ರಾಮಾಪುರ ಎಂಬ ಹಳ್ಳಿಯಲ್ಲಿ ಚಕ್ರಪಾಣಿ ತನ್ನ ಮಗನನ್ನು ಸೈಕಲಿನಲ್ಲಿ ಕೂರಿಸಿಕೊಂಡು ಸಂತೆಗೆ ಹೋಗುತ್ತಿದ್ದ. ಅಲ್ಲದೇ ಶಾಲೆಗೆ ಕರೆದುಕೊಂಡು ಹೋಗಿ ಬಿಟ್ಟು ಬರುತ್ತಿದ್ದ. ಅವನ ಮಗ ರಾಜುವಿಗೆ ಸೈಕಲ್ ಕಲಿಯುವ ಆಸೆಯಾಯಿತು. ತಂದೆಯಲ್ಲಿ ಕೇಳಿದಾಗ ನೀನಿನ್ನು ಚಿಕ್ಕವನು ಇನ್ನೂ ಎರಡು ವರುಷ ಕಳೆಯಲಿ ಎಂದರು. ಐದನೇ ತರಗತಿ ರಜಾ ಸಮಯದಲ್ಲಿ ರಾಜು ತಂದೆಯ ಸೈಕಲ್ ಏರಿ ಸವಾರಿ ಮಾಡಲು ಕಲಿತ. ಒಮ್ಮೆ ಚರಂಡಿಗೆ ಹೋಗಿ ಬಿದ್ದು ಪೆಟ್ಟು ಮಾಡಿಕೊಂಡು ಬಂದ. ತಂದೆಗೆ ತಿಳಿದು ಚೆನ್ನಾಗಿ ಬೈದರು. ಒಂದು ವಾರ ಸೈಕಲ್ ಮುಟ್ಟಲು ಹೋಗಲಿಲ್ಲ. ನಂತರ ಮತ್ತೆ ತಂದೆಯ ಕಣ್ತಪ್ಪಿಸಿ ಸೈಕಲ್ ನಲ್ಲಿ ಸುತ್ತಾಡುತ್ತಿದ್ದ. ಅವನಿಗೆ ತುಂಬಾ ಚೆನ್ನಾಗಿ ಅಭ್ಯಾಸವಾಯಿತು. ಭಯ ಓಡಿಹೋಗಿ ಧೈರ್ಯ ಬಂದಿತು.
ವರುಷಗಳು ಕಳೆದವು. ರಾಜು ಹೈಸ್ಕೂಕು ಮೆಟ್ಟಿಲು ಏರಿದಾಗ ಚಕ್ರಪಾಣಿ ದ್ವಿಚಕ್ರ ವಾಹನ ಖರೀದಿಸಿದರು. ತನ್ನ ಹೊಲಕ್ಕೆ ಹೋಗುವುದು, ಡೈರಿಗೆ ಹೋಗಿ ಹಾಲುಕೊಡುವುದು ಮಾಡುತ್ತಿದ್ದರು. ಮಗನ ಗಮನ ದ್ವಿಚಕ್ರ ವಾಹನದ ಕಡೆಗೆ ಜಾರಿತು. ತಂದೆ ಹೇಗೆ ಚಲಾಯಿಸುತ್ತಾರೆ ಎಂದು ಗಮನಿಸುತ್ತಲೇ ಇದ್ದ. ಒಮ್ಮೆ ಮಗನ ಗಮನಿಸಿದ ತಂದೆ "ನೋಡು, ಸ್ಕೂಟರ್ ಬಿಡಲು ಹದಿನೆಂಟು ವಯಸ್ಸು ದಾಟಿರಬೇಕು. ಎಲ್ಲಿಯಾದರೂ ಪೋಲಿಸರ ಕೈಗೆ ಸಿಕ್ಕಿಬಿದ್ದರೆ ಅಷ್ಟೆ... ನಾನು ಹೇಳುವ ತನಕ ಸ್ಕೂಟರ್ ಮುಟ್ಟಬೇಡ..." ಎಂದು ಗದರಿಸಿದರು.
ರಾಜು ಸಪ್ಪೆ ಮುಖ ಮಾಡಿಕೊಂಡು ಮನೆಯೊಳಗೆ ನಡೆದ. ಆದರೂ ಅದನ್ನು ತೊಳೆಯುವುದು, ಚೆನ್ನಾಗಿ ತೊಳೆದು ಒರೆಸಿ ಪಳಪಳ ಹೊಳೆಯುವಂತೆ ಮಾಡುವುದು, ನಿಂತಿದ್ದ ಸ್ಕೂಟರ್ ಏರಿ ಹಾರನ್ ಹಾಕುವುದು, ವಿಪರೀತ ಆಸಕ್ತಿ ತೋರಿಸುತ್ತಿದ್ದ. ನಂತರ ತಂದೆಯೇ ಒಂದೊಳ್ಳೆ ದಿನ ನೋಡಿ ಸ್ಕೂಟರ್ ಕಲಿಸಿಕೊಡಲು ಮುಂದಾದರು. ರಾಜು ಬಹಳ ಉತ್ಸಾಹದಿಂದ ಅದನ್ನು ಕಲಿತ. ನಂತರ ಕಾಲೇಜು ಶಿಕ್ಷಣ ಪಡೆಯಲು ಹಾಸ್ಟೇಲು ಸೇರಿದ. ಅಲ್ಲಿ ಗೆಳೆಯರ ಜೊತೆ ಸೇರಿ ತನಗಿದ್ದ ಆಸಕ್ತಿಯನ್ನು ಬೆಳೆಸಿಕೊಂಡು ಕಾರು ಚಲಾಯಿಸಲು ಕಲಿತ.
ಡಿಗ್ರಿ ಮುಗಿಸಿ ಉದ್ಯೋಗ ಅರಸಿ ನಗರದ ಕಡೆಗೆ ಮುಖ ಮಾಡಿದ ರಾಜುವಿಗೆ ಯಾವ ಕೆಲಸವೂ ಸಿಗಲಿಲ್ಲ. ಬೇಸರವಾಯಿತು. ತಂದೆ ವಾಪಾಸು ಹಳ್ಳಿಗೆ ಬಂದು ಅವರ ಹೈನುಗಾರಿಕೆಯನ್ನೇ ಮುಂದುವರಿಸಲು ಹೇಳಿದರು. ರಾಜುವಿಗೆ ಇಷ್ಟವಿರಲಿಲ್ಲ. ಏನಾದರು ಮಾಡಿ ನಗರದಲ್ಲಿ ಕೆಲಸಗಿಟ್ಟಿಸಿಕೊಳ್ಳಲು ಹೋರಾಡಿದನು. ಕೊನೆಗೆ ಕಾರು ಡ್ರೈವರ್ ಆಗಿ ಕೆಲಸಕ್ಕೆ ಸೇರಿಕೊಳ್ಳಲು ಮುಂದಾದನು.
ಕಾರುಗಳ ಮಾಲಿಕ ಮಹಾದೇವಪ್ಪ ಅವರ ಬಳಿ ಕಾರಿನ ಡ್ರೈವರ್ ಆಗಿ ಕೆಲಸ ಕೇಳಿ ನಿಂತನು. ಆಗ "ನಿನ್ನ ಬಗ್ಗೆ ನಂಬಿಕೆ ಮೂಡಬೇಕಾದರೆ ನೀನು ಮೊದಲು ಕ್ಲೀನರ್ ಆಗಿ ಕೆಲಸ ಮಾಡು. ನಿನ್ನ ನಿಯತ್ತನ್ನು ಪರೀಕ್ಷಿಸಿ ಡ್ರೈವರ್ ಕೆಲಸ ಕೊಡಿಸುವೆ.." ಎಂದರು. ರಾಜು ಒಪ್ಪಿದ. ಕ್ಲೀನರ್ ಕೆಲಸಕ್ಕೆ ಸೇರಿಕೊಂಡನು. ಆದರೆ ಮನೆಗೆ ಕರೆಮಾಡಿ ತಾನು ಕಾರು ಡ್ರೈವರ್ ಆಗಿ ಕೆಲಸ ಮಾಡುತ್ತಿರುವೆ ಎಂದು ಹೇಳಿದನು. ಸುಳ್ಳೆಂದು ಭಾವಿಸಿದರೂ ಅದು ಅವನಲ್ಲಿನ ಆತ್ಮವಿಶ್ವಾಸವಾಗಿತ್ತು. ಹೀಗೆ ಮೂರು ಮಾಸಗಳು ಕಳೆಯುವಷ್ಟರಲ್ಲಿ ಕಾರನ್ನು ಚೆನ್ನಾಗಿ ತೊಳೆಯುವುದಲ್ಲದೇ, ರಿಪೇರಿ ಕೆಲಸ ಮಾಡುವುದನ್ನು ಕಲಿತಿದ್ದ. ಈತನ ಆಸಕ್ತಿ ಹಾಗೂ ಚುರುಕುತನ ಗಮನಿಸಿ ಮಹಾದೇವಪ್ಪನವರು ತಮ್ಮಲ್ಲೇ ಡ್ರೈವರ್ ಕೆಲಸವನ್ನು ಕೊಡಿಸಿದರು.
ನೋಡಿದರಾ ಮಕ್ಕಳೇ ನಮ್ಮಲ್ಲಿರುವ ಆಸಕ್ತಿಯೇ ನಮ್ಮ ಜೀವನಕ್ಕೆ ದಾರಿಯಾಗುವುದು. ಬದುಕು ಕಟ್ಟಿಕೊಡುವುದು. ಹಾಗಾಗಿ ಏನಾದರೂ ಒಂದು ಹವ್ಯಾಸವನ್ನು ಬೆಳೆಸಿಕೊಳ್ಳಬೇಕು. ಹೊಸತನಕ್ಕೆ ಒಗ್ಗಿಕೊಳ್ಳಬೇಕು. ಏನಾದರೊಂದು ಕಲಿಯುವ ತುಡಿತ ನಮ್ಮಲ್ಲಿರಬೇಕು.
...
🌙 ಚಂದ್ರನ ಪುಟ್ಟ ನಕ್ಷತ್ರ
ಬಹಳ ದೂರದ ಆಕಾಶದಲ್ಲಿ ಒಂದು ಸುಂದರವಾದ ಚಂದ್ರನು ವಾಸಿಸುತ್ತಿದ್ದ.
ಅವನ ಹೆಸರು ಚಂದಮಾಮ.
ಪ್ರತಿದಿನ ರಾತ್ರಿ ಚಂದಮಾಮ ಆಕಾಶದಲ್ಲಿ ನಿಧಾನವಾಗಿ ತೇಲುತ್ತಾ ಭೂಮಿಯನ್ನು ನೋಡುತ್ತಿದ್ದ.
ಅವನ ಸುತ್ತಲೂ ಸಾವಿರಾರು ನಕ್ಷತ್ರಗಳು ಮಿನುಗುತ್ತಿದ್ದವು.
ಆದರೆ ಅವುಗಳಲ್ಲಿ ಒಂದು ಪುಟ್ಟ ನಕ್ಷತ್ರ ಮಾತ್ರ ಚಂದಮಾಮನಿಗೆ ತುಂಬಾ ವಿಶೇಷವಾಗಿತ್ತು.
ಅದರ ಹೆಸರು ಮಿಣುಕು.
ಮಿಣುಕು ತುಂಬಾ ಚಿಕ್ಕ ನಕ್ಷತ್ರ.
ಆದರೆ ಅದು ಎಲ್ಲ ನಕ್ಷತ್ರಗಳಿಗಿಂತ ಹೆಚ್ಚು ಉತ್ಸಾಹದಿಂದ ಮಿನುಗುತ್ತಿತ್ತು.
ಪ್ರತಿರಾತ್ರಿ ಅದು ಚಂದಮಾಮನ ಹತ್ತಿರ ಬಂದು,
“ಚಂದಮಾಮ, ನಾನು ಬಂದೆ!” ಎಂದು ಹೇಳುತ್ತಿತ್ತು.
ಚಂದಮಾಮ ನಗುತ್ತಾ,
“ಬಾ ಮಿಣುಕು! ಇಂದು ಭೂಮಿಯಲ್ಲಿ ಏನಾಯಿತು ಗೊತ್ತಾ?” ಎಂದು ಕೇಳುತ್ತಿದ್ದ.
ಇಬ್ಬರೂ ರಾತ್ರಿ ಪೂರ್ತಿ ಮಾತನಾಡುತ್ತಿದ್ದರು.
ಕೆಲವೊಮ್ಮೆ ಮಿಣುಕು ಭೂಮಿಯಲ್ಲಿರುವ ಮಕ್ಕಳನ್ನು ನೋಡುತ್ತಿತ್ತು.
“ಅಲ್ಲಿ ನೋಡಿ! ಮಕ್ಕಳು ಚಂದಿರನನ್ನು ನೋಡುತ್ತಿದ್ದಾರೆ!” ಎಂದು ಸಂತೋಷಪಡುತ್ತಿತ್ತು.
ಹೀಗೆ ಪ್ರತಿದಿನವೂ ಕಳೆಯುತ್ತಿತ್ತು.
ಒಂದು ರಾತ್ರಿ...
ಒಂದು ರಾತ್ರಿ ಚಂದಮಾಮ ಎಂದಿನಂತೆ ಆಕಾಶದಲ್ಲಿ ಬಂದ.
ಅವನು ತನ್ನ ಸುತ್ತಲೂ ನೋಡಿದ.
“ಮಿಣುಕು ಎಲ್ಲಿದೆ?”
ಸಾಮಾನ್ಯವಾಗಿ ಮಿಣುಕು ಚಂದಮಾಮನ ಹತ್ತಿರವೇ ಇರುತ್ತಿತ್ತು.
ಆದರೆ ಆ ರಾತ್ರಿ ಅದು ಕಾಣಿಸಲಿಲ್ಲ.
ಚಂದಮಾಮ ಸ್ವಲ್ಪ ಸಮಯ ಕಾಯುತ್ತಿದ್ದ.
“ಬಹುಶಃ ತಡವಾಗಿರಬಹುದು.”
ಸ್ವಲ್ಪ ಹೊತ್ತು ಕಳೆದರೂ ಮಿಣುಕು ಬರಲಿಲ್ಲ.
ಚಂದಮಾಮನಿಗೆ ಚಿಂತೆ ಆಯಿತು.
“ಮಿಣುಕು ಎಂದಿಗೂ ತಡ ಮಾಡುವುದಿಲ್ಲ. ಏನಾಗಿರಬಹುದು?”
ಅವನು ಸುತ್ತಲಿದ್ದ ಮೋಡಗಳನ್ನು ಕರೆದ.
“ಮೋಡಗಳೇ! ನನ್ನ ಪುಟ್ಟ ಸ್ನೇಹಿತ ಮಿಣುಕು ಕಾಣುತ್ತಿಲ್ಲ. ನೀವು ಅದನ್ನು ನೋಡಿದ್ದೀರಾ?”
ಒಂದು ಬಿಳಿ ಮೋಡ ಮುಂದೆ ಬಂದು ಹೇಳಿತು,
“ಇಲ್ಲ ಚಂದಮಾಮ. ನಾವು ನೋಡಿಲ್ಲ.”
ಮತ್ತೊಂದು ಮೋಡ ಹೇಳಿತು,
“ಬನ್ನಿ! ನಾವೆಲ್ಲರೂ ಸೇರಿ ಹುಡುಕೋಣ.”
ಚಂದಮಾಮ ತಕ್ಷಣ ಒಪ್ಪಿಕೊಂಡ.
“ಹೌದು! ನನ್ನ ಮಿಣುಕುವನ್ನು ಹುಡುಕಬೇಕು.”
ಹುಡುಕಾಟ ಶುರುವಾಯಿತು
ಮೊದಲು ಅವರು ಆಕಾಶದ ಪೂರ್ವ ದಿಕ್ಕಿಗೆ ಹೋದರು.
ಅಲ್ಲಿ ಅನೇಕ ನಕ್ಷತ್ರಗಳು ಮಿನುಗುತ್ತಿದ್ದವು.
ಚಂದಮಾಮ ಕೇಳಿದ,
“ನನ್ನ ಪುಟ್ಟ ನಕ್ಷತ್ರವನ್ನು ಯಾರಾದರೂ ನೋಡಿದ್ದೀರಾ?”
ಒಂದು ದೊಡ್ಡ ನಕ್ಷತ್ರ ಹೇಳಿತು,
“ನಾನು ನೋಡಿಲ್ಲ. ಆದರೆ ನಿನ್ನೆ ರಾತ್ರಿ ಅದು ದಕ್ಷಿಣದ ಕಡೆಗೆ ಹಾರುತ್ತಿರುವಂತೆ ಕಂಡಿತು.”
“ಧನ್ಯವಾದಗಳು!” ಎಂದು ಚಂದಮಾಮ ಹೇಳಿದ.
ಅವರು ದಕ್ಷಿಣದ ಕಡೆಗೆ ಹೊರಟರು.
ಮಾರ್ಗದಲ್ಲಿ ಗಾಳಿ ಸಿಕ್ಕಿತು.
“ಗಾಳಿಯೇ, ನೀನು ಮಿಣುಕುವನ್ನು ನೋಡಿದ್ದೀಯಾ?” ಎಂದು ಮೋಡ ಕೇಳಿತು.
ಗಾಳಿ ನಿಧಾನವಾಗಿ ಬೀಸುತ್ತಾ ಹೇಳಿತು,
“ನಾನು ನಿನ್ನೆ ರಾತ್ರಿ ಭೂಮಿಯ ಕಡೆಗೆ ಬೀಸುತ್ತಿದ್ದೆ. ಒಂದು ಪುಟ್ಟ ಬೆಳಕು ನನ್ನ ಜೊತೆ ಕೆಳಗೆ ಹೋಗಿದಂತೆ ಅನಿಸಿತು.”
ಚಂದಮಾಮನಿಗೆ ಇನ್ನಷ್ಟು ಚಿಂತೆ ಆಯಿತು.
“ಅದು ಭೂಮಿಗೆ ಹೋಗಿದೆಯಾ?”
“ಬಹುಶಃ,” ಎಂದ ಗಾಳಿ.
ಮೋಡಗಳ ಕೆಳಗೆ
ಚಂದಮಾಮ ಮತ್ತು ಮೋಡಗಳು ಭೂಮಿಯ ಹತ್ತಿರ ಬಂದರು.
ಅವರು ಒಂದು ಸುಂದರವಾದ ಬೆಟ್ಟದ ಮೇಲೆ ನೋಡಿದರು.
ಅಲ್ಲಿ ಏನೂ ಕಾಣಿಸಲಿಲ್ಲ.
ನಂತರ ಒಂದು ಹಸಿರು ಕಾಡನ್ನು ನೋಡಿದರು.
ಅಲ್ಲಿಯೂ ಮಿಣುಕು ಇರಲಿಲ್ಲ.
ಒಂದು ಚಿಕ್ಕ ಹಳ್ಳಿಯ ಮೇಲೆ ಬಂದರು.
ಮನೆಗಳ ಕಿಟಕಿಗಳಲ್ಲಿ ದೀಪಗಳು ಹೊಳೆಯುತ್ತಿದ್ದವು.
ಆದರೆ ಮಿಣುಕುವಿನ ಬೆಳಕು ಕಾಣಿಸಲಿಲ್ಲ.
ಚಂದಮಾಮ ದುಃಖದಿಂದ ಹೇಳಿದ,
“ಮಿಣುಕು ಎಲ್ಲಿದೆ?”
ಅಷ್ಟರಲ್ಲಿ ಒಂದು ಪುಟ್ಟ ಗೂಬೆ ಮರದ ಕೊಂಬೆಯಿಂದ ಕೂಗಿತು.
“ಹೂ… ಹೂ…!”
ಚಂದಮಾಮ ಕೇಳಿದ,
“ಗೂಬೆ, ನೀನು ಏನಾದರೂ ನೋಡಿದ್ದೀಯಾ?”
ಗೂಬೆ ತನ್ನ ರೆಕ್ಕೆಗಳನ್ನು ತೋರಿಸಿ,
“ನಿನ್ನೆ ರಾತ್ರಿ ಕಾಡಿನ ಹತ್ತಿರ ಒಂದು ವಿಚಿತ್ರವಾದ ಮಿನುಗುವ ಬೆಳಕು ಕಂಡಿತು,” ಎಂದಿತು.
“ಅದು ಯಾವ ಕಡೆ?” ಎಂದು ಚಂದಮಾಮ ಕೇಳಿದ.
ಗೂಬೆ ಕಾಡಿನ ಒಂದು ಭಾಗವನ್ನು ತೋರಿಸಿತು.
“ಅಲ್ಲಿಗೆ ಹೋಗಿ ನೋಡಿ.”
ಕಾಡಿನಲ್ಲಿ ಒಂದು ಪುಟ್ಟ ಬೆಳಕು
ಚಂದಮಾಮ ಮತ್ತು ಮೋಡಗಳು ಕಾಡಿನೊಳಗೆ ನೋಡಿದರು.
ಎಲ್ಲೆಡೆ ಕತ್ತಲೆ.
ಮರಗಳ ಎಲೆಗಳು ಗಾಳಿಯಲ್ಲಿ ಅಲುಗಾಡುತ್ತಿದ್ದವು.
ಸರ… ಸರ… ಸರ…
ಚಂದಮಾಮ ನಿಧಾನವಾಗಿ ಕರೆದ,
“ಮಿಣುಕು…!”
ಯಾವುದೇ ಉತ್ತರ ಬರಲಿಲ್ಲ.
ಮತ್ತೆ ಕರೆದ,
“ಮಿಣುಕು… ನೀನು ಎಲ್ಲಿದ್ದೀಯ?”
ಅಷ್ಟರಲ್ಲಿ…
ದೂರದಲ್ಲಿ ಒಂದು ಪುಟ್ಟ ಬೆಳಕು ಕಾಣಿಸಿತು.
ಮಿಣ್… ಮಿಣ್…
ಮೋಡಗಳು ಸಂತೋಷದಿಂದ ಕೂಗಿದವು,
“ಅಲ್ಲಿ! ಅಲ್ಲಿ ಏನೋ ಮಿನುಗುತ್ತಿದೆ!”
ಚಂದಮಾಮ ವೇಗವಾಗಿ ಆ ಕಡೆ ಹೋದ.
ಅಲ್ಲಿ ಒಂದು ದೊಡ್ಡ ಮರದ ಕೆಳಗೆ…
ಒಂದು ಪುಟ್ಟ ನಕ್ಷತ್ರ ಕುಳಿತಿತ್ತು!
ಅದು ಮಿಣುಕು.
ಆದರೆ ಅದರ ಬೆಳಕು ತುಂಬಾ ಕಡಿಮೆಯಾಗಿತ್ತು.
ಚಂದಮಾಮ ಆತಂಕದಿಂದ ಕೇಳಿದ,
“ಮಿಣುಕು! ನೀನು ಇಲ್ಲಿ ಏಕೆ ಬಂದೆ?”
ಮಿಣುಕು ನಿಧಾನವಾಗಿ ಹೇಳಿತು,
“ನಾನು ನಿನ್ನೆ ರಾತ್ರಿ ಭೂಮಿಯ ಕಡೆ ನೋಡುತ್ತಿದ್ದೆ. ಒಂದು ಪುಟ್ಟ ಮಗು ಕಿಟಕಿಯ ಬಳಿ ಕುಳಿತು ಅಳುತ್ತಿತ್ತು.”
“ಅದನ್ನು ನೋಡಿದಾಗ ನನಗೆ ತುಂಬಾ ಬೇಸರವಾಯಿತು.”
“ಆ ಮಗುವಿಗೆ ಬೆಳಕು ಕೊಡಬೇಕು ಎಂದುಕೊಂಡು ನಾನು ಕೆಳಗೆ ಬಂದೆ.”
ಚಂದಮಾಮ ಮಿಣುಕುವನ್ನು ಪ್ರೀತಿಯಿಂದ ನೋಡಿದ.
“ನೀನು ಒಬ್ಬಳೇ ಇಲ್ಲಿಗೆ ಬಂದೆಯಾ?”
ಮಿಣುಕು ತಲೆಯಾಡಿಸಿತು.
“ಹೌದು… ಆದರೆ ದಾರಿ ತಪ್ಪಿಹೋದೆ.”
ಚಂದಮಾಮನ ಅಪ್ಪುಗೆ
ಚಂದಮಾಮ ಮಿಣುಕುವನ್ನು ತನ್ನ ಹತ್ತಿರ ಕರೆದುಕೊಂಡ.
“ನೀನು ನನ್ನನ್ನು ತುಂಬಾ ಹೆದರಿಸಿದ್ದೆ!”
ಮಿಣುಕು ಹೇಳಿತು,
“ಕ್ಷಮಿಸು ಚಂದಮಾಮ.”
ಚಂದಮಾಮ ನಗುತ್ತಾ ಹೇಳಿದ,
“ನೀನು ಒಳ್ಳೆಯ ಕೆಲಸ ಮಾಡಲು ಬಂದಿದ್ದೆ. ಅದಕ್ಕಾಗಿ ನಿನಗೆ ಕೋಪವಿಲ್ಲ.”
ಮೋಡಗಳು ಮಿಣುಕುವನ್ನು ಸುತ್ತುವರಿದವು.
ಒಂದು ಮೋಡ ಹೇಳಿತು,
“ಆದರೆ ಮುಂದಿನ ಬಾರಿ ಯಾರಿಗಾದರೂ ಸಹಾಯ ಮಾಡಲು ಹೋಗುವಾಗ ನಮ್ಮನ್ನು ಕರೆದುಕೊಂಡು ಹೋಗು.”
ಮಿಣುಕು ನಗಿತು.
“ಸರಿ!”
ಚಂದಮಾಮ ಮಿಣುಕುವನ್ನು ತನ್ನ ಬೆಳಕಿನ ಹತ್ತಿರ ಕರೆದುಕೊಂಡ.
ಸ್ವಲ್ಪ ಸಮಯದಲ್ಲೇ ಮಿಣುಕುವಿನ ಬೆಳಕು ಮತ್ತೆ ಹೆಚ್ಚಾಯಿತು.
ಮಿಣ್… ಮಿಣ್… ಮಿಣ್…!
ಮಿಣುಕು ಮತ್ತೆ ಹಿಂದಿನಂತೆ ಹೊಳೆಯತೊಡಗಿತು.
ಮತ್ತೆ ಆಕಾಶದಲ್ಲಿ
ಚಂದಮಾಮ, ಮಿಣುಕು ಮತ್ತು ಮೋಡಗಳು ಮತ್ತೆ ಆಕಾಶಕ್ಕೆ ಹಿಂತಿರುಗಿದರು.
ಮಿಣುಕು ತನ್ನ ಹಳೆಯ ಜಾಗದಲ್ಲಿ ಕುಳಿತುಕೊಂಡಿತು.
ಅದು ಚಂದಮಾಮನ ಕಡೆ ನೋಡಿ ಹೇಳಿತು,
“ಇನ್ನು ಮುಂದೆ ನಾನು ಎಲ್ಲಿಗೂ ಒಬ್ಬಳೇ ಹೋಗುವುದಿಲ್ಲ.”
ಚಂದಮಾಮ ನಗುತ್ತಾ ಹೇಳಿದ,
“ಅದು ಸಾಕು!”
ಆ ರಾತ್ರಿ ಆಕಾಶ ಇನ್ನೂ ಸುಂದರವಾಗಿತ್ತು.
ಚಂದಮಾಮ ದೊಡ್ಡದಾಗಿ ಹೊಳೆಯುತ್ತಿದ್ದ.
ಮಿಣುಕು ಅವನ ಪಕ್ಕದಲ್ಲಿ ಪುಟ್ಟ ದೀಪದಂತೆ ಮಿನುಗುತ್ತಿತ್ತು.
ಕೆಳಗೆ ಭೂಮಿಯಲ್ಲಿದ್ದ ಮಕ್ಕಳು ಆಕಾಶವನ್ನು ನೋಡಿ,
“ಅಯ್ಯೋ! ಆ ನಕ್ಷತ್ರ ಎಷ್ಟು ಸುಂದರ!” ಎಂದು ಆಶ್ಚರ್ಯಪಟ್ಟರು.
ಮಿಣುಕು ಅವರನ್ನು ನೋಡಿ ಸಂತೋಷಪಟ್ಟಿತು.
ಆ ದಿನದಿಂದ ಪ್ರತಿರಾತ್ರಿ ಮಿಣುಕು ಚಂದಮಾಮನ ಹತ್ತಿರವೇ ಇರುತ್ತಿತ್ತು.
ಯಾರಿಗಾದರೂ ಸಹಾಯ ಮಾಡಬೇಕೆಂದರೆ ಮೊದಲು ಚಂದಮಾಮನಿಗೆ ಹೇಳುತ್ತಿತ್ತು.
ಚಂದಮಾಮ ಯಾವಾಗಲೂ ಒಂದು ಮಾತು ಹೇಳುತ್ತಿದ್ದ:
“ನಮ್ಮ ಬೆಳಕು ಚಿಕ್ಕದಾಗಿರಬಹುದು. ಆದರೆ ಅದನ್ನು ಹಂಚಿದಾಗ ಅದು ಯಾರಿಗಾದರೂ ದೊಡ್ಡ ಸಂತೋಷವಾಗಬಹುದು.”
ಮಿಣುಕು ಸಂತೋಷದಿಂದ ಮಿನುಗಿತು.
ಮಿಣ್… ಮಿಣ್… ಮಿಣ್…!
ಆಕಾಶವೆಲ್ಲಾ ನಕ್ಷತ್ರಗಳ ಬೆಳಕಿನಿಂದ ತುಂಬಿತು.
ಕಥೆಯ ನೀತಿ
ಸಹಾಯ ಮಾಡುವ ಮನಸ್ಸು ಬಹಳ ಒಳ್ಳೆಯ ಗುಣ.
ಆದರೆ ಒಳ್ಳೆಯ ಕೆಲಸ ಮಾಡುವಾಗಲೂ ಎಚ್ಚರಿಕೆ ಮತ್ತು ಸ್ನೇಹಿತರ ಸಹಾಯ ಮುಖ್ಯ.
ಮಕ್ಕಳಿಗಾಗಿ ಪುಟ್ಟ ಸಂದೇಶ
“ನಿನ್ನ ಪುಟ್ಟ ಬೆಳಕನ್ನೂ ಇತರರೊಂದಿಗೆ ಹಂಚಿಕೋ.
ನಿನ್ನ ಒಂದು ಸಣ್ಣ ಸಹಾಯ ಯಾರಾದರೂ ಒಬ್ಬರ ದಿನವನ್ನು ಸುಂದರವಾಗಿಸಬಹುದು.”
