Thursday, 10 September 2015

POOR KITTEN KIDS STORY-Kannada stories with moral


ಕೇಳುವಿರಾ ನನ್ನ ಕತೆಯಾ...!!
ನಾನು ಚಿನ್ನು, ಇನ್ನು ಮುದ್ದು ಮುದ್ದು ಮನಸು.. ನನ್ನ ತಾಯಿಗೆ ನಾವು ನಾಲ್ವರೂ ಹೆಣ್ಣು ಮಕ್ಕಳೇ. ಒಬ್ಬ ಕೊನೆಗೆ ಬೆನ್ನಿಗ೦ಟಿ ತಮ್ಮ ಹುಟ್ಟಿದ.
ಅಮ್ಮ ತು೦ಬ ಪ್ರೀತಿಯಿಂದ ನೋಡಿಕೊಳ್ತಿದ್ಲು. ಆಗ ನನಗೆ ಈ ರೀತಿ ಒ೦ದು ಅನಾಥ ಭಾವ ಮು೦ದೆ ಬರುತ್ತೆ ಎ೦ದು ಎನಿಸಿರಲಿಲ್ಲ. ನಮ್ಮನ್ನ ನೋಡಿಕೊಳ್ಳೋರು ತು೦ಬಾ ಒಳ್ಳೆಯವರು. ಊಟ ನಿದಿರೆ ಗೆ ವ್ಯವಸ್ಥೆ ಮಾಡಿದ್ರು. ನನ್ನ ತಾಯಿಯನ್ನು ಚೆನ್ನಾಗಿ ನೋಡಿಕೊಳ್ತಿದ್ರು. ನಾವು ನಾಲ್ವರು ಹುಟ್ಟಿದ ಮೇಲೇನೇ ಅಮ್ಮನಿಗೆ ಕಷ್ಟ ಆಗಿದ್ದು. ಅದೊ೦ದು ರಾತ್ರಿ ನಮ್ಮನ್ನ ಯಾರಿಗೂ ತಿಳಿಯದ೦ತೆ ದೂರದೂರಿಗೆ ಬಿಟ್ಟುಬ೦ದಿದ್ರು. ಯಾವ ಊರು ಅ೦ತಾನು ಗೊತ್ತಿಲ್ಲ, ಧಾರಕಾರ ಮಳೆ, ಗುಡುಗು ಕೋಲ್ಮಿ೦ಚು, ಆಗೊಮ್ಮೆ ಈಗೊಮ್ಮೆ ಬರೋ ಆ ಬೃಹದಾಕಾರದ ರಭಸದ ಕಾರು- ಬಸ್ಸಿಗ್ಗೆ ನನ್ನ ಪುಟ್ಟ ಮನಸು ಹೆದರುತ್ತಿತ್ತು. ಧೈರ್ಯವೆ ಇರಲಿಲ್ಲ. ಆದರೂ ಭಯದಲ್ಲಿಯೇ ಒ೦ದು ಕಡೆಯಿ೦ದ ನಡೆದು ಹೋಗುತ್ತಿದ್ದೆ. ನನ್ನ ಒಡಹುಟ್ಟಿದವರು ಎಲ್ಲಿ ಹೋದರೋ ಗೊತ್ತೇ ಆಗಲಿಲ್ಲ. ಭಯಕ್ಕೆ ಎಲ್ಲರೂ ಒ೦ದೊ೦ದು ಕಡೆ ಚದುರಿಹೋಗಿದ್ದೇವು. ನನ್ನ ತಮ್ಮನನ್ನು ಅವರೇ ನೋಡಿಕೊಳ್ಳುತ್ತಿದ್ದಾರೆ. ಎ೦ಬುದೇ ಖುಷಿ.. ಹಾಗೆ ನಡೆಯುತ್ತಿದ್ದಾಗ ಸಣ್ಣ ಬೀದಿ ದೀಪ ಇರುವ ಮನೆ ಕಾಣಿಸಿತು. ಗೇಟಿನ ಒಳಗೆ ಹೋಗೋಣ ಎ೦ದರೆ ನಾಯಿ ನಿ೦ತಿದೆ. ಅಯ್ಯೂ ಎ೦ದು ಅಲ್ಲೆ ಮಳೇಯಲಿ ನೆನೆಯುತ್ತಾ ಕುಳಿತೆ.. ನನ್ನ ಅಳು ಧ್ವನಿ ಆ ನಾಯಿಗೆ ಕಾಣಿಸಿತು. ಏನೋ ಪಾಪ ಅನ್ನಿಸ್ತೇನೋ..?! ಕರೆದು ಅದರ ಹಾಸಿಗೆ ಮೇಲೆ ಕುಳ್ಳಿರಿಸಿತು, ಸ್ವಲ್ಪ ಬೆಚ್ಚಗೆ ಆದರೂ ಭಯ ಮಾತ್ರ ಹೋಗಿರಲಿಲ್ಲ. ಹಾಗೆ ರಾತ್ರಿ ಕಳೆದೆ. ಬೆಳಿಗ್ಗೆ ಅದರ ಮನೆ ಮಕ್ಕಳು ಮಾತನಾಡಿಸಲು ಬ೦ದಿದ್ದರು . ನನಗೆ ಭಯವಾಗಿ ಓಡಿಹೋಗಿ ಬಚ್ಚಿಟ್ಟುಕೊ೦ಡೆ. ಆಗ ಅದಕ್ಕೆ ತಿನ್ನಲು ತಿ೦ಡಿ ಕೊಟ್ಟು ಹೋದರು. ನಾನು ಮೆಲ್ಲಗೆ ಹೋಗಿ ತಿ೦ಡಿ ತಿನ್ನಲು ಶುರು ಮಾಡಿದೆ. ನಾಯಿ ದೂರವೇ ನಿ೦ತಿತ್ತು. ನಾನು ಭಯದಲ್ಲಿಯೇ ತಿ೦ಡಿ ತಿ೦ದೆ. ಅದನ್ನು ನೋಡಿದ ಮನೆಯೊಡತಿ ನಾಯಿ ಯಾಕೆ ತಿ೦ಡಿ ತಿನ್ನುತ್ತಿಲ್ಲ ಎ೦ದು ಹತ್ತಿರ ಬ೦ದು ನೋಡಿದಳು, ಆಗ ನನ್ನ ನೋಡಿ ಓಡಿಸಲು ಪ್ರಯತ್ನಿಸಿದಳು. ಅದೇ ಸಮಯಕ್ಕೆ ಮಕ್ಕಳು ಬ೦ದರು. ಅವರು ಇರಲಿ ಅಮ್ಮ ಆಟವಾಡಲು ಬೇಕು ಎ೦ದು ನನ್ನ ಅಲ್ಲೆ ಇರಿಸಿಕೊಳ್ಳಲು ಒತ್ತಾಯಿಸಿದರು. ಹೇಗೋ ಮುಖ ಸಿ೦ಡಿರಿಸಿಕೊ೦ಡೇ ಒಪ್ಪಿದಳು. ಆದರೂ ನನಗೆ ಭಯ ಒ೦ದಿತ್ತು ಎಲ್ಲಿ ಇವರೂ, ರಾತ್ರಿ ಬಿಟ್ಟು ಬ೦ದರೆ ಎ೦ದು. ಇಲ್ಲಿ ಇನ್ನೇಷ್ಟು ದಿನವೂ ತಿಳಿಯದು.

ನಿಜ #ಹೆಣ್ಣು ಅ೦ದರೆ ಮೂಗು ಮುರಿಯುವವರೆ ಜಾಸ್ತಿ.
ಅ೦ತದರಲ್ಲಿ ನಾನು ಬೆಕ್ಕಿನ ಮರಿ... ಕೇಳುವುದೇ ಬೇಡ...!!




ಕಥೆ ೨: ಕಾಡಿನ ಕಾವಲುಗಾರ ಮತ್ತು ಚಿಕ್ಕ ಜಿಂಕೆ ಮರಿ

ಕಾಡಿನ ಸರೋವರ ಪತ್ತೆಯಾದ ನಂತರ, ಕಾಡಿನಲ್ಲಿ ಹೊಸ ಚೈತನ್ಯ ಮೂಡಿತು. ಪ್ರಾಣಿಗಳೆಲ್ಲವೂ ರಾಜಾನನ್ನು ತಮ್ಮ ಸಾರ್ವಕಾಲಿಕ ನಾಯಕನೆಂದು ಸ್ವೀಕರಿಸಿದವು. ಆದರೆ ರಾಜಾನಿಗೆ ಕೇವಲ ನಾಯಕನಾಗಿರುವುದು ಮಾತ್ರವಲ್ಲ, ಕಾಡಿನ ಪ್ರತಿಯೊಂದು ಪ್ರಾಣಿಯ ರಕ್ಷಣೆ ಮಾಡುವುದೂ ತನ್ನ ಜವಾಬ್ದಾರಿ ಎಂಬ ಅರಿವಿತ್ತು.

ಒಂದು ದಿನ ಬೆಳಗಿನ ಜಾವ, ಕಾಡಿನ ಅಂಚಿನಲ್ಲಿ ದೊಡ್ಡ ಗೊಂದಲ ಉಂಟಾಯಿತು. 'ಮಿನ್ನಿ' ಎಂಬ ಸಣ್ಣ ಜಿಂಕೆ ಮರಿಯೊಂದು ತನ್ನ ತಾಯಿಯಿಂದ ಬೇರ್ಪಟ್ಟು ಕಾಣೆಯಾಗಿತ್ತು. ಮಿನ್ನಿಯ ತಾಯಿ ಕಣ್ಣೀರು ಹಾಕುತ್ತಾ ರಾಜಾನ ಬಳಿ ಬಂದು, "ರಾಜಾ, ನನ್ನ ಮರಿ ಬೆಳಗಿನಿಂದ ಕಾಣಿಸುತ್ತಿಲ್ಲ. ಕಾಡಿನ ಅಂಚಿನಲ್ಲಿರುವ ಕತ್ತಲೆಯ ಕಣಿವೆಯ ಕಡೆಗೆ ಓಡಿಹೋಗಿರಬಹುದು ಎಂದು ಹೆದರಿಕೆಯಾಗುತ್ತಿದೆ," ಎಂದು ಅತ್ತಿತು.

ಕತ್ತಲೆಯ ಕಣಿವೆ ಅತ್ಯಂತ ಅಪಾಯಕಾರಿ ಜಾಗವಾಗಿತ್ತು. ಅಲ್ಲಿ ಅನೇಕ ಆಳವಾದ ಹೊಂಡಗಳು ಮತ್ತು ಕಟುಕ ತೋಳಗಳ ಗುಂಪು ಇರುತ್ತಿತ್ತು. ಹದಿನೈದು ವರ್ಷದ ಬೆಳೆಯುವ ಮಕ್ಕಳಿಗೆ ಹಾಗೂ ಸಣ್ಣ ಪ್ರಾಣಿಗಳಿಗೆ ಆ ಜಾಗಕ್ಕೆ ಹೋಗದಂತೆ ಹಿರಿಯರು ಎಚ್ಚರಿಕೆ ನೀಡುತ್ತಿದ್ದರು.

ರಾಜಾ ತಕ್ಷಣವೇ ಕಾರ್ಯಾಚರಣೆಗೆ ಇಳಿದನು. ತನ್ನೊಂದಿಗೆ ಚುರುಕಾದ 'ಚಿಂಪು' ಎಂಬ ಮಂಗವನ್ನು ಕರೆದುಕೊಂಡು ಕತ್ತಲೆಯ ಕಣಿವೆಯತ್ತ ಹೆಜ್ಜೆ ಹಾಕಿದನು. ದಾರಿಯುದ್ದಕ್ಕೂ ರಾಜಾ ತನ್ನ ಸೂಕ್ಷ್ಮ ಗ್ರಹಣ ಶಕ್ತಿಯಿಂದ ನೆಲದ ಮೇಲಿದ್ದ ಜಿಂಕೆ ಮರಿಯ ಹೆಜ್ಜೆಗುರುತುಗಳನ್ನು ಗಮನಿಸುತ್ತಾ ಸಾಗಿದನು. ಕಣಿವೆಯ ಹತ್ತಿರ ತಲುಪಿದಾಗ, ದೂರದಲ್ಲಿ ಸಣ್ಣ ಕೂಗು ಕೇಳಿಸಿತು.

ಅಲ್ಲಿ ನೋಡಿದರೆ, ಮಿನ್ನಿ ಮರಿಯು ಒಂದು ಆಳವಾದ ಒಣಗಿದ ಹೊಂಡದೊಳಗೆ ಬಿದ್ದು ಹೊರಗೆ ಬರಲಾಗದೆ ಒದ್ದಾಡುತ್ತಿತ್ತು! ಅದಕ್ಕಿಂತಲೂ ಮಿಗಿಲಾಗಿ, ಹೊಂಡದ ಮೇಲ್ಭಾಗದಲ್ಲಿ ಮೂರು ಹಸಿದ ತೋಳಗಳು ಮಿನ್ನಿಯನ್ನು ಬೇಟೆಯಾಡಲು ಕಾಯುತ್ತಿದ್ದವು.

ರಾಜಾ ತಡಮಾಡದೆ ಗಟ್ಟಿಯಾಗಿ ಗೀಳಿಟ್ಟನು (trumpet). ಆ ಗಂಭೀರ ಶಬ್ದಕ್ಕೆ ಹೆದರಿದ ತೋಳಗಳು ಕಾಡಿನೊಳಗೆ ಓಡಿಹೋದವು. ಆದರೆ ಮಿನ್ನಿಯನ್ನು ಆಳವಾದ ಹೊಂಡದಿಂದ ಹೊರಗೆ ತೆಗೆಯುವುದು ಸವಾಲಾಗಿತ್ತು. ಹೊಂಡದ ಮಣ್ಣು ಸಡಿಲವಾಗಿದ್ದರಿಂದ ರಾಜಾ ಕೆಳಗಿಳಿದರೆ ಮಣ್ಣು ಕುಸಿಯುವ ಅಪಾಯವಿತ್ತು.

ಆಗ ರಾಜಾ ತನ್ನ ಜಾಣ್ಮೆ ಉಪಯೋಗಿಸಿದನು. ಚಿಂಪು ಮಂಗನಿಗೆ ಹತ್ತಿರದ ಗಟ್ಟಿಯಾದ ಬಳ್ಳಿಯನ್ನು ಮರದಿಂದ ಕತ್ತರಿಸಿ ತರಲು ಹೇಳಿದನು. ಬಳ್ಳಿಯ ಒಂದು ತುದಿಯನ್ನು ರಾಜಾ ತನ್ನ ಸೊಂಡಿಲಿನಿಂದ ಗಟ್ಟಿಯಾಗಿ ಹಿಡಿದುಕೊಂಡು, ಇನ್ನೊಂದು ತುದಿಯನ್ನು ಹೊಂಡದೊಳಗೆ ಇಳಿಸಿದನು. "ಮಿನ್ನಿ, ಹೆದರಬೇಡ! ಈ ಬಳ್ಳಿಯನ್ನು ನಿನ್ನ ಬಾಯಿಯಿಂದ ಗಟ್ಟಿಯಾಗಿ ಹಿಡಿದುಕೋ," ಎಂದು ಧೈರ್ಯ ಹೇಳಿದನು.

ಮಿನ್ನಿ ಬಳ್ಳಿಯನ್ನು ಹಿಡಿದುಕೊಳ್ಳುತ್ತಿದ್ದಂತೆ, ರಾಜಾ ತನ್ನ ಬಲಶಾಲಿ ಸೊಂಡಿಲಿನಿಂದ ಬಳ್ಳಿಯನ್ನು ಮೇಲಕ್ಕೆಳೆದನು. ಮಿನ್ನಿ ಸುರಕ್ಷಿತವಾಗಿ ಹೊರಗೆ ಬಂತು!

ತನ್ನ ತಾಯಿಯನ್ನು ಸೇರಿದ ಮಿನ್ನಿ ರಾಜಾನಿಗೆ ಧನ್ಯವಾದ ತಿಳಿಸಿತು. ರಾಜಾ ಮಿನ್ನಿಗೆ, "ಹಿರಿಯರ ಮಾತನ್ನು ಕೇಳದೆ ಒಂಟಿಯಾಗಿ ಅಪಾಯಕಾರಿ ಜಾಗಕ್ಕೆ ಹೋಗಬಾರದು," ಎಂದು ಪ್ರೀತಿಯಿಂದ ತಿಳಿಹೇಳಿದನು. ಈ ಘಟನೆಯಿಂದಾಗಿ ರಾಜಾ ಕೇವಲ ಮಾರ್ಗದರ್ಶಿಯಷ್ಟೇ ಅಲ್ಲ, ಕಾಡಿನ ನಿಜವಾದ ಕಾವಲುಗಾರ ಎಂದು ನಿರೂಪಿತವಾಯಿತು.

ಕಥೆಯ ನೀತಿ: ಅಪಾಯದ ಸಮಯದಲ್ಲಿ ಗಾಬರಿಯಾಗದೆ ಉಪಾಯದಿಂದ ಕೆಲಸ ಮಾಡಬೇಕು. ಉದ್ವೇಗಕ್ಕಿಂತ ಜಾಣ್ಮೆ ಮತ್ತು ಸಮಯಪ್ರಜ್ಞೆ ದೊಡ್ಡ ಆಪತ್ತಿನಿಂದ ನಮ್ಮನ್ನು ಪಾರುಮಾಡುತ್ತದೆ.


  • Kannada stories with moral (ನೀತಿ ಇರುವ ಕನ್ನಡ ಕಥೆಗಳು)

  • Elephant bravery story in Kannada (ಆನೆಯ ಸಾಹಸದ ಕಥೆ)

  • Kannada stories for school kids (ಶಾಲಾ ಮಕ್ಕಳಿಗೆ ಕನ್ನಡ ಕಥೆಗಳು)

  • Animals story in Kannada (ಪ್ರಾಣಿಗಳ ಕನ್ನಡ ಕಥೆಗಳು)

  • Inspirational Kannada stories (ಸ್ಫೂರ್ತಿದಾಯಕ ಕನ್ನಡ ಕಥೆಗಳು)



Sunday, 19 April 2015

ಅಹ೦ಕಾರಿ ಆನೆ (ಕತೆ- ೦೭) kids story



   ಒ೦ದು ವಿಶಾಲವಾದ ಕಾಡಿನಲ್ಲಿ ಎಲ್ಲಾ ರೀತಿಯ ಪ್ರಾಣಿಗಳು ವಾಸವಾಗಿದ್ದವು. ಅದರಲ್ಲಿ ಒ೦ದು ಆನೆಯು "ಈ ಕಾಡಿಗೆ ನಾನೆ ಅತೀ ದೊಡ್ಡ ಪ್ರಾಣಿ, ನಾನೇ ರಾಜ, ನನಗೇ ಗೌರವ ಕೊಡಬೇಕು ಎಲ್ಲರೂ.." ಎ೦ದು ಅಹ೦ಕಾರದಿ೦ದ ಬೀಗುತ್ತಿತ್ತು. ಆದರೆ ಅದರ ಮಾತಿಗೆ ಯಾರೂ ಬೆಲೆಕೊಡುತ್ತಿರಲಿಲ್ಲ. ಒಮ್ಮೆ ಮೊಲವನ್ನು ಕರೆದು "ಏಯ್ ಮೊಲವೇ, ರಾಜ ಬ೦ದಿದ್ದೇನೆ ನಿ೦ತು ಗೌರವ ಕೊಡಲು ಆಗುವುದಿಲ್ಲವೇನು, ಏನು ಮಾಡುತ್ತಿರುವೆ... ಎ೦ದು ಗದರಿಸಿತು.. ಆಗ ಮೊಲವು "ನೀನೆ೦ತ ರಾಜ, ? ಸಿ೦ಹ ಈ ಕಾಡಿನ ರಾಜ ನಾವೆಲ್ಲರೂ ಅವನಿಗೆ ಗೌರವ ಕೊಡುವುದು, ಹೆದರುವುದು ಎ೦ದು ಅಪಹಾಸ್ಯ ಮಾಡಿತು. ಆನೆಗೆ ಕೆ೦ಡದ೦ತಹ ಕೋಪ ಬ೦ದು "ನನಗೆ ಇಲ್ಲ್ಲಿ ಮರ್ಯಾದೆಯೇ ಇಲ್ಲ, ಇಷ್ಟು ಚಿಕ್ಕ ಮೊಲವು ಕೂಡ ನನಗೆ ಅಪಹಾಸ್ಯ ಮಾಡುತ್ತದೆ " ಎ೦ದು ಯೋಚಿಸಿತು. ನಾನು ಇಲ್ಲಿದ್ದರೆ ಯಾರು ನನಗೆ ಬೆಲೆ ಕೊಡುವುದಿಲ್ಲ, ಊರಿಗೆ ಹೋದರೆ ನನ್ನ ನೋಡಿ ಹೆದರಿ ಓಡುತ್ತಾರೆ ನೋಡು ಎ೦ದು ಮೊಲಕ್ಕೆ ಹೇಳಿ ಊರಿನ ಕಡೆ ತೆರಳಿತು. 

ಊರಿಗೆ ಬ೦ದ ಆನೆಯನ್ನು ನೋಡಿ ಸಣ್ಣ ಸಣ್ಣ ಪ್ರಾಣಿಗಳು ಭಯ ಪಟ್ಟು ಚೆಲ್ಲಾಪಿಲ್ಲಿಯಾಗಿ ಓಡತೊಡಗಿದವು. ಜನರೂ ಕೂಡ ಹೆದರಲು ಶುರು ಮಾಡಿದರು., ಆನೆಗೆ ಒಳಗಿನಿ೦ದ ಖುಷಿಯಾಯಿತು. ಅಹ೦ಕಾರ ಇನ್ನೂ ಜಾಸ್ತಿ ಯಾಯಿತು. ಸಿಕ್ಕ ಸಿಕ್ಕ ವಸ್ತುವನ್ನೆಲ್ಲ ತನ್ನ ಸೋ೦ಡಿಲಿನಿ೦ದ ಬೀಳಿಸಿ, ಮರವನ್ನೇಲ್ಲಾ ಕೆಡವಲು ಮು೦ದಾಯಿತು. ಆನೆಯ ಉಪಟಳ ಜಾಸ್ತಿಯಾಗಿದ್ದರಿ೦ದ ಜನರಿಗೆ ಏನು ಮಾಡಲೂ ತೋಚದೇ ಅರಣ್ಯ ಅಧಿಕಾರಿಗಳಿಗೆ ವಿಶಯ ಮುಟ್ಟಿಸಿದರು. ಅಲ್ಲಿ ಬ೦ದ ಅಧಿಕಾರಿಗಳು ಆನೆಗೆ ಅಮಲು ಬರುವ ಚುಚ್ಚುಮದ್ದು ನೀಡಿ ಮೂರ್ಛ್ಹೆ ಹೋಗುವ ಹಾಗೆ ಮಾಡಿದರು. ಅದಕ್ಕೆ ಏನಾಯಿತೆ೦ದು ತಿಳಿಯದೆ ನೆಲಕ್ಕೆ ದೊಪ್ಪೆ೦ದು ಬಿದ್ದಿತು. ಎಚ್ಚರವಾಗಿ ನೋಡುವಷ್ಟರಲ್ಲಿ ಕಾಡಿನಲ್ಲೇ ಬಿದ್ದಿತ್ತು. ಅದೆ ಪುಟ್ಟ ಮೊಲ ಆನೆಯ ಪಕ್ಕ ನಿ೦ತು ಇದು ಕಣ್ಣು ಬಿಡುವ ವರೆಗೂ ಕಾಯುತ್ತಿತ್ತು. ಆನೆ ಕೆಲ ಸಮಯದ ನ೦ತರ ಕಣ್ತೆರೆದು ನೋಡಿದರೆ ಮತ್ತದೇ ಕಾಡಿನಲ್ಲಿತ್ತು. ಮೊಲ ನಕ್ಕು " ನೋಡಿದೆಯ ನಿನ್ನ ಪೌರುಶ...?? "ನಿನ್ನಿ೦ದ ಏನು ಮಾಡಲು ಆಗದು ಎ೦ದು ಹೇಳಿ ಹೊರಟು ಹೋಯಿತು.
ಆನೆಯ ಅಹ೦ಕಾರಕ್ಕೆ ತಕ್ಕ ಶಾಸ್ತಿಯಾಯಿತು..

2.

ಆನೆ ನೆನಪಿಟ್ಟಿದ್ದ ಕಾಡಿನ ದಾರಿ: ಒಂದು ಸಾಹಸಮಯ ಕಥೆ

ಒಂದು ದಟ್ಟವಾದ ಸುಂದರ ಅರಣ್ಯದಲ್ಲಿ 'ರಾಜಾ' ಎಂಬ ಬಲಶಾಲಿ ಹಾಗೂ ಚುರುಕಾದ ಆನೆ ವಾಸಿಸುತ್ತಿತ್ತು. ಆ ಕಾಡಿನಲ್ಲಿದ್ದ ನದಿಗಳು, ದೊಡ್ಡ ಮರಗಳು ಮತ್ತು ಗುಹೆಗಳ ಪ್ರತಿಯೊಂದು ದಾರಿಯೂ ರಾಜಾನಿಗೆ ಬೆರಳ ತುದಿಯಲ್ಲಿ ನೆನಪಿತ್ತು. ಕಾಡಿನ ಇತರ ಪ್ರಾಣಿಗಳಿಗೆ ಯಾವುದೇ ಹಾದಿ ತಪ್ಪಿದಾಗ ಅಥವಾ ಹೊಸ ಜಾಗಕ್ಕೆ ಹೋಗಬೇಕಾದಾಗ ರಾಜಾನೇ ದಾರಿ ತೋರಿಸುವ ಮಾರ್ಗದರ್ಶಿಯಾಗಿದ್ದ.

ಒಂದು ವರ್ಷ ಕಾಡಿನಲ್ಲಿ ತೀವ್ರ ಬೇಸಿಗೆಯ ಬಿಸಿಲು ಆವರಿಸಿತು. ತಿಂಗಳುಗಳು ಕಳೆದರೂ ಹನಿಯಷ್ಟೂ ಮಳೆಯಾಗಲಿಲ್ಲ. ಕಾಡಿನಲ್ಲಿದ್ದ ಸಣ್ಣಪುಟ್ಟ ತೊರೆಗಳು, ಕೆರೆಗಳು ಸಂಪೂರ್ಣವಾಗಿ ಒಣಗಿಹೋದವು. ಗಿಡಮರಗಳ ಎಲೆಗಳು ಉದುರಿ, ಹಸಿರು ಮಾಯವಾಗಿ ಎಲ್ಲೆಡೆ ಒಣಭೂಮಿ ಕಾಣಿಸತೊಡಗಿತು. ಕುಡಿಯಲು ಒಂದು ಹನಿ ನೀರೂ ಸಿಗದೆ ಪ್ರಾಣಿಗಳು ತೀವ್ರ ಸಂಕಟಕ್ಕೆ ಸಿಲುಕಿದವು.

ಪ್ರಾಣಿಗಳೆಲ್ಲವೂ ಒಟ್ಟಾಗಿ ರಾಜಾನ ಬಳಿ ಬಂದವು. "ರಾಜಾ, ನಮಗೆ ಕುಡಿಯಲು ನೀರಿಲ್ಲದೆ ಜೀವ ಹೋಗುವಂತಾಗಿದೆ. ಈ ಕಾಡಿನಲ್ಲಿ ಎಲ್ಲೂ ನೀರು ಕಾಣಿಸುತ್ತಿಲ್ಲ. ನಮಗೆ ಸಹಾಯ ಮಾಡು," ಎಂದು ವಿನಂತಿಸಿಕೊಂಡವು. ರಾಜಾ ಸ್ವಲ್ಪ ಸಮಯ ಯೋಚಿಸಿದ. ಅವನಿಗೆ ತನ್ನ ಚಿಕ್ಕ ವಯಸ್ಸಿನಲ್ಲಿ ಹಿರಿಯ ಆನೆಗಳ ಜೊತೆ ಹೋದದ್ದು ನೆನಪಾಯಿತು. ಕಾಡಿನ ದಕ್ಷಿಣ ದಿಕ್ಕಿನಲ್ಲಿದ್ದ ಎತ್ತರದ ಬೆಟ್ಟಗಳ ಹಿಂದೆ, ದಟ್ಟವಾದ ಕಲ್ಲುಂಡೆಗಳ ನಡುವೆ ಎಂದಿಗೂ ಒಣಗದ ಒಂದು ರಹಸ್ಯ ಜಲಪಾತ ಮತ್ತು ಸಿಹಿ ನೀರಿನ ಸರೋವರವಿತ್ತು. ಆದರೆ ಆ ಹಾದಿ ಅತ್ಯಂತ ಕಷ್ಟಕರವಾಗಿತ್ತು ಮತ್ತು ಅನೇಕ ವರ್ಷಗಳಿಂದ ಯಾರೂ ಆ ಕಡೆಗೆ ಹೋಗಿರಲಿಲ್ಲ.

ರಾಜಾ ತಡಮಾಡದೆ, "ನನ್ನ ಹಿಂದೆ ಬನ್ನಿ, ನಮಗೆ ಬೇಕಾದ ನೀರು ಸಿಗುವ ಜಾಗ ನನಗೆ ನೆನಪಿದೆ," ಎಂದು ಧೈರ್ಯ ಹೇಳಿ ಮುಂದೆ ನಡೆದನು. ನರಿ, ಜಿಂಕೆ, ಕಾಡುಕೋಣ ಮತ್ತು ಕರಡಿಗಳ ಗುಂಪು ರಾಜಾನನ್ನು ಹಿಂಬಾಲಿಸಿತು.

ದಾರಿ ತುಂಬಾ ಕಷ್ಟಕರವಾಗಿತ್ತು. ಒಣಗಿದ ಮುಳ್ಳಿನ ಪೊದೆಗಳು, ಜಾರುವ ಕಲ್ಲುಗಳು ಮತ್ತು ದಟ್ಟವಾದ ಮರಗಳು ಹಾದಿಯನ್ನು ಮುಚ್ಚಿದ್ದವು. ದಾರಿ ಮಧ್ಯೆ ಕೆಲವು ಪ್ರಾಣಿಗಳು ನಂಬಿಕೆ ಕಳೆದುಕೊಂಡು, "ನಾವು ಹಾದಿ ತಪ್ಪಿದ್ದೇವೆಯೇ? ಇಲ್ಲೇನೂ ನೀರು ಸಿಗುವಂತೆ ಕಾಣುತ್ತಿಲ್ಲ," ಎಂದು ಗೊಣಗತೊಡಗಿದವು. ಆದರೆ ರಾಜಾ ತನ್ನ ತೀಕ್ಷ್ಣವಾದ ನೆನಪಿನ ಶಕ್ತಿಯನ್ನು ನಂಬಿದ್ದ. ಗಿಡಮರಗಳ ಗುರುತು, ಗಾಳಿಯ ವಾಸನೆ ಮತ್ತು ಸೂರ್ಯನ ದಿಕ್ಕನ್ನು ಗಮನಿಸುತ್ತಾ ಪ್ರಾಣಿಗಳನ್ನು ಸುರಕ್ಷಿತವಾಗಿ ಕರೆದೊಯ್ದನು.

ಸುಮಾರು ಮೂರು ದಿನಗಳ ಸುದೀರ್ಘ ಪ್ರಯಾಣದ ನಂತರ, ಬೆಟ್ಟದ ಕಣಿವೆಯನ್ನು ದಾಟುತ್ತಿದ್ದಂತೆ ಪ್ರಾಣಿಗಳಿಗೆ ತಂಪಾದ ಗಾಳಿಯ ಅನುಭವವಾಯಿತು. ಸ್ವಲ್ಪ ಮುಂದೆ ಸಾಗಿದಾಗ, ಕಲ್ಲುಗಳ ನಡುವಿನಿಂದ ಹರಿಯುತ್ತಿದ್ದ ರಮಣೀಯವಾದ ಸರೋವರ ಕಾಣಿಸಿತು! ಸರೋವರದಲ್ಲಿದ್ದ ತಿಳಿಯಾದ ನೀರನ್ನು ನೋಡಿ ಪ್ರಾಣಿಗಳ ಸಂತೋಷಕ್ಕೆ ಮೇರೆಯೇ ಇರಲಿಲ್ಲ. ಎಲ್ಲವೂ ಹೊಟ್ಟೆತುಂಬ ನೀರು ಕುಡಿದು ತಮ್ಮ ದಣಿವಾರಿಸಿಕೊಂಡವು.

ರಾಜಾನ ಅದ್ಭುತ ನೆನಪಿನ ಶಕ್ತಿ ಮತ್ತು ನಾಯಕತ್ವದಿಂದಾಗಿ ಇಡೀ ಕಾಡಿನ ಪ್ರಾಣಿಗಳ ಜೀವ ಉಳಿಯಿತು. ಅಂದಿನಿಂದ ಪ್ರಾಣಿಗಳೆಲ್ಲವೂ ರಾಜಾನನ್ನು ಮತ್ತಷ್ಟು ಗೌರವದಿಂದ ನೋಡತೊಡಗಿದವು.

ಕಥೆಯ ನೀತಿ: ಕಷ್ಟದ ಸಮಯದಲ್ಲಿ ತಾಳ್ಮೆ, ಜಾಣ್ಮೆ ಮತ್ತು ಹಳೆಯ ಅನುಭವಗಳ ನೆನಪು ನಮಗೆ ಸರಿಯಾದ ದಾರಿಯನ್ನು ತೋರಿಸುತ್ತದೆ. ನಾಯಕನಾದವನು ಕಷ್ಟದ ವೇಳೆಯಲ್ಲಿ ಭರವಸೆ ಕಳೆದುಕೊಳ್ಳದೆ ಇತರರಿಗೆ ದಾರಿದೀಪವಾಗಬೇಕು.



ಇರುವೆ ಮತ್ತು ಹಸು (ಕತೆ-೦೬)


ಒ೦ದು ವಿಶಾಲವಾದ ಮರದಲ್ಲಿ ಇರುವೆಗಳು ಗೂಡು ಕಟ್ಟಿಕೊ೦ಡು ವಾಸವಾಗಿದ್ದವು. ಆ ಮರದ ಕೆಳಗೆ ಊರ ಜನರೆಲ್ಲ ಸೇರಿ ನೀರಿನ ತೊಟ್ಟಿ ನಿರ್ಮಿಸಿದ್ದರು. ಊರ ಹಸುಗಳೆಲ್ಲ ನೀರು ಕುಡಿದು ಮರದ ಕೆಳಗೆ ವಿಶ್ರಮಿಸಲು ಬರುತ್ತಿದ್ದವು.ಒ೦ದು ದಿನ ಇರುವೆಗಳು ಮರದ ಕೊ೦ಬೆಯಲ್ಲಿ ಓಡಾಡುತ್ತಿದ್ದ ಸಮಯದಲ್ಲಿ ಒ೦ದು ಇರುವೆ ಆಯ ತಪ್ಪಿ ಕಾಲು ಜಾರಿ ನೀರಿನ ತೊಟ್ಟಿಗೆ ಬಿದ್ದಿತು. ಕಾಪಾಡಿ ಕಾಪಾಡಿ ಎ೦ದು ಕೂಗಿಕೊ೦ಡರೂ ಉಳಿದ ಇರುವೆಗಳಿಗೆ ಸಹಾಯ ಮಾಡಲಿಕ್ಕಾಗಲಿಲ್ಲ.

 ಅದೇ ಸಮಯಕ್ಕೆ ಒ೦ದು ಹಸುವು ದಣಿವಾರಿಸಿಕೊಳ್ಳಲು ಆ ತೊಟ್ಟಿಗೆ ನೀರು ಕುಡಿಯಲು ಬ೦ದಿತು. ನೀರು ಕುಡಿಯಲು ಮು೦ದಾದಾಗ ಇರುವೆ ನೀರಿನಲ್ಲಿ ಬಿದ್ದು ಒದ್ದಾಡುವುದು ಕಾಣಿಸಿತು. ಪಾಪ ಎ೦ದು ಕನಿಕರ ತೋರಿಸಿ ಹಸುವು ಇರುವೆಯನ್ನು ರಕ್ಷಿಸಲು ಮು೦ದಾಯಿತು. ತನ್ನ ಮೂಗಿನ ಮೇಲೆ ಬ೦ದು ಕುಳಿತುಕೋ , ನಿನ್ನನ್ನು ಮರದ ಸನಿಹ ಬಿಡುತ್ತೇನೆ ಎ೦ದು ಹೇಳಿತು. ಆಗ ಇರುವೆಯು ಆಯಿತೆ೦ದು ಹಸುವಿನ ಮೂಗಿನ ಮೇಲೆ ಕುಳಿತು ತನ್ನ ಪ್ರಾಣ ಉಳಿಸಿಕೊ೦ಡಿತು.. ಆದರೆ ಕೃತಘ್ನ ನಾದ ಇರುವೆಯು ಕೆಳಗಿಳಿಯುವಾಗ ಹಸುವಿಗೆ ಕಚ್ಚಿ ಓಡಿ ಮರವನೇರಿತು...
ಕೆಟ್ಟ ಪ್ರಾಣಿಗಳು, ಮನುಷ್ಯರು ಎ೦ದಿಗು ತಮ್ಮ ಗುಣ ಬದಲಾಯಿಸುವುದಿಲ್ಲ. ಕೆಟ್ಟವರಿ೦ದ ದೂರವಿರುವುದೇ ಒಳಿತು.



2.

ಮಾತನಾಡದ ಮರದ ರಹಸ್ಯ

ಒಂದು ಪುಟ್ಟ ಹಳ್ಳಿಯ ಅಂಚಿನಲ್ಲಿ ದೊಡ್ಡದಾದ ಮಾವಿನ ಮರವೊಂದಿತ್ತು. ಅದರ ಕೊಂಬೆಗಳು ನಾಲ್ಕು ದಿಕ್ಕಿಗೂ ಹರಡಿಕೊಂಡಿದ್ದವು. ಬೇಸಿಗೆಯಲ್ಲಿ ಅದರ ದಟ್ಟ ನೆರಳಿನ ಕೆಳಗೆ ಹಳ್ಳಿಯ ಮಕ್ಕಳು ಆಟವಾಡುತ್ತಿದ್ದರು. ಹಕ್ಕಿಗಳು ಗೂಡು ಕಟ್ಟುತ್ತಿದ್ದವು. ಅಳಿಲುಗಳು ಕೊಂಬೆಯಿಂದ ಕೊಂಬೆಗೆ ಓಡಾಡುತ್ತಿದ್ದವು.

ಆದರೆ ಹಳ್ಳಿಯ ಮಕ್ಕಳು ಆ ಮರವನ್ನು ಕೇವಲ ಆಟವಾಡುವ ಜಾಗವೆಂದು ಮಾತ್ರ ನೋಡುತ್ತಿದ್ದರು. ಅದರ ಮಹತ್ವವನ್ನು ಯಾರೂ ಗಮನಿಸುತ್ತಿರಲಿಲ್ಲ.

ಆ ಹಳ್ಳಿಯಲ್ಲಿ ಆರ್ಯ ಎಂಬ ಹನ್ನೊಂದು ವರ್ಷದ ಹುಡುಗನಿದ್ದ. ಅವನಿಗೆ ಯಾವಾಗಲೂ ಹೊಸ ವಿಷಯಗಳನ್ನು ತಿಳಿದುಕೊಳ್ಳುವ ಕುತೂಹಲ.

ಒಂದು ದಿನ ಶಾಲೆಯಿಂದ ಮನೆಗೆ ಬರುತ್ತಿದ್ದಾಗ ಅವನು ಮರದ ಕೆಳಗೆ ಕುಳಿತುಕೊಂಡ. ಆಗ ಒಂದು ವಿಚಿತ್ರ ಸಂಗತಿ ಅವನ ಗಮನಕ್ಕೆ ಬಂತು.

ಮರದ ಕೆಳಗೆ ಬಿದ್ದಿದ್ದ ಒಣ ಎಲೆಗಳ ನಡುವೆ ಒಂದು ಪುಟ್ಟ ಹಕ್ಕಿಯ ಮರಿ ಬಿದ್ದಿತ್ತು.

ಆರ್ಯ ಅದನ್ನು ನಿಧಾನವಾಗಿ ಎತ್ತಿಕೊಂಡು ಮರದ ಕೊಂಬೆಯಲ್ಲಿದ್ದ ಗೂಡಿನ ಹತ್ತಿರ ಇಟ್ಟ. ಸ್ವಲ್ಪ ಸಮಯದ ನಂತರ ತಾಯಿ ಹಕ್ಕಿ ಬಂದು ಮರಿಯನ್ನು ತನ್ನ ಗೂಡಿಗೆ ಕರೆದೊಯ್ದಿತು.

“ಈ ಮರ ಎಷ್ಟು ಜೀವಿಗಳಿಗೆ ಮನೆ!” ಎಂದು ಆರ್ಯ ಆಶ್ಚರ್ಯಪಟ್ಟ.

ಮರುದಿನ ಅವನು ಮರವನ್ನು ಮತ್ತಷ್ಟು ಗಮನಿಸಿದ.

ಬೆಳಿಗ್ಗೆ ಕೆಲವು ಹಕ್ಕಿಗಳು ಅದರ ಕೊಂಬೆಗಳಲ್ಲಿ ಕುಳಿತು ಹಾಡುತ್ತಿದ್ದವು. ಮಧ್ಯಾಹ್ನ ದನಗಳು ಅದರ ನೆರಳಿನಲ್ಲಿ ವಿಶ್ರಾಂತಿ ಪಡೆಯುತ್ತಿದ್ದವು. ಒಬ್ಬ ವೃದ್ಧ ಅದರ ಕೆಳಗೆ ಕುಳಿತು ಪತ್ರಿಕೆ ಓದುತ್ತಿದ್ದರು. ಮಕ್ಕಳು ಆಟವಾಡುತ್ತಿದ್ದರು.

ಆರ್ಯನಿಗೆ ಒಂದು ಪ್ರಶ್ನೆ ಮೂಡಿತು.

“ನಾವು ಪ್ರತಿದಿನ ಈ ಮರದಿಂದ ಎಷ್ಟೋ ಪ್ರಯೋಜನ ಪಡೆಯುತ್ತಿದ್ದೇವೆ. ಆದರೆ ಮರ ನಮ್ಮಿಂದ ಏನನ್ನೂ ಕೇಳುವುದಿಲ್ಲವಲ್ಲ!”

ಅವನು ಆ ವಿಷಯವನ್ನು ತನ್ನ ಶಿಕ್ಷಕಿಯ ಬಳಿ ಹೇಳಿದ.

ಶಿಕ್ಷಕಿ ನಗುತ್ತಾ,

“ಅದೇ ಪ್ರಕೃತಿಯ ಸೌಂದರ್ಯ ಆರ್ಯ. ಮರಗಳು ನಮಗೆ ನೆರಳು, ಹಣ್ಣು, ಗಾಳಿ ಮತ್ತು ಆಶ್ರಯ ನೀಡುತ್ತವೆ. ಆದರೆ ಪ್ರತಿಯಾಗಿ ಏನನ್ನೂ ಕೇಳುವುದಿಲ್ಲ. ಆದ್ದರಿಂದ ನಾವು ಅವುಗಳಿಗೆ ಕೃತಜ್ಞರಾಗಿರಬೇಕು,” ಎಂದರು.

ಆ ದಿನದಿಂದ ಆರ್ಯ ತನ್ನ ಸ್ನೇಹಿತರೊಂದಿಗೆ ಮರದ ಸುತ್ತಲಿನ ಪ್ರದೇಶವನ್ನು ಸ್ವಚ್ಛವಾಗಿಡಲು ಪ್ರಾರಂಭಿಸಿದ.

ಒಂದು ದಿನ ಹಳ್ಳಿಗೆ ಕೆಲವು ಜನರು ಬಂದು,

“ಈ ಮರ ತುಂಬಾ ಹಳೆಯದಾಗಿದೆ. ಇದನ್ನು ಕತ್ತರಿಸಿ ಇಲ್ಲಿ ಅಂಗಡಿ ಕಟ್ಟಬಹುದು,” ಎಂದು ಮಾತನಾಡಿಕೊಳ್ಳುವುದನ್ನು ಆರ್ಯ ಕೇಳಿದ.

ಆರ್ಯನಿಗೆ ಆತಂಕವಾಯಿತು.

ಅವನು ತನ್ನ ಸ್ನೇಹಿತರನ್ನು ಕರೆದು ಮರದ ಮಹತ್ವವನ್ನು ಎಲ್ಲರಿಗೂ ತಿಳಿಸಲು ನಿರ್ಧರಿಸಿದ.

ಮಕ್ಕಳು ಮರದ ಸುತ್ತಲಿನ ಜೀವಿಗಳ ಚಿತ್ರಗಳನ್ನು ಬಿಡಿಸಿದರು. ಹಕ್ಕಿಗಳ ಗೂಡುಗಳನ್ನು ತೋರಿಸಿದರು. ಮರದ ನೆರಳಿನಲ್ಲಿ ವಿಶ್ರಾಂತಿ ಪಡೆಯುವ ಜನರ ಬಗ್ಗೆ ಹೇಳಿದರು.

ನಂತರ ಅವರು ಹಳ್ಳಿಯ ಹಿರಿಯರ ಬಳಿ ಹೋಗಿ,

“ಈ ಮರವನ್ನು ಕತ್ತರಿಸಬೇಡಿ. ಬೇರೆ ಜಾಗದಲ್ಲಿ ಅಂಗಡಿ ಕಟ್ಟಬಹುದು. ಆದರೆ ಈ ಮರವನ್ನು ಕಳೆದುಕೊಂಡರೆ ಇಲ್ಲಿ ವಾಸಿಸುವ ಅನೇಕ ಜೀವಿಗಳು ತಮ್ಮ ಮನೆ ಕಳೆದುಕೊಳ್ಳುತ್ತವೆ,” ಎಂದು ಮನವಿ ಮಾಡಿದರು.

ಹಿರಿಯರು ಮಕ್ಕಳ ಮಾತನ್ನು ಕೇಳಿದರು.

ಅವರಲ್ಲಿ ಒಬ್ಬರು,

“ನಾವು ಈ ಮರವನ್ನು ವರ್ಷಗಳಿಂದ ನೋಡುತ್ತಿದ್ದೇವೆ. ಆದರೆ ಇದರ ಹಿಂದೆ ಇಷ್ಟು ಜೀವಿಗಳ ಬದುಕಿದೆ ಎಂದು ಎಂದಿಗೂ ಯೋಚಿಸಿರಲಿಲ್ಲ,” ಎಂದರು.

ಕೊನೆಗೆ ಮರವನ್ನು ಕತ್ತರಿಸದಿರಲು ಎಲ್ಲರೂ ನಿರ್ಧರಿಸಿದರು.

ಆ ದಿನ ಹಳ್ಳಿಯ ಜನರು ಮರದ ಸುತ್ತಲೂ ಸ್ವಚ್ಛಗೊಳಿಸಿ, ಅದರ ಪಕ್ಕದಲ್ಲಿ ಇನ್ನಷ್ಟು ಗಿಡಗಳನ್ನು ನೆಟ್ಟರು.

ಆರ್ಯ ಮರದ ಕೆಳಗೆ ನಿಂತು ಅದರ ಕಾಂಡವನ್ನು ನಿಧಾನವಾಗಿ ಮುಟ್ಟಿದ.

“ನೀನು ಮಾತನಾಡುವುದಿಲ್ಲ. ಆದರೆ ಪ್ರತಿದಿನ ನಮಗೆ ಎಷ್ಟೋ ವಿಷಯಗಳನ್ನು ಕಲಿಸುತ್ತೀಯ,” ಎಂದು ಹೇಳಿದ.

ಮರದ ಎಲೆಗಳು ಗಾಳಿಗೆ ಸದ್ದು ಮಾಡುತ್ತಾ ಅಲುಗಾಡಿದವು.

ಆರ್ಯನಿಗೆ ಅದು ಮರದ ಉತ್ತರದಂತೆ ಅನಿಸಿತು.

ಅಂದಿನಿಂದ ಹಳ್ಳಿಯ ಮಕ್ಕಳು ಮರಗಳನ್ನು ಕೇವಲ ಮರಗಳೆಂದು ನೋಡಲಿಲ್ಲ. ಅವುಗಳ ನೆರಳಿನಲ್ಲಿ ಬದುಕುತ್ತಿರುವ ಜೀವಿಗಳನ್ನು, ಅವು ನೀಡುವ ಉಸಿರನ್ನು ಮತ್ತು ಪ್ರಕೃತಿಯ ನಿಸ್ವಾರ್ಥ ಕೊಡುಗೆಯನ್ನು ಗಮನಿಸಲು ಕಲಿತರು.

ಕೆಲವು ವರ್ಷಗಳ ನಂತರ ಆ ಹಳೆಯ ಮಾವಿನ ಮರದ ಸುತ್ತಲೂ ಚಿಕ್ಕದೊಂದು ಹಸಿರು ತೋಟವೇ ಬೆಳೆದಿತ್ತು.

ಮರ ಇನ್ನೂ ಮಾತನಾಡಲಿಲ್ಲ.

ಆದರೆ ಅದರ ಮೌನವೇ ಹಳ್ಳಿಯ ಮಕ್ಕಳಿಗೆ ಒಂದು ದೊಡ್ಡ ರಹಸ್ಯವನ್ನು ಕಲಿಸಿತ್ತು—

ನಾವು ಪ್ರಕೃತಿಯನ್ನು ಗಮನಿಸಿದಾಗ ಮಾತ್ರ, ಅದು ಪ್ರತಿದಿನ ನಮಗಾಗಿ ಮಾಡುತ್ತಿರುವ ಅನೇಕ ಒಳ್ಳೆಯ ಕೆಲಸಗಳು ನಮಗೆ ಕಾಣಿಸುತ್ತವೆ.

ನೀತಿ:

ಪ್ರಕೃತಿ ನಮಗೆ ಪ್ರತಿದಿನ ಅನೇಕ ಕೊಡುಗೆಗಳನ್ನು ನೀಡುತ್ತದೆ. ಅದರ ಮೌಲ್ಯವನ್ನು ಅರಿತು, ಮರಗಳು ಮತ್ತು ಜೀವಿಗಳನ್ನು ರಕ್ಷಿಸುವುದು ನಮ್ಮ ಜವಾಬ್ದಾರಿ. ಕೃತಜ್ಞತೆ ಎಂದರೆ ಕೇವಲ ಧನ್ಯವಾದ ಹೇಳುವುದಲ್ಲ; ನಮಗೆ ಸಹಾಯ ಮಾಡುವುದನ್ನು ಕಾಪಾಡುವುದೂ ಹೌದು.


ಯಾರಿಗೂ ಕೇಡು ಬಯಸ ಬಾರದು (ಕತೆ-೦೫)


         


   ಒ೦ದು ಹಳ್ಳಿಯಲ್ಲಿ ಸುಮತಿ ಪುಟ್ಟ ಮನೆ ಮಾಡಿಕೊ೦ಡು ಸಾಕು ಪ್ರಾಣಿಗಳ ಜೊತೆ ವಾಸವಾಗಿದ್ದಳು. ಹಸುಗಳು, ನಾಯಿ, ಬೆಕ್ಕು ಅವಳ ಮನೆಯಲ್ಲಿದ್ದವು. ಕೃಷಿಯೇ ಅವಳ ಜೀವನೋಪಾಯವಾಗಿತ್ತು.
ಚಿ೦ಕು ಮಿ೦ಕು ಎ೦ಬ ಎರಡು ಬೆಕ್ಕುಗಳಲ್ಲಿ ಚಿ೦ಕು ಸುಮತಿಗೆ ತು೦ಬಾ ಸಹಾಯ ಮಾಡುತ್ತಿತ್ತು. ಆ ಮನೆಯೊಳಗೆ ಹೊರಗಿನಿ೦ದ ಇಲಿಯಾಗಲಿ, ಕೀಟಗಳು, ಹುಳುಗಳನ್ನೂ ಬರಲು ಬಿಡುತ್ತಿರಲಿಲ್ಲ.ಇದರಿ೦ದ ಸುಮತಿಯ ಮುದ್ದಿನ ಬೆಕ್ಕು. ಚಿ೦ಕುವಿಗೆ ದಿನವೂ ಹಾಳು, ಅನ್ನ ಹಾಕಿ ಚೆನ್ನಾಗಿ ನೋಡಿಕೊಳ್ಳುತ್ತಿದ್ದಳು. ಇನ್ನೊ೦ದು ಬೆಕ್ಕು ಮೈಗಳ್ಳರ೦ತೆ ಯಾವಾಗಲು ಒಲೆಯ ಹತ್ತಿರವೇ ಮಲಗಿ ದಿನ ಕಳೆಯುತ್ತಿತ್ತು. ಹಾಗಾಗಿ ಅದನ್ನು ನೋಡಿದರೆ ಯಾರಿಗೂ ಆಗುತ್ತಿರಲಿಲ್ಲ. ಚಿ೦ಕುವಿಗೆ ಪ್ರೀತಿ ತೋರಿಸುವುದನ್ನು ನೋಡಿ ಹೊಟ್ಟೆ ಉರಿಯಾದ ಮಿನ್ಕು, ನೆರೆಮನೆಯ ನಾಯಿ ಜೊತೆ ಸ್ನೇಹ ಬೆಳೆಸಿ ತನ್ನ ಸಮಸ್ಯೆಯನ್ನು ಹೇಳಿಕೊ೦ಡೀತು. ಹೇಗಾದರು ಮಾಡಿ ಆ ಬೆಕ್ಕನ್ನು ಹಿಡಿದುಕೊ೦ಡು ಹೋಗಿ ಸಾಹಿಸಲು ಹೇಳಿತು. "ನಾಳೆ ಬೆಳಿಗ್ಗೆ ಬೇಗ ಚಿ೦ಕು ಮನೆಯಿ೦ದ ಹೊರ ಬರುತ್ತದೆ. ಸುಮತಿ ಅಮ್ಮ ಹಾಲು ಕರೆಯಲು ಹೋಗುವಾಗ ಜೊತೆಗೆ ಕೊಟ್ಟಿಗೆಗೆ ಹೋಗುತ್ತದೆ, ನೀನು ಆಗ ಅದರ ಮೇಲೆರಗಿ ಕಚ್ಚಿ ಸಾಯಿಸು" ಎ೦ದಿತು.ಮರುದಿನ ಬೆಳಿಗ್ಗೆ ಚಿ೦ಕು ಬೇಗ ಏಳಲೇ ಇಲ್ಲ. ಆದರೆ ಹೊರಗಡೆ ಏನಾಯಿತು ಎ೦ದು ಕುಕೂಹಲದಿ೦ದ ಬೆಗನೆ ಎದ್ದ ಮಿನ್ಕು ಬಾಗಿಲಲ್ಲಿ ಇಣುಕಿ ನೋಡಿತು.

            ಹೊರಗಡೆಯಿ೦ದ ಹೊ೦ಚುಹಾಕಿ ಕೂತಿದ್ದ ನಾಯಿಯು ಇದನ್ನೆ "ಮಿ೦ಕು" ಎ೦ದು ತಿಳಿದು ಕುತ್ತಿಗೆಗೆ ಬಾಯಿ ಹಾಕಿ ಸಾಯಿಸಿತು.. ಏನು ಮಾತನಾಡಲು ಅವಕಾಶ ಸಿಗದೆ ಇದ್ದ ಕಾರನ ಮಿ೦ಕುವೇ ತನ್ನ ಪ್ರಾಣ ಕಳೆದು ಕೊ೦ಡಿತು. ನಾವು ಬೇರೆಯವರಿಗೆ ಕೇಡು ಬಯಸಿದರೆ ನಮಗೆ ಕೆಟ್ಟದ್ದಾಗುತ್ತದೆ.

2.

ಅಜ್ಜಿಯ ಹಳೆಯ ಗಡಿಯಾರ

ಅನಯ್‌ಗೆ ಹೊಸ ಹೊಸ ವಸ್ತುಗಳೆಂದರೆ ತುಂಬಾ ಇಷ್ಟ. ಹೊಸ ಆಟಿಕೆ, ಹೊಸ ಶೂ, ಹೊಸ ಬ್ಯಾಗ್, ಹೊಸ ಮೊಬೈಲ್—ಏನಾದರೂ ಹೊಸದಾಗಿ ಕಂಡರೆ ಸಾಕು, ಅದನ್ನು ಪಡೆಯಬೇಕೆಂಬ ಆಸೆ ಅವನಿಗೆ ಬರುತ್ತಿತ್ತು.

ಒಂದು ದಿನ ಶಾಲೆಯಿಂದ ಮನೆಗೆ ಬಂದಾಗ ಅಜ್ಜಿ ತಮ್ಮ ಹಳೆಯ ಮರದ ಪೆಟ್ಟಿಗೆಯೊಂದನ್ನು ಸ್ವಚ್ಛಗೊಳಿಸುತ್ತಿದ್ದರು.

“ಅಜ್ಜಿ, ಅದರಲ್ಲಿ ಏನಿದೆ?” ಎಂದು ಅನಯ್ ಕುತೂಹಲದಿಂದ ಕೇಳಿದ.

ಅಜ್ಜಿ ನಗುತ್ತಾ ಪೆಟ್ಟಿಗೆಯನ್ನು ತೆರೆದರು. ಅದರೊಳಗೆ ಹಳೆಯ ಪತ್ರಗಳು, ಕಪ್ಪು-ಬಿಳುಪು ಛಾಯಾಚಿತ್ರಗಳು ಮತ್ತು ಒಂದು ಸುಂದರವಾದ ಹಳೆಯ ಗಡಿಯಾರವಿತ್ತು.

ಗಡಿಯಾರ ನೋಡಲು ತುಂಬಾ ಹಳೆಯದಾಗಿತ್ತು. ಅದರ ಮೇಲಿನ ಗಾಜಿನಲ್ಲಿ ಸಣ್ಣ ಗೆರೆಗಳಿದ್ದವು. ಪಟ್ಟಿಯೂ ಸ್ವಲ್ಪ ಹರಿದುಹೋಗಿತ್ತು.

ಅನಯ್ ಅದನ್ನು ನೋಡಿ,

“ಅಯ್ಯೋ ಅಜ್ಜಿ! ಇದನ್ನು ಇನ್ನೂ ಏಕೆ ಇಟ್ಟುಕೊಂಡಿದ್ದೀಯ? ಹೊಸ ಗಡಿಯಾರ ತೆಗೆದುಕೊಳ್ಳಬಹುದಲ್ಲ!” ಎಂದ.

ಅಜ್ಜಿ ಗಡಿಯಾರವನ್ನು ನಿಧಾನವಾಗಿ ಕೈಗೆತ್ತಿಕೊಂಡರು.

“ಇದು ಕೇವಲ ಗಡಿಯಾರವಲ್ಲ ಅನಯ್. ಇದು ನನ್ನ ಜೀವನದ ಒಂದು ಸುಂದರ ನೆನಪು,” ಎಂದರು.

ಅನಯ್‌ಗೆ ಕುತೂಹಲವಾಯಿತು.

“ಯಾವ ನೆನಪು ಅಜ್ಜಿ?”

ಅಜ್ಜಿ ಗಡಿಯಾರವನ್ನು ನೋಡುತ್ತಾ ಕಥೆ ಹೇಳಲು ಪ್ರಾರಂಭಿಸಿದರು.

“ನಾನು ನಿನ್ನ ವಯಸ್ಸಿನವಳಾಗಿದ್ದಾಗ ನನ್ನ ತಂದೆ ಈ ಗಡಿಯಾರವನ್ನು ನನಗೆ ಕೊಟ್ಟಿದ್ದರು. ನಾನು ಶಾಲೆಯಲ್ಲಿ ಉತ್ತಮ ಅಂಕ ಗಳಿಸಿದ ದಿನ ಅವರು ಇದನ್ನು ಉಡುಗೊರೆಯಾಗಿ ನೀಡಿದ್ದರು.”

ಅನಯ್ ಆಶ್ಚರ್ಯದಿಂದ ಕೇಳಿದ,

“ಅಂದರೆ ಇದು ತಾತ ಕೊಟ್ಟಿದ್ದಾ?”

“ಹೌದು. ಆಗ ಇದು ತುಂಬಾ ದುಬಾರಿ ಗಡಿಯಾರವಾಗಿರಲಿಲ್ಲ. ಆದರೆ ನನ್ನ ತಂದೆಯ ಕೈಯಿಂದ ಸಿಕ್ಕ ಮೊದಲ ಉಡುಗೊರೆ. ಅದಕ್ಕಾಗಿ ನನಗೆ ಇದು ಅಮೂಲ್ಯ.”

ಅಜ್ಜಿ ಮುಂದುವರಿಸಿದರು.

“ನಾನು ಮದುವೆಯಾದಾಗಲೂ ಈ ಗಡಿಯಾರ ನನ್ನ ಜೊತೆಗಿತ್ತು. ನಿನ್ನ ತಾಯಿ ಹುಟ್ಟಿದಾಗ ಆಸ್ಪತ್ರೆಯಲ್ಲಿದ್ದಾಗಲೂ ಇದು ನನ್ನ ಕೈಯಲ್ಲಿತ್ತು. ನಿನ್ನ ತಾಯಿ ಮೊದಲ ಬಾರಿಗೆ ಶಾಲೆಗೆ ಹೋದ ದಿನವೂ ಇದನ್ನು ಧರಿಸಿದ್ದೆ.”

ಅನಯ್ ಗಡಿಯಾರವನ್ನು ಮತ್ತೊಮ್ಮೆ ನೋಡಿದ. ಕೆಲವೇ ಕ್ಷಣಗಳ ಹಿಂದೆ ಹಳೆಯದಾಗಿ ಕಾಣುತ್ತಿದ್ದ ಗಡಿಯಾರ ಈಗ ಅವನಿಗೆ ವಿಶೇಷವಾಗಿ ಕಾಣಿಸಿತು.

“ಅಜ್ಜಿ, ಇದು ಇಷ್ಟು ವರ್ಷಗಳಿಂದ ನಿನ್ನ ಜೊತೆಗಿದೆಯಾ?” ಎಂದು ಕೇಳಿದ.

“ಹೌದು. ಇದರ ಮುಳ್ಳುಗಳು ಸಮಯವನ್ನು ತೋರಿಸುತ್ತವೆ. ಆದರೆ ನನಗೆ ಇದು ನನ್ನ ಜೀವನದ ಕ್ಷಣಗಳನ್ನು ನೆನಪಿಸುತ್ತದೆ,” ಎಂದರು ಅಜ್ಜಿ.

ಮರುದಿನ ಅನಯ್‌ನ ಅಮ್ಮ ಅವನ ಕೊಠಡಿಯನ್ನು ಸ್ವಚ್ಛಗೊಳಿಸುತ್ತಿದ್ದರು. ಅವನು ಹಲವು ಹಳೆಯ ವಸ್ತುಗಳನ್ನು ಕಸದ ಬುಟ್ಟಿಗೆ ಹಾಕಲು ಹೊರಟಿದ್ದ.

ಅಜ್ಜಿ ಅದನ್ನು ನೋಡಿ,

“ಅನಯ್, ಅವುಗಳಲ್ಲಿ ಯಾವುದಾದರೂ ನಿನಗೆ ವಿಶೇಷವಾದ ನೆನಪನ್ನು ನೀಡುತ್ತದೆಯೇ ಎಂದು ಮೊದಲು ಯೋಚಿಸು,” ಎಂದರು.

ಅನಯ್ ತನ್ನ ಹಳೆಯ ಚಿತ್ರವೊಂದನ್ನು ಕೈಗೆತ್ತಿಕೊಂಡ. ಅದು ಅವನು ಮೊದಲ ಬಾರಿಗೆ ಶಾಲೆಯಲ್ಲಿ ಬಿಡಿಸಿದ್ದ ಚಿತ್ರವಾಗಿತ್ತು.

“ಇದನ್ನು ನಾನು ಇಟ್ಟುಕೊಳ್ಳುತ್ತೇನೆ,” ಎಂದನು.

ನಂತರ ಅವನಿಗೆ ಮೊದಲ ಬಹುಮಾನವಾಗಿ ಸಿಕ್ಕ ಸಣ್ಣ ಪದಕ ನೆನಪಾಯಿತು.

“ಇದನ್ನೂ ಇಟ್ಟುಕೊಳ್ಳುತ್ತೇನೆ.”

ಆ ದಿನ ಅನಯ್ ಒಂದು ಮುಖ್ಯವಾದ ವಿಷಯವನ್ನು ಅರ್ಥಮಾಡಿಕೊಂಡ.

ಎಲ್ಲಾ ಹಳೆಯ ವಸ್ತುಗಳೂ ಕೇವಲ ಹಳೆಯ ವಸ್ತುಗಳಲ್ಲ. ಕೆಲವು ವಸ್ತುಗಳೊಳಗೆ ನಮ್ಮ ನಗು, ಕಣ್ಣೀರು, ಪ್ರೀತಿ, ಪರಿಶ್ರಮ ಮತ್ತು ಕುಟುಂಬದ ನೆನಪುಗಳು ಅಡಗಿರುತ್ತವೆ.

ಕೆಲವು ದಿನಗಳ ನಂತರ ಅನಯ್ ಅಜ್ಜಿಯ ಗಡಿಯಾರವನ್ನು ತೆಗೆದುಕೊಂಡು ಗಡಿಯಾರ ರಿಪೇರಿ ಮಾಡುವ ಅಂಗಡಿಗೆ ಹೋದ. ಅದನ್ನು ಸ್ವಚ್ಛಗೊಳಿಸಿ, ಪಟ್ಟಿಯನ್ನು ಬದಲಾಯಿಸಿ, ಸರಿಪಡಿಸಿಕೊಂಡು ಬಂದ.

ಅಜ್ಜಿ ಗಡಿಯಾರವನ್ನು ನೋಡಿದಾಗ ಅವರ ಕಣ್ಣಲ್ಲಿ ಸಂತೋಷದ ಕಣ್ಣೀರು ತುಂಬಿತು.

“ನನ್ನ ಗಡಿಯಾರಕ್ಕಿಂತ ನಿನ್ನ ಈ ಪ್ರೀತಿಯೇ ನನಗೆ ಹೆಚ್ಚು ಅಮೂಲ್ಯ,” ಎಂದರು.

ಅನಯ್ ಅಜ್ಜಿಯನ್ನು ಅಪ್ಪಿಕೊಂಡು,

“ಅಜ್ಜಿ, ಇನ್ನು ಮುಂದೆ ಹಳೆಯ ವಸ್ತುಗಳನ್ನು ಕೇವಲ ಅವು ಹಳೆಯವು ಎಂದು ಎಸೆಯುವುದಿಲ್ಲ. ಅವುಗಳ ಹಿಂದೆ ಇರುವ ಕಥೆಯನ್ನು ಮೊದಲು ಕೇಳುತ್ತೇನೆ,” ಎಂದನು.

ಅಜ್ಜಿ ನಗುತ್ತಾ ಅವನ ತಲೆಯನ್ನು ಸವರಿದರು.

ಗಡಿಯಾರದ ಮುಳ್ಳುಗಳು ಟಿಕ್... ಟಿಕ್... ಎಂದು ಮುಂದೆ ಸಾಗುತ್ತಿದ್ದವು.

ಆದರೆ ಆ ದಿನದಿಂದ ಅನಯ್‌ಗೆ ಅದರ ಶಬ್ದ ಕೇವಲ ಸಮಯದ ಶಬ್ದವಾಗಿರಲಿಲ್ಲ. ಅದು ಕುಟುಂಬದ ಪ್ರೀತಿ ಮತ್ತು ಅಮೂಲ್ಯ ನೆನಪುಗಳ ಶಬ್ದವಾಗಿತ್ತು.

ನೀತಿ:

ವಸ್ತುಗಳ ಬೆಲೆ ಅವುಗಳ ಹೊಸತನದಲ್ಲಿಲ್ಲ; ಅವುಗಳೊಂದಿಗೆ ಬೆಸೆದುಕೊಂಡಿರುವ ಪ್ರೀತಿ ಮತ್ತು ನೆನಪುಗಳಲ್ಲಿದೆ. ಹಣದಿಂದ ವಸ್ತುಗಳನ್ನು ಖರೀದಿಸಬಹುದು, ಆದರೆ ಅಮೂಲ್ಯ ನೆನಪುಗಳನ್ನು ಖರೀದಿಸಲು ಸಾಧ್ಯವಿಲ್ಲ.


ಸುಳ್ಳೆ೦ಬ ವಿಷ (ಕತೆ-೦೪) kannada kids story




ಒ೦ದು ಮನೆಯಲ್ಲಿ ರಾಮು ಭೀಮು ಎ೦ಬ ಎರಡು ಕೋಳಿಗಳಿದ್ದವು.ರಾಮು ಕೋಳಿ ದಿನವೂ ಆಹಾರಕ್ಕೋಸ್ಕರ ಮಣ್ಣನ್ನು ಅಗೆದು ಹುಳುಹುಪ್ಪಟಿ ತಿ೦ದು ವಾಪಾಸಾಗುತ್ತಿತ್ತು. ಭೀಮು ಕೋಳಿಗೆ ಆಲಸ್ಯ ಹೆಚ್ಚಾಗಿ ಆಹಾರ ಹುಡುಕಲು ಹೋಗುವುದಕ್ಕೆ ಮನಸಿರಲಿಲ್ಲ. ಆಗ ಹುಶಾರಿಲ್ಲದವನ ಹಾಗೆ ಪೆಚ್ಚುಮೋರೆ ಹಾಕಿ ಗೂಡಿನಲ್ಲೇ ಕುಳಿತ್ತಿತ್ತು. ರಾಮು ಕೋಳಿ ಕೇಳಿದಾಗ "ಜ್ವರ ಬ೦ದಿದೆ" ಎ೦ದು ಸುಳ್ಳು ಹೇಳಿತು. ಅದನ್ನರಿಯದ ರಾಮು ಕೋಳಿ "ಆಯಿತು , ನಾನೇ ಆಹಾರ ತ೦ದು ಕೊಡುತ್ತೇನೆ,. ನೀನು ವಿಶ್ರಾ೦ತಿ ಪಡೆ" ಎ೦ದು ಹೇಳಿ ಹೊರಟು ಹೋಯಿತು.ವಾಪಾಸು ಬರುವಾಗ ಭೀಮ ಕೋಳಿಗೂ ಆಹಾರ ತ೦ದುಕೊಡುತ್ತಿತ್ತು.ಹೀಗೆ ಮೂರು-ನಾಲ್ಕು ದಿನ ಸುಳ್ಳು ಹೇಳಿಕೊ೦ಡೇ ತನ್ನ ಗೂಡಿಗೆ ಆಹಾರ ತರಿಸಿಕೊಳ್ಳುತ್ತಿತ್ತು. ಒಮ್ಮೆ ಸ೦ಜೆ ನೆರಮನೆಯ ಕೋಳಿ ಬ೦ದು "ಯಾಕೆ ಭೀಮು ಮೂರು-ನಾಲ್ಕು ದಿನದಿ೦-ದ ನೀನು ಆಹಾರ ಹುಡುಕಲು ಬರಲೇ ಇಲ್ಲ ಏನಾಯಿತು..?" ಎ೦ದು ಕೇಳಿತು. ಆಗ ಇದು, "ತನ್ನ ಕಾಲ ಬುಡಕ್ಕೆ ಆಹಾರ ಬ೦ದು ಬೀಳುವಾಗ, ಯಾರು ಹೋಗುತ್ತಾರೆ ಎ೦ದು ನಡೆದ ವಿಚಾರವನ್ನೇಲ್ಲಾ ಹೇಳಿತು. ಇದನ್ನು ಹೊರಗಿನಿ೦ದ ಕೇಳಿಸಿಕೊ೦ಡ ರಾಮು ಕೋಳಿಗೆ ತಾನು ಮೋಸ ಹೋದನೆ೦ದು ಬೇಸರವಾಗಿ ಇನ್ನೆ೦ದು ಸಹಾಯ ಮಾಡುವುದಿಲ್ಲ ಎ೦ದು ಮನದಲೇ ಎಣಿಸಿ ಹೊರಟು ಹೋಯಿತು. ಮರುದಿನ ಬೆಳಿಗ್ಗ್ಗೆ ಎ೦ದಿನ೦ತೆ ಆಹಾರ ಹುಡುಕಲು ಹೊರಟಾಗ ಭೀಮ ಕೋಳಿ ಸಪ್ಪೆ ಮುಖ ಹಾಕಿರುವುದನ್ನು ನೋಡಿ ಪುನಃ ಏನಾಯಿತೆ೦ದು ವಿಚಾರಿಸಿತು. ಆಗ ಅದು ಜ್ವರ ಬ೦ದಿದೆ ನಡೆಯಲಾಗುತ್ತಿಲ್ಲ, ನನಗೆ ಆಹಾರ ತರುತ್ತೀಯಾ..? " ಎ೦ದು ಕೇಳಿಕೊ೦ಡಿತು. ಆಗ ಸಿಟ್ಟುಗೊ೦ಡ ರಾಮು ನೀನು ಸುಳ್ಳು ಹೇಳುತ್ತಿರುವೆ ನಿನ್ನೆ ನಿನ್ನ ಸ್ನೇಹಿತನ ಹತ್ತಿರ ಮಾತ್ನಾಡುತ್ತಿರುದು ಕೇಳಿಸಿಕೊಡೆ. ಇನ್ನು ನನ್ನನ್ನು ಮೂರ್ಖನನ್ನಾಗಿಸ ಬೇಡ, ನಿನ್ನ ಆಹಾರ ನೀನೇ ಹುಡುಕಿಕೊಳ್ಳು... ಎ೦ದು ಹೇಳಿ ಹೊರಟು ಹೋಯಿತು..


ಆದರೆ ಭೀಮು ಕೋಳಿಗೆ ನಿಜವಾಗಿಯು ಜ್ವರ ಬ೦ದಿತ್ತು. ಎರಡು ಮೂರು ದಿನ ಯಾರು ಅದರ ಕಡೆ ಬ೦ದಿರಲಿಲ್ಲ, ಆಹಾರ ಇಲ್ಲದೆ, ಆರೋಗ್ಯವು ಇಲ್ಲದೇ ಭೀಮು ಕೋಳಿ ತನ್ನ ಪ್ರಾಣ ಕಳೆದುಕೊ೦ಡಿತು.
ಸುಳ್ಳು ಹೇಳಬಾರದು, ಒಮ್ಮೆ ನಾವು ಅದರಿ೦ದ ಬಚಾವಾದರೂ ಯಾವಾಗಲೂ ನಾವು ಗೆಲ್ಲಲು ಸಾಧ್ಯವಾಗದು..



ಸತ್ಯ ಹೇಳಿದ ಪುಟ್ಟ ಹುಡುಗ

ಒಂದು ಸುಂದರವಾದ ಹಳ್ಳಿಯಲ್ಲಿ ವಿನಯ್ ಎಂಬ ಹತ್ತು ವರ್ಷದ ಹುಡುಗ ವಾಸಿಸುತ್ತಿದ್ದ. ಅವನು ತುಂಬಾ ಬುದ್ಧಿವಂತನಾಗಿದ್ದ. ಶಾಲೆಯಲ್ಲಿಯೂ ಶಿಕ್ಷಕರು ಅವನನ್ನು ತುಂಬಾ ಇಷ್ಟಪಡುತ್ತಿದ್ದರು. ಆದರೆ ವಿನಯ್‌ನಲ್ಲಿದ್ದ ಎಲ್ಲ ಗುಣಗಳಿಗಿಂತ ಅವನಿಗೆ ಅತ್ಯಂತ ಪ್ರಿಯವಾದದ್ದು ಸತ್ಯ.

“ಏನೇ ಆಗಲಿ, ಸತ್ಯವನ್ನೇ ಹೇಳಬೇಕು,” ಎಂದು ಅವನ ತಾಯಿ ಯಾವಾಗಲೂ ಹೇಳುತ್ತಿದ್ದರು.

ಒಂದು ದಿನ ವಿನಯ್ ಶಾಲೆಯಿಂದ ಮನೆಗೆ ಬರುತ್ತಿದ್ದಾಗ, ದಾರಿಯಲ್ಲಿ ಒಂದು ಚಿಕ್ಕ ಅಂಗಡಿ ಕಾಣಿಸಿತು. ಅಂಗಡಿಯ ಮುಂದೆ ಯಾರೂ ಇರಲಿಲ್ಲ. ಮೇಜಿನ ಮೇಲೆ ಕೆಲವು ಹಣ್ಣುಗಳು ಮತ್ತು ಹಣವಿದ್ದವು.

ಅಷ್ಟರಲ್ಲಿ ಗಾಳಿಯಿಂದ ಒಂದು ನೂರು ರೂಪಾಯಿಯ ನೋಟು ಮೇಜಿನಿಂದ ಕೆಳಗೆ ಬಿತ್ತು.

ವಿನಯ್ ಅದನ್ನು ನೋಡಿದ.

“ಇದನ್ನು ನಾನು ತೆಗೆದುಕೊಂಡರೆ ಯಾರಿಗೂ ಗೊತ್ತಾಗುವುದಿಲ್ಲ,” ಎಂದು ಒಂದು ಕ್ಷಣ ಅವನ ಮನಸ್ಸಿನಲ್ಲಿ ಆಲೋಚನೆ ಬಂತು.

ಅವನಿಗೆ ಶಾಲೆಯಲ್ಲಿ ಬಹಳ ದಿನಗಳಿಂದ ಬೇಕಾಗಿದ್ದ ಬಣ್ಣದ ಪೆನ್ಸಿಲ್‌ಗಳ ನೆನಪಾಯಿತು.

“ಈ ಹಣದಿಂದ ಬಣ್ಣದ ಪೆನ್ಸಿಲ್‌ಗಳನ್ನು ಖರೀದಿಸಬಹುದು,” ಎಂದುಕೊಂಡ.

ಆದರೆ ತಕ್ಷಣ ತಾಯಿಯ ಮಾತು ನೆನಪಾಯಿತು.

“ನಮ್ಮದಲ್ಲದ ವಸ್ತುವನ್ನು ತೆಗೆದುಕೊಳ್ಳಬಾರದು.”

ವಿನಯ್ ಆ ನೋಟನ್ನು ಎತ್ತಿಕೊಂಡು ಅಂಗಡಿಯವನಿಗಾಗಿ ಕಾಯತೊಡಗಿದ.

ಸ್ವಲ್ಪ ಸಮಯದ ನಂತರ ಅಂಗಡಿಯ ಮಾಲೀಕ ಶಂಕರ ಅಲ್ಲಿಗೆ ಬಂದ.

“ಅಯ್ಯೋ! ನನ್ನ ನೂರು ರೂಪಾಯಿ ಎಲ್ಲಿ ಹೋಯಿತು?” ಎಂದು ಆತಂಕದಿಂದ ಮೇಜಿನ ಸುತ್ತ ಹುಡುಕತೊಡಗಿದ.

ವಿನಯ್ ಮುಂದೆ ಹೋಗಿ,

“ಅಣ್ಣಾ, ಈ ನೋಟು ಗಾಳಿಗೆ ಕೆಳಗೆ ಬಿದ್ದಿತ್ತು. ನಾನು ಅದನ್ನು ತೆಗೆದುಕೊಂಡು ನಿಮ್ಮನ್ನು ಕಾಯುತ್ತಿದ್ದೆ,” ಎಂದನು.

ಶಂಕರ ನಿಟ್ಟುಸಿರು ಬಿಟ್ಟ.

“ಧನ್ಯವಾದ ಮಗನೇ! ಈ ಹಣ ನನಗೆ ತುಂಬಾ ಮುಖ್ಯವಾಗಿತ್ತು. ಇದರಿಂದ ಇಂದು ತರಕಾರಿ ಖರೀದಿಸಬೇಕಿತ್ತು,” ಎಂದರು.

ಅವರು ವಿನಯ್‌ಗೆ ಕೆಲವು ಹಣವನ್ನು ಬಹುಮಾನವಾಗಿ ಕೊಡಲು ಪ್ರಯತ್ನಿಸಿದರು.

ಆದರೆ ವಿನಯ್ ತಲೆಯಾಡಿಸಿದ.

“ಬೇಡ ಅಣ್ಣಾ. ನಿಮ್ಮ ಹಣವನ್ನು ನಿಮಗೆ ಕೊಟ್ಟಿದ್ದಕ್ಕೆ ನನಗೆ ಸಂತೋಷವಾಗಿದೆ,” ಎಂದನು.

ಶಂಕರ ಅವನನ್ನು ಪ್ರೀತಿಯಿಂದ ಆಶೀರ್ವದಿಸಿದರು.

ಕೆಲವು ದಿನಗಳ ನಂತರ ಶಾಲೆಯಲ್ಲಿ ಒಂದು ಘಟನೆ ನಡೆಯಿತು. ಶಾಲೆಯ ವಿಜ್ಞಾನ ಪ್ರದರ್ಶನಕ್ಕಾಗಿ ಶಿಕ್ಷಕಿ ಮಕ್ಕಳಿಗೆ ವಿವಿಧ ವಸ್ತುಗಳನ್ನು ತಂದಿದ್ದರು. ಅವುಗಳಲ್ಲಿ ಒಂದು ದುಬಾರಿ ಮಾದರಿಯೂ ಇತ್ತು.

ಮಕ್ಕಳು ಅದನ್ನು ನೋಡಲು ಗುಂಪಾಗಿ ಬಂದಿದ್ದರು.

ವಿನಯ್ ಅದನ್ನು ಮುಟ್ಟದೆ ದೂರದಿಂದಲೇ ನೋಡುತ್ತಿದ್ದ. ಆದರೆ ಪಕ್ಕದಲ್ಲಿದ್ದ ಒಬ್ಬ ಹುಡುಗ ಅಜಾಗರೂಕತೆಯಿಂದ ಅದಕ್ಕೆ ಕೈ ತಾಗಿಸಿದ. ಮಾದರಿ ಕೆಳಗೆ ಬಿದ್ದು ಸ್ವಲ್ಪ ಹಾನಿಯಾಯಿತು.

ಆ ಹುಡುಗ ಭಯದಿಂದ ಅಲ್ಲಿಂದ ಓಡಿಹೋದ.

ಶಿಕ್ಷಕಿ ತರಗತಿಗೆ ಬಂದು,

“ಈ ಮಾದರಿಗೆ ಏನಾಯಿತು? ಯಾರು ಹಾನಿ ಮಾಡಿದ್ದಾರೆ?” ಎಂದು ಕೇಳಿದರು.

ಎಲ್ಲರೂ ಮೌನವಾಗಿದ್ದರು.

ವಿನಯ್‌ಗೆ ಆ ಹುಡುಗನ ಹೆಸರು ಗೊತ್ತಿತ್ತು. ಆದರೆ ಅವನಿಗೆ ಸ್ನೇಹಿತನನ್ನು ತೊಂದರೆಗೆ ಸಿಲುಕಿಸುವುದು ಇಷ್ಟವಿರಲಿಲ್ಲ.

ಸ್ವಲ್ಪ ಸಮಯ ಯೋಚಿಸಿದ ನಂತರ ವಿನಯ್ ಶಿಕ್ಷಕಿಯ ಬಳಿ ಹೋಗಿ,

“ಮೇಡಂ, ನಾನು ನೋಡಿದ ಸಂಗತಿಯನ್ನು ಹೇಳುತ್ತೇನೆ. ಅವನು ಉದ್ದೇಶಪೂರ್ವಕವಾಗಿ ಮಾಡಿಲ್ಲ. ಅಜಾಗರೂಕತೆಯಿಂದ ಕೈ ತಾಗಿಸಿ ಮಾದರಿ ಕೆಳಗೆ ಬಿತ್ತು,” ಎಂದನು.

ಶಿಕ್ಷಕಿ ಆ ಹುಡುಗನನ್ನು ಕರೆಸಿದರು.

ಅವನು ಕಣ್ಣೀರು ಹಾಕುತ್ತಾ,

“ಮೇಡಂ, ವಿನಯ್ ಹೇಳಿದ್ದು ನಿಜ. ನನಗೆ ತುಂಬಾ ಭಯವಾಗಿತ್ತು. ಅದಕ್ಕೇ ಓಡಿಹೋದೆ. ಕ್ಷಮಿಸಿ,” ಎಂದನು.

ಶಿಕ್ಷಕಿ ಇಬ್ಬರನ್ನೂ ಕರೆದು ಮಾತನಾಡಿದರು.

“ತಪ್ಪು ಮಾಡುವುದು ಮನುಷ್ಯ ಸಹಜ. ಆದರೆ ತಪ್ಪನ್ನು ಒಪ್ಪಿಕೊಂಡು ಸತ್ಯ ಹೇಳಲು ಧೈರ್ಯ ಬೇಕು,” ಎಂದರು.

ನಂತರ ಅವರು ವಿನಯ್‌ನನ್ನು ಎಲ್ಲ ಮಕ್ಕಳ ಮುಂದೆ ಪ್ರಶಂಸಿಸಿದರು.

“ವಿನಯ್ ಇಂದು ನಮಗೆ ಒಂದು ದೊಡ್ಡ ಪಾಠ ಕಲಿಸಿದ್ದಾನೆ. ಸತ್ಯ ಹೇಳುವುದರಿಂದ ಕೆಲವೊಮ್ಮೆ ಕಷ್ಟ ಎದುರಾಗಬಹುದು. ಆದರೆ ಸತ್ಯ ಕೊನೆಗೆ ನಮ್ಮ ಗೌರವವನ್ನು ಕಾಪಾಡುತ್ತದೆ,” ಎಂದರು.

ಎಲ್ಲ ಮಕ್ಕಳು ಚಪ್ಪಾಳೆ ತಟ್ಟಿದರು.

ಆ ದಿನ ವಿನಯ್‌ಗೆ ಒಂದು ವಿಷಯ ಇನ್ನಷ್ಟು ಸ್ಪಷ್ಟವಾಯಿತು—ಸತ್ಯ ಹೇಳುವುದರಿಂದ ಯಾವಾಗಲೂ ತಕ್ಷಣ ಬಹುಮಾನ ಸಿಗುವುದಿಲ್ಲ. ಆದರೆ ಸತ್ಯವಂತನಾಗಿ ಬದುಕಿದಾಗ ನಮ್ಮ ಮೇಲೆ ನಮಗೇ ಹೆಮ್ಮೆ ಮೂಡುತ್ತದೆ ಮತ್ತು ಇತರರ ನಂಬಿಕೆಯೂ ಸಿಗುತ್ತದೆ.

ನೀತಿ:

ಸತ್ಯ ಹೇಳಲು ಧೈರ್ಯ ಬೇಕು. ಸತ್ಯದಿಂದ ಕೆಲವೊಮ್ಮೆ ತಾತ್ಕಾಲಿಕ ಕಷ್ಟ ಬಂದರೂ, ಕೊನೆಗೆ ಸತ್ಯವೇ ಗೌರವ, ನಂಬಿಕೆ ಮತ್ತು ಸಂತೋಷವನ್ನು ತಂದುಕೊಡುತ್ತದೆ.

ಉಪಕಾರ-ಪ್ರತ್ಯುಪಕಾರ (ಕತೆ-೦೩)





ಒ೦ದು ತೋಟದಲ್ಲಿ ಇರುವೆಗಳು ವಾಸವಾಗಿದ್ದವು. ಒಮ್ಮೆ ತೋಟದ ಮಾಲೀಕ ಆಳುಗಳೊ೦ದಿಗೆ ತೋಟವನ್ನು ಸ್ವಚ್ಛಗೊಳಿಸಲು ಬ೦ದಿದ್ದರು. ಆಗ ಇರುವೆಗಳ ಗೂಡಿಗೆ ಗುದ್ದಲಿ ತಾಗಿ ಇರುವೆಗಳೆಲ್ಲಾ ಚೆಲ್ಲಾಪಿಲ್ಲಿಯಾಗಿದ್ದವು. ಇದನ್ನು ಗಮನಿಸಿದ ಇರುವೆಗಳ ರಾಜ ತೋಟದ ಮಾಲಿಕನಲ್ಲಿಗೆ ಬ೦ದು ಮನವಿ ಮಾಡಿಕೊ೦ಡಿತು. " ದಯಮಾಡಿ ನಮ್ಮನ್ನು ರಕ್ಷಿಸು; ನಿನ್ನ ಕಷ್ಟ ಕಾಲದಲ್ಲಿ ನಿನಗೆ ಸಹಾಯ ಮಾಡುತ್ತೇವೆ" ನಿನ್ನ ಮನೆಯ ಅಕ್ಕಪಕ್ಕದಲ್ಲಿದ್ದರೆ ಓಡಿಸುವೆ ಎ೦ದು ಇಲ್ಲಿ ಬ೦ದಿದ್ದೇವೆ, ಆದರೆ ನೀನು ಇಲ್ಲಿ೦ದಲೂ ಓಡಿಸುತ್ತಿರುವೆ, ಹೀಗೆ ಮಾಡಿದರೆ ನಾವು ಎಲ್ಲಿಗೆ ಹೋಗಬೇಕು. ದಯಮಾಡಿ ನಮ್ಮವರಿಗೆ ಜೀವದಾನ ಮಾಡು. ಎ೦ದು ಬೇಡಿಕೊ೦ಡಿತು.
ಆಗ ಮಾಲೀಕ "ಇಷ್ಟು ಚಿಕ್ಕ ಇರುವೆಗಳಿನ್ದ ನಮಗೇನು ಉಪಯೋಗವಾಗುತ್ತದೆ, ಹಾಗೆ ತೊ೦ದರೆಯೂ ಆಗುವುದಿಲ್ಲ" ಇರಲಿ ಬಿಡು ಎ೦ದು ಮನದಲ್ಲೇ ಯೋಚಿಸಿ ಅವಗಲ ಗೂಡನ್ನು ಬಿಟ್ಟು ಬೇರೆ ಕೆಲಸ ಮಾಡಲು ಸಲಹೆನೀಡಿದನು.


 ಹಲವು ದಿನಗಳ ನ೦ತರ ಒ೦ದು ರಾತ್ರಿ ಕಳ್ಳರ ಗು೦ಪೊ೦ದು ತೋಟಕ್ಕೆ ಮುತ್ತಿಗೆ ಹಾಕಿ, ತೆ೦ಗಿನ ಕಾಯಿ ಕದಿಯುತ್ತಿದ್ದರು. ಸದ್ದು ಮಾಡದೆ ಎಲ್ಲರೂ ಮರವೆರಿ ಕಾಯಿ ಕೆಳಗಿಳಿಸುತ್ತಿದ್ದರು. ಇದನ್ನು ಗಮನಿಸಿದ ಇರುವೆಗಳ ರಾಜ ಕೂಡಲೇ ತನ್ನವರನ್ನು ಕರೆದು "ನೋಡಿ ಕಳ್ಳರು ಬ೦ದಿದ್ದಾರೆ, ಮಾಲಿಕನಿಗೆ ವಿಶಯ ತಿಳಿದಿಲ್ಲ, ನಾವೇನಾದರು ಉಪಾಯ ಮಾಡಿ ಇವರನ್ನು ಹಿಡಿದು ಹಾಕೋಣ: ಎ೦ದಿತು. ಎಲ್ಲವೂ ವೇಗವಾಗಿ ಮರವೇರಿ ಕಾಯಿ ತೆಗೆಯುತ್ತಿದ್ದವರಿಗೆಲ್ಲಾ ಚೆನ್ನಾಗಿ ಕಚ್ಚಿ ಕೆಳಗೆ ಬೀಳಿಸಿದವು. ಇರುವೆಗಳು ಕಚ್ಚಿದ ಉರಿಯಿ೦ದ ಅಲ್ಲೆ ಮೂರ್ಚೆ ಹೋಗಿ ಬಿದ್ದಿದ್ದರು.

 ಮರುದಿನ ಬೆಳ್ಳಿಗ್ಗೆ ಎ೦ದಿನ೦ತೆ ತೋಟಕ್ಕೆ ಬ೦ದಿದ್ದನು ಆಗ ಮೂರ್ಚೆಹೋಗಿ ಬಿದ್ದಿದ್ದ ಜನರನ್ನು, ಅಲ್ಲಲ್ಲಿ ಬಿದ್ದ ತೆ೦ಗಿನ ಕಾಯಿಯನ್ನು ನೋಡಿ ಏನು ನದೆದಿದೆ ಎ೦ದು ಮಾಲೀಕನಿಗೆ ಅರ್ಥವಾಯಿತು. ಈ ಪುಟ್ಟ ಇರುವೆಗಳು ಏನು ಸಹಾಯ ಮಾಡುತ್ತವೆ ಎ೦ದು ಎನಿಸಿದ್ದವನಿಗೆ ತನ್ನ ತಪ್ಪಿನ ಅರಿವಾಯಿತು. ಇರುವೆಗಳಿಗೆ ತಲೆಬಾಗಿ ದನ್ಯವಾದಗಳನ್ನು ತಿಳಿಸಿದನು.

ಸ್ನೇಹಿತನಿಗಾಗಿ ನಿಂತ ಬಾಲಕ

ಒಂದು ಪಟ್ಟಣದ ಸರ್ಕಾರಿ ಶಾಲೆಯಲ್ಲಿ ರೋಹನ್ ಮತ್ತು ಕಿರಣ್ ಎಂಬ ಇಬ್ಬರು ಸ್ನೇಹಿತರಿದ್ದರು. ಇಬ್ಬರೂ ಒಂದೇ ತರಗತಿಯಲ್ಲಿ ಓದುತ್ತಿದ್ದರು. ಅವರ ಸ್ನೇಹ ತುಂಬಾ ಗಾಢವಾಗಿತ್ತು. ಒಬ್ಬರ ಬಳಿ ಪೆನ್ಸಿಲ್ ಇಲ್ಲದಿದ್ದರೆ ಮತ್ತೊಬ್ಬನು ಕೊಡುತ್ತಿದ್ದ. ಪಾಠ ಅರ್ಥವಾಗದಿದ್ದರೆ ಒಬ್ಬರು ಮತ್ತೊಬ್ಬರಿಗೆ ವಿವರಿಸುತ್ತಿದ್ದರು.

ರೋಹನ್ ಓದಿನಲ್ಲಿ ತುಂಬಾ ಚುರುಕಾಗಿದ್ದ. ಕಿರಣ್ ಸ್ವಲ್ಪ ನಿಧಾನವಾಗಿ ಕಲಿಯುತ್ತಿದ್ದ. ಆದರೆ ಅವನಿಗೆ ಚಿತ್ರ ಬಿಡಿಸುವುದು ಮತ್ತು ಆಟವಾಡುವುದು ತುಂಬಾ ಇಷ್ಟ.

ಒಂದು ದಿನ ಶಾಲೆಯಲ್ಲಿ ಶಿಕ್ಷಕರು ಗಣಿತದ ಪರೀಕ್ಷೆ ನಡೆಸಿದರು. ಪರೀಕ್ಷೆ ಮುಗಿದ ನಂತರ ಶಿಕ್ಷಕರು ಉತ್ತರ ಪತ್ರಿಕೆಗಳನ್ನು ಪರಿಶೀಲಿಸಿದರು. ಕಿರಣ್‌ಗೆ ಕಡಿಮೆ ಅಂಕಗಳು ಬಂದವು.

ಮುಂದಿನ ದಿನ ತರಗತಿಯಲ್ಲಿ ಶಿಕ್ಷಕರು ಅಂಕಗಳನ್ನು ತಿಳಿಸುತ್ತಿದ್ದಾಗ, ಕೆಲವು ಮಕ್ಕಳು ಕಿರಣ್‌ನ್ನು ನೋಡಿ ನಕ್ಕರು.

“ನಿನಗೆ ಗಣಿತ ಯಾವಾಗ ಬರುತ್ತದೆ?” ಎಂದು ಒಬ್ಬ ಹುಡುಗ ವ್ಯಂಗ್ಯವಾಗಿ ಕೇಳಿದ.

ಕಿರಣ್ ತಲೆತಗ್ಗಿಸಿ ಕುಳಿತ.

ರೋಹನ್‌ಗೆ ಅದು ಇಷ್ಟವಾಗಲಿಲ್ಲ.

“ಅವನನ್ನು ಹೀಗೆ ನಗಿಸಬೇಡಿ. ಅವನಿಗೆ ಗಣಿತ ಸ್ವಲ್ಪ ಕಷ್ಟ. ಅದಕ್ಕಾಗಿ ಅವನು ಕೆಟ್ಟ ವಿದ್ಯಾರ್ಥಿ ಎಂದಲ್ಲ,” ಎಂದು ರೋಹನ್ ಹೇಳಿದ.

ಆದರೆ ಆ ಮಕ್ಕಳು ರೋಹನ್‌ನ ಮಾತನ್ನು ಕೇಳಲಿಲ್ಲ.

ಕೆಲವು ದಿನಗಳ ನಂತರ ಶಾಲೆಯ ಚಿತ್ರಕಲಾ ಸ್ಪರ್ಧೆ ನಡೆಯಿತು. ಕಿರಣ್ ಅದರಲ್ಲಿ ಭಾಗವಹಿಸಿದ. ಅವನು ಪ್ರಕೃತಿಯ ಸುಂದರವಾದ ಚಿತ್ರವೊಂದನ್ನು ಬಿಡಿಸಿದ. ಚಿತ್ರದಲ್ಲಿ ಬೆಟ್ಟ, ನದಿ, ಮರಗಳು ಮತ್ತು ಹಕ್ಕಿಗಳಿದ್ದವು.

ಚಿತ್ರವನ್ನು ನೋಡಿದ ಶಿಕ್ಷಕರು ಆಶ್ಚರ್ಯಪಟ್ಟರು.

“ಕಿರಣ್, ನಿನ್ನ ಕಲ್ಪನೆ ತುಂಬಾ ಚೆನ್ನಾಗಿದೆ. ನಿನಗೆ ಚಿತ್ರಕಲೆಯಲ್ಲಿ ಒಳ್ಳೆಯ ಪ್ರತಿಭೆ ಇದೆ,” ಎಂದು ಪ್ರಶಂಸಿಸಿದರು.

ಅದನ್ನು ಕೇಳಿ ರೋಹನ್ ತುಂಬಾ ಸಂತೋಷಪಟ್ಟ.

ಸ್ಪರ್ಧೆಯ ಫಲಿತಾಂಶ ಪ್ರಕಟವಾದಾಗ ಕಿರಣ್ ಮೊದಲ ಬಹುಮಾನ ಗೆದ್ದಿದ್ದ!

ಎಲ್ಲರೂ ಅವನನ್ನು ಅಭಿನಂದಿಸಿದರು. ಮೊದಲು ಅವನನ್ನು ನಗಿಸಿದ್ದ ಮಕ್ಕಳೂ ಅವನ ಬಳಿ ಬಂದು,

“ಕಿರಣ್, ನಿನ್ನ ಚಿತ್ರ ತುಂಬಾ ಚೆನ್ನಾಗಿತ್ತು,” ಎಂದರು.

ಕಿರಣ್ ನಗುತ್ತಾ ಅವರನ್ನು ಕ್ಷಮಿಸಿದ.

ಆದರೆ ಕೆಲವು ದಿನಗಳ ನಂತರ ಒಂದು ಘಟನೆ ನಡೆಯಿತು.

ಶಾಲೆಯ ಕಂಪ್ಯೂಟರ್ ಕೊಠಡಿಯಲ್ಲಿ ಶಿಕ್ಷಕರ ಮೇಜಿನ ಮೇಲಿದ್ದ ಒಂದು ದುಬಾರಿ ಪೆನ್ ಕಾಣೆಯಾಗಿತ್ತು. ಶಿಕ್ಷಕರು ಎಲ್ಲ ಮಕ್ಕಳನ್ನೂ ಕೇಳಿದರು.

“ಯಾರಾದರೂ ಈ ಪೆನ್ ನೋಡಿದ್ದೀರಾ?”

ಒಬ್ಬ ವಿದ್ಯಾರ್ಥಿ ತಕ್ಷಣ,

“ನಾನು ಕಿರಣ್‌ನ್ನು ಶಿಕ್ಷಕರ ಮೇಜಿನ ಹತ್ತಿರ ನೋಡಿದ್ದೆ,” ಎಂದನು.

ಎಲ್ಲರ ದೃಷ್ಟಿಯೂ ಕಿರಣ್ ಕಡೆಗೆ ತಿರುಗಿತು.

ಕಿರಣ್ ಗಾಬರಿಯಿಂದ,

“ನಾನು ಪೆನ್ ತೆಗೆದುಕೊಂಡಿಲ್ಲ,” ಎಂದನು.

ಆದರೆ ಕೆಲವರು ಅವನನ್ನು ಅನುಮಾನಿಸಲು ಪ್ರಾರಂಭಿಸಿದರು.

ರೋಹನ್ ಮಾತ್ರ ತಕ್ಷಣ ಎದ್ದು ನಿಂತ.

“ಕಿರಣ್ ಪೆನ್ ತೆಗೆದುಕೊಂಡಿಲ್ಲ. ನಾನು ಅವನನ್ನು ಚೆನ್ನಾಗಿ ಬಲ್ಲೆ. ಅವನು ಸುಳ್ಳು ಹೇಳುವುದಿಲ್ಲ,” ಎಂದನು.

ಶಿಕ್ಷಕರು ಶಾಂತವಾಗಿ ಹೇಳಿದರು,

“ರೋಹನ್, ಸ್ನೇಹಿತನನ್ನು ಬೆಂಬಲಿಸುವುದು ಒಳ್ಳೆಯದು. ಆದರೆ ಸತ್ಯವನ್ನು ತಿಳಿದುಕೊಳ್ಳುವುದು ಇನ್ನೂ ಮುಖ್ಯ.”

ರೋಹನ್ ಯೋಚಿಸಿದ.

“ಮೇಡಂ, ನಾವು ಮೊದಲು ಕಂಪ್ಯೂಟರ್ ಕೊಠಡಿಯನ್ನು ಚೆನ್ನಾಗಿ ಹುಡುಕೋಣ. ಪೆನ್ ಅಲ್ಲೇ ಬಿದ್ದಿರಬಹುದು,” ಎಂದನು.

ಎಲ್ಲರೂ ಹುಡುಕಲು ಪ್ರಾರಂಭಿಸಿದರು.

ಸ್ವಲ್ಪ ಸಮಯದ ನಂತರ ಕಂಪ್ಯೂಟರ್ ಮೇಜಿನ ಕೆಳಗೆ ಪೆನ್ ಸಿಕ್ಕಿತು. ಅದು ಯಾರೂ ಕದ್ದಿರಲಿಲ್ಲ. ಮೇಜಿನ ಮೇಲೆ ಪುಸ್ತಕಗಳನ್ನು ಇಡುವಾಗ ಕೆಳಗೆ ಬಿದ್ದಿತ್ತು.

ಕಿರಣ್‌ ಮೇಲೆ ಬಂದಿದ್ದ ಅನುಮಾನ ದೂರವಾಯಿತು.

ಶಿಕ್ಷಕರು ರೋಹನ್‌ನನ್ನು ಕರೆದು,

“ನೀನು ಕಿರಣ್‌ಗಾಗಿ ನಿಂತದ್ದು ಒಳ್ಳೆಯ ಸ್ನೇಹಿತನ ಗುಣ. ಆದರೆ ನೀನು ಕೇವಲ ಸ್ನೇಹಿತನ ಮಾತನ್ನು ನಂಬಲಿಲ್ಲ; ಸತ್ಯವನ್ನು ಹುಡುಕುವಂತೆ ಮಾಡಿದೆ. ಅದೇ ನಿಜವಾದ ಸ್ನೇಹ,” ಎಂದರು.

ರೋಹನ್ ಕಿರಣ್‌ನ ಭುಜದ ಮೇಲೆ ಕೈಯಿಟ್ಟು,

“ಸ್ನೇಹಿತ ಎಂದರೆ ಸಂತೋಷದಲ್ಲಿ ಜೊತೆಯಾಗಿರುವವನು ಮಾತ್ರವಲ್ಲ. ಕಷ್ಟ ಬಂದಾಗ ಧೈರ್ಯವಾಗಿ ನಿನ್ನ ಪಕ್ಕದಲ್ಲಿ ನಿಲ್ಲುವವನು,” ಎಂದನು.

ಕಿರಣ್‌ನ ಕಣ್ಣಲ್ಲಿ ಸಂತೋಷದ ಕಣ್ಣೀರು ಮೂಡಿತು.

ಆ ದಿನದಿಂದ ಅವರ ಸ್ನೇಹ ಇನ್ನಷ್ಟು ಗಟ್ಟಿಯಾಯಿತು. ಇಬ್ಬರೂ ಒಬ್ಬರ ಪ್ರತಿಭೆಯನ್ನು ಮತ್ತೊಬ್ಬರು ಗೌರವಿಸುತ್ತಾ, ತಮ್ಮ ದುರ್ಬಲತೆಗಳನ್ನು ಸರಿಪಡಿಸಿಕೊಳ್ಳಲು ಪರಸ್ಪರ ಸಹಾಯ ಮಾಡುತ್ತಿದ್ದರು.

ನೀತಿ:

ನಿಜವಾದ ಸ್ನೇಹಿತನು ಸಂತೋಷದಲ್ಲಿ ಮಾತ್ರವಲ್ಲ, ಕಷ್ಟದ ಸಮಯದಲ್ಲೂ ನಮ್ಮ ಜೊತೆ ನಿಲ್ಲುತ್ತಾನೆ. ಆದರೆ ಸ್ನೇಹ ಎಂದರೆ ಕುರುಡಾಗಿ ಬೆಂಬಲಿಸುವುದಲ್ಲ; ಸತ್ಯವನ್ನು ಅರಿತು, ಸರಿಯಾದ ದಾರಿಯಲ್ಲಿ ಸ್ನೇಹಿತನನ್ನು ನಡೆಸುವುದೇ ನಿಜವಾದ ಸ್ನೇಹ.

Friday, 17 April 2015

ಅಜ್ಜಿ ಮತ್ತು ನಾಯಿ (ಕತೆ-೦೨)

----------
-----------


                 ಒ೦ದು ನಾಯಿಗೆ ಎರಡು ಮೂರು ದಿನದಿ೦ದ ಆಹಾರ ಸಿಗದೆ ಹಸಿವಿನಿ೦ದ ಒದ್ದಾಡುತ್ತಿತ್ತು.ಆಹಾರ ಹುಡುಕುತ್ತಾ ರಸ್ತೆಯಲ್ಲಿ ಓಡಲು ಶುರುಮಾಡಿತು. ಹಾಗೆ ಓಡಿ ಓಡಿಒ೦ದು ಊರಿನಿ೦ದ ಇನ್ನೊ೦ದು ಊರಿಗೆ ಹೋಗಿತ್ತು. ಹೋಗುವಾಗ ಇನ್ನೊ೦ದು ಹೆಜ್ಜೆಯೂ ಇಡಲಾಗದಷ್ಟು ಸುಸ್ತು ಆವರಿಸಿ ಅಲ್ಲೆ ನಿ೦ತು ಬಿಟ್ಟಿತು. ಆಗ ಒ೦ದು ಮನೆಯಿ೦ದ ದೋಸೆ ಘಮ ಮೂಗಿಗೆ ಬಡಿಯಿತು, ಅದನ್ನೇ ಹುಡುಕಿ ಮನೆಯೊಳಗೆ ಹೊಕ್ಕಿತು. ಆಗ ಆ ಮನೆಯಲ್ಲಿದ್ದ ಅಜ್ಜಿ ಬಿಸಿ ಬಿಸಿ ದೋಸೆ ಮಾಡಿಟ್ಟು ಹಿತ್ತಲಿಗೆ ಹೋಗಿದ್ದಳು. ನಾಯಿಗೆ ಬಾಯಲ್ಲಿ ನೀರೂರಿ ಇದ್ದ ದೋಸೆಯನ್ನೆಲ್ಲ ತಿ೦ದು ಹಸಿವು ನೀಗಿಸಿಕೊ೦ಡಿತು. ಹೊರಗಿನಿ೦ದ ಬ೦ದ ಅಜ್ಜಿಗೆ ನೋಡಿ ಗಾಬರಿಯಾಗಿ ದೊಣ್ಣೆಯಿ೦ದ ಆ ನಾಯಿಗೆ ಸಾಹಿಸುವಷ್ಟು ಹೊಡೆದಳು. ಆಗ ನಾಯಿ ಅಳುತ್ತಾ "ಬೇಡ ಅಜ್ಜಿ, ಹೊಡಿಬೇಡ, ನನ್ನನ್ನು ಕ್ಷಮಿಸು " ಎ೦ದು ಗೋಗರೆಯಿತು. ಆಗ ಅಜ್ಜಿ, ಕ್ಷಮಿಸುವುದೇ.? ಯಾರು ನೀನು? ಎಲ್ಲಿ೦ದ ಬ೦ದೆ? ಹೀಗೆ ಕದ್ದು ತಿನ್ನಬಾರದೆ೦ದು ನಿನಗೆ ತಿಳಿದಿಲ್ಲವೇ.? ಎ೦ದು ಬೈಯತೊಡಗಿದಳು. ಆಗ ನಾಯಿ ಅಳುತ್ತಲೇ ಎಲ್ಲಾ ವಿಶಯ್ವನ್ನು ತಿಳಿಸಿತು. ಅಜ್ಜಿಗೆ ಬೇಸರವೆನಿಸಿ ಸರಿ ಸರಿ ಇನ್ನು ಹೀಗೆ ಮಾಡಬೇಡ ಎ೦ದು ಹೇಳಿ ನಾಯಿಗೆ ಶುಶ್ರೂಶೆ ಮಾಡಿ ತನ್ನ ಮನೆಯಲ್ಲೇ ಇರಿಸಿಕೊ೦ಡಳು...
ನಾವು ಯಾವಾಗಲು ಕೇಳಿ ಪಡೆಯಬೇಕು. ಯಾವುದೇ ವಸ್ತುವನ್ನಾಗಲಿ ತಿನಿಸು ನೋಡಿದಾಗ ಬೇಕೆನ್ನುವ ಆಸೆ ಆಗುತ್ತದೆ. ಆದರೆ ಮನೆಯವರ ಅನುಮತಿ ವಿನಹ ತೆಗೆಯ ಬಾರದು.

2.

ಕಳೆದುಹೋದ ಪರ್ಸ್

ಒಂದು ಸುಂದರವಾದ ಪಟ್ಟಣದಲ್ಲಿ ಕಿರಣ್ ಎಂಬ ಹತ್ತು ವರ್ಷದ ಹುಡುಗ ವಾಸಿಸುತ್ತಿದ್ದ. ಅವನು ಓದಿನಲ್ಲಿ ಚುರುಕಾಗಿದ್ದ. ಆಟದಲ್ಲೂ ಮುಂದಿದ್ದ. ಎಲ್ಲಕ್ಕಿಂತ ಮುಖ್ಯವಾಗಿ, ಅವನು ತುಂಬಾ ಪ್ರಾಮಾಣಿಕನಾಗಿದ್ದ.

ಒಂದು ದಿನ ಸಂಜೆ ಶಾಲೆ ಮುಗಿಸಿಕೊಂಡು ಕಿರಣ್ ಮನೆಗೆ ನಡೆದುಕೊಂಡು ಬರುತ್ತಿದ್ದ. ದಾರಿಯಲ್ಲಿ ರಸ್ತೆಯ ಪಕ್ಕದಲ್ಲಿದ್ದ ಒಂದು ಬೆಂಚಿನ ಕೆಳಗೆ ಕಪ್ಪು ಬಣ್ಣದ ಪರ್ಸ್‌ವೊಂದು ಬಿದ್ದಿರುವುದು ಅವನ ಕಣ್ಣಿಗೆ ಬಿತ್ತು.

ಕಿರಣ್ ಸುತ್ತಲೂ ನೋಡಿದ. ಯಾರೂ ಕಾಣಿಸಲಿಲ್ಲ.

ಅವನು ಪರ್ಸ್‌ನ್ನು ಎತ್ತಿಕೊಂಡು ತೆರೆದು ನೋಡಿದ. ಅದರೊಳಗೆ ಸಾಕಷ್ಟು ಹಣ, ಕೆಲವು ಕಾರ್ಡ್‌ಗಳು ಮತ್ತು ಒಂದು ಗುರುತಿನ ಚೀಟಿ ಇತ್ತು.

“ಅಯ್ಯೋ! ಇಷ್ಟು ಹಣ!” ಎಂದು ಕಿರಣ್ ಆಶ್ಚರ್ಯಪಟ್ಟ.

ಅವನಿಗೆ ಕ್ಷಣಕಾಲ ಒಂದು ಆಲೋಚನೆ ಬಂತು.

“ಈ ಹಣದಿಂದ ನನಗೆ ಹೊಸ ಸೈಕಲ್‌ನ್ನು ಖರೀದಿಸಬಹುದು. ಅಮ್ಮನಿಗೆ ಹೊಸ ಸೀರೆ ಕೊಡಬಹುದು. ನನಗೂ ಬೇಕಾದ ಕೆಲವು ವಸ್ತುಗಳನ್ನು ತೆಗೆದುಕೊಳ್ಳಬಹುದು,” ಎಂದುಕೊಂಡ.

ಆದರೆ ತಕ್ಷಣವೇ ಅವನ ಮನಸ್ಸು ಹೇಳಿತು,

“ಇದು ನನ್ನ ಹಣವಲ್ಲ. ಯಾರೋ ಕಷ್ಟಪಟ್ಟು ಸಂಪಾದಿಸಿದ ಹಣ. ಅದನ್ನು ನಾನು ತೆಗೆದುಕೊಳ್ಳುವುದು ಸರಿಯಲ್ಲ.”

ಕಿರಣ್ ಪರ್ಸ್‌ನ್ನು ತೆಗೆದುಕೊಂಡು ಮನೆಗೆ ಬಂದ.

“ಅಮ್ಮಾ, ನನಗೆ ರಸ್ತೆಯಲ್ಲಿ ಈ ಪರ್ಸ್ ಸಿಕ್ಕಿತು,” ಎಂದು ನಡೆದ ವಿಷಯವನ್ನು ಹೇಳಿದ.

ಅಮ್ಮ ಪರ್ಸ್‌ನ್ನು ನೋಡಿ,

“ನೀನು ಇದನ್ನು ಇಟ್ಟುಕೊಳ್ಳಬಹುದು ಎಂದು ಯೋಚಿಸಲಿಲ್ಲವೇ?” ಎಂದು ಕೇಳಿದರು.

ಕಿರಣ್ ತಲೆಯಾಡಿಸಿ,

“ಇಲ್ಲ ಅಮ್ಮಾ. ಇದು ನಮ್ಮದಲ್ಲ. ಇದರ ಮಾಲೀಕರನ್ನು ಹುಡುಕಿ ಅವರಿಗೆ ಕೊಡಬೇಕು,” ಎಂದನು.

ಅಮ್ಮ ಮಗನ ಮಾತಿಗೆ ಸಂತೋಷಪಟ್ಟರು.

ಪರ್ಸ್‌ನಲ್ಲಿದ್ದ ಗುರುತಿನ ಚೀಟಿಯಲ್ಲಿನ ವಿಳಾಸವನ್ನು ನೋಡಿ, ಕಿರಣ್ ಮತ್ತು ಅವನ ಅಮ್ಮ ಆ ವ್ಯಕ್ತಿಯ ಮನೆಗೆ ಹೋದರು.

ಅಲ್ಲಿ ಒಬ್ಬ ವಯಸ್ಸಾದ ವ್ಯಕ್ತಿ ತುಂಬಾ ಆತಂಕದಿಂದ ಮನೆಯ ಮುಂದೆ ಓಡಾಡುತ್ತಿದ್ದರು.

“ನನ್ನ ಪರ್ಸ್ ಎಲ್ಲೋ ಕಳೆದುಹೋಗಿದೆ. ಅದರಲ್ಲಿ ನನ್ನ ತಿಂಗಳ ಸಂಬಳದ ಹಣವಿತ್ತು. ಅದನ್ನು ಕಳೆದುಕೊಂಡರೆ ತುಂಬಾ ಕಷ್ಟವಾಗುತ್ತದೆ,” ಎಂದು ಅವರು ನೆರೆಹೊರೆಯವರ ಬಳಿ ಹೇಳುತ್ತಿದ್ದರು.

ಕಿರಣ್ ಮುಂದೆ ಹೋಗಿ,

“ತಾತ, ನೀವು ಕಳೆದುಕೊಂಡ ಪರ್ಸ್ ಇದೇನಾ?” ಎಂದು ಕೇಳಿದ.

ವ್ಯಕ್ತಿ ಪರ್ಸ್‌ನ್ನು ನೋಡಿದ ತಕ್ಷಣ ಅವರ ಕಣ್ಣಲ್ಲಿ ಸಂತೋಷದ ಕಣ್ಣೀರು ತುಂಬಿತು.

“ಹೌದು ಮಗನೇ! ಇದೇ ನನ್ನ ಪರ್ಸ್!”

ಅವರು ಪರ್ಸ್ ತೆರೆದು ನೋಡಿದರು. ಹಣವೂ, ಕಾರ್ಡ್‌ಗಳೂ ಯಾವುದೂ ಕಡಿಮೆಯಾಗಿರಲಿಲ್ಲ.

“ನೀನು ಹಣವನ್ನು ತೆಗೆದುಕೊಳ್ಳಬಹುದಿತ್ತು. ಆದರೆ ಒಂದೇ ರೂಪಾಯಿಯನ್ನೂ ಮುಟ್ಟದೆ ನನಗೆ ಹಿಂದಿರುಗಿಸಿದ್ದೀಯ. ನಿನ್ನ ಪ್ರಾಮಾಣಿಕತೆಗೆ ನಾನು ಏನು ಕೊಟ್ಟರೂ ಕಡಿಮೆಯೇ,” ಎಂದು ಭಾವುಕರಾದರು.

ಅವರು ಕಿರಣ್‌ಗೆ ಬಹುಮಾನವಾಗಿ ಸ್ವಲ್ಪ ಹಣ ನೀಡಲು ಮುಂದಾದರು.

ಆದರೆ ಕಿರಣ್,

“ತಾತ, ನನಗೆ ಬಹುಮಾನ ಬೇಡ. ನಿಮ್ಮ ಪರ್ಸ್ ನಿಮಗೆ ಸಿಕ್ಕಿದ್ದು ನನಗೆ ಸಾಕಷ್ಟು ಸಂತೋಷ,” ಎಂದನು.

ಅವನ ಮಾತು ಕೇಳಿ ಆ ವ್ಯಕ್ತಿಗೆ ಇನ್ನಷ್ಟು ಸಂತೋಷವಾಯಿತು.

“ಮಗನೇ, ನೀನು ನನಗೆ ಪರ್ಸ್ ಮಾತ್ರ ಹಿಂದಿರುಗಿಸಿಲ್ಲ. ಮನುಷ್ಯರಲ್ಲಿ ಇನ್ನೂ ಒಳ್ಳೆಯತನ ಇದೆ ಎಂಬ ನಂಬಿಕೆಯನ್ನೂ ಹಿಂದಿರುಗಿಸಿದ್ದೀಯ,” ಎಂದರು.

ಮರುದಿನ ಆ ವ್ಯಕ್ತಿ ಕಿರಣ್‌ನ ಶಾಲೆಗೆ ಬಂದರು. ಮುಖ್ಯೋಪಾಧ್ಯಾಯರನ್ನು ಭೇಟಿಯಾಗಿ ನಡೆದ ಸಂಗತಿಯನ್ನು ವಿವರಿಸಿದರು.

ಶಾಲೆಯ ಪ್ರಾರ್ಥನಾ ಸಭೆಯಲ್ಲಿ ಮುಖ್ಯೋಪಾಧ್ಯಾಯರು ಎಲ್ಲ ಮಕ್ಕಳ ಮುಂದೆ ಕಿರಣ್‌ನನ್ನು ಪ್ರಶಂಸಿಸಿದರು.

“ಕಿರಣ್ ಮಾಡಿದ ಕೆಲಸ ನಮಗೆಲ್ಲ ಒಂದು ದೊಡ್ಡ ಪಾಠ. ಸಿಕ್ಕ ವಸ್ತು ನಮ್ಮದಲ್ಲದಿದ್ದರೆ ಅದನ್ನು ಅದರ ಮಾಲೀಕರಿಗೆ ಹಿಂದಿರುಗಿಸುವುದು ನಿಜವಾದ ಪ್ರಾಮಾಣಿಕತೆ,” ಎಂದರು.

ಎಲ್ಲ ಮಕ್ಕಳು ಚಪ್ಪಾಳೆ ತಟ್ಟಿದರು.

ಕಿರಣ್‌ ತಲೆಯೆತ್ತಿ ನಿಂತಿದ್ದ. ಅವನ ಬಳಿ ದೊಡ್ಡ ಬಹುಮಾನ ಇರಲಿಲ್ಲ. ಆದರೆ ಅವನ ಹೃದಯದಲ್ಲಿ ಅದಕ್ಕಿಂತಲೂ ದೊಡ್ಡ ಸಂಪತ್ತು ಇತ್ತು—ಪ್ರಾಮಾಣಿಕತೆಯ ಹೆಮ್ಮೆ.

ನೀತಿ:

ಇತರರ ವಸ್ತುವನ್ನು ಆಸೆಪಡದೆ, ಸತ್ಯ ಮತ್ತು ಪ್ರಾಮಾಣಿಕತೆಯಿಂದ ನಡೆದುಕೊಂಡರೆ ಕೊನೆಗೆ ಗೌರವ ಮತ್ತು ನಂಬಿಕೆಯೇ ನಮ್ಮ ದೊಡ್ಡ ಗೆಲುವಾಗುತ್ತದೆ.


Sunday, 12 April 2015

ಸಹಬಾಳ್ವೆ (ಕತೆ-೦೧) kannada kids story sahabalve

           


 ಒ೦ದು ದೊಡ್ಡ ಕಾಡಿನಲ್ಲಿ ವಿವಿಧ ಜಾತಿಯ ಪ್ರಾಣಿಗಳು ವಾಸಿಸುತ್ತಿದ್ದವು. ಅದರಲ್ಲಿ ಕ್ರೂರ ಪ್ರಾಣಿಗಳು ಒ೦ದು ವರ್ಗ, ಸಾಧು ಪ್ರಾಣಿಗಳು ಒ೦ದು ವರ್ಗವೆ೦ದು ಜೀವನ ನಡೆಸುತ್ತಿದ್ದವು.
    ಹುಲಿ, ಸಿ೦ಹ, ಚಿರತೆಗಳು ಮಿತ್ರ ರಾಗಿದ್ದರೆ, ಜಿ೦ಕೆ, ಕಾಡೆಮ್ಮೆ, ಮ೦ಗಗಳು ಅಳಿಲುಗಳೆಲ್ಲ ಸ್ನೇಹಿತರಾಗಿದ್ದವು.
ಒ೦ದು ದೊಡ್ಡ ಹಳೆಯದಾದ ಮರವು ಯಾವಾಗಲೂ ಹೂವು-ಹಣ್ಣು ನೀಡುತ್ತಾ ಸಾಧು ಪ್ರಾಣಿಗಳಿಗೆ ಪ್ರೀತಿ ಪಾತ್ರವಾಗಿತ್ತು.
ಅಳಿಲು, ಮ೦ಗಗಳು ಮರವೇರಿ ಹೂವು ಹಣ್ಣು ತಿನ್ನುತ್ತಿದ್ದವು, ಹಾಗೆ ಕೆಳಗಿರುವ ಜಿ೦ಕೆಗಳಿಗೂ ನೀಡುತ್ತಿದ್ದವು.
ಇದರ ನಡುವೆ ಹುಲಿಗಳು ಹೊ೦ಚುಹಾಕಿ ಇವುಗಳನ್ನು ತಿನ್ನಲು ಕಾಯುತ್ತಿದ್ದವು.
ಒಮ್ಮೆ ಇದೇ ರೀತಿ ಕೋತಿಗಳು, ಜಿ೦ಕೆಗಳು ಹಣ್ಣು ತಿನ್ನುವ ಸಮಯದಲ್ಲಿ ಹುಲಿಯೊ೦ದು ಹೊ೦ಚುಹಾಕುತ್ತ ಕುಳಿತಿರುವುದು ಕೋತಿಗೆ ಕಾಣಿಸಿತು.ಆಗ ಕೂಡಲೆ ತನ್ನ ಬುದ್ದಿ ಉಪಯೋಗಿಸಿ
ಕೀರಲು ದನಿಯಿ೦ದ ಜಿ೦ಕೆಗೆ ಹುಲಿ ಕುಳಿತಿರುವುದು ತಿಳಿಸಿತು. ಅದನ್ನು ಗಮನಿಸಿದ ಜಿ೦ಕೆ ವೇಗವಾಗಿ ಓಡಿ ತನ್ನ ಪ್ರಾಣ ಉಳಿಸಿಕೊ೦ಡಿತು. ಕೋತಿಯೂ ಮರದಿ೦ದ ಮರಕ್ಕೆ ಹಾರಿ ಬದುಕಿಕೊ೦ಡಿತು.
ಹುಲಿಯು ಇ೦ದಿನ ಆಹಾರ ತಪ್ಪಿತೆ೦ದು ವಾಪಾಸಾಯಿತು..

ಸ್ನೇಹ-ಸಹಬಾಳ್ವೆಯಿ೦ದ ಜೀವಿಸಿದರೆ ಕಷ್ಟ ಕಾಲದಲ್ಲಿ ನೆರವಾಗಬಹುದು. ಉಪಾಯ ಬಲ್ಲವನಿಗೆ ಅಪಾಯವಿಲ್ಲ ಎನ್ನುವ ಗಾದೆಯು ಇಲ್ಲಿ ಸೂಕ್ತವಾಗಿದೆ.

2.

ಮರವನ್ನು ಉಳಿಸಿದ ಮಕ್ಕಳು

ಒಂದು ಸುಂದರವಾದ ಹಳ್ಳಿಯಲ್ಲಿ ಹಸಿರು ಎಂಬ ಪುಟ್ಟ ಶಾಲೆ ಇತ್ತು. ಶಾಲೆಯ ಸುತ್ತಲೂ ಹಲವಾರು ಮರಗಳು, ಬಣ್ಣಬಣ್ಣದ ಹೂವುಗಳು ಮತ್ತು ಚಿಕ್ಕಚಿಕ್ಕ ಗಿಡಗಳಿದ್ದವು. ಶಾಲೆಯ ಮೈದಾನದ ಒಂದು ಮೂಲೆಯಲ್ಲಿ ನೂರಾರು ವರ್ಷಗಳಷ್ಟು ಹಳೆಯದಾದ ಒಂದು ದೊಡ್ಡ ಆಲದ ಮರವಿತ್ತು.

ಆ ಮರದ ಕೆಳಗೆ ಮಕ್ಕಳು ಪ್ರತಿದಿನ ಆಟವಾಡುತ್ತಿದ್ದರು. ಮಧ್ಯಾಹ್ನದ ಬಿಸಿಲಿನಲ್ಲಿ ಕುಳಿತು ಊಟ ಮಾಡುತ್ತಿದ್ದರು. ಹಕ್ಕಿಗಳು ಅದರ ಕೊಂಬೆಗಳಲ್ಲಿ ಗೂಡು ಕಟ್ಟಿದ್ದವು. ಅಳಿಲುಗಳು ಮರದ ಮೇಲೆ ಓಡಾಡುತ್ತಿದ್ದವು.

ಮಕ್ಕಳು ಆ ಮರಕ್ಕೆ ಪ್ರೀತಿಯಿಂದ “ನಮ್ಮ ಸ್ನೇಹಿತ” ಎಂದು ಹೆಸರಿಟ್ಟಿದ್ದರು.

ಒಂದು ದಿನ ಬೆಳಿಗ್ಗೆ ಮಕ್ಕಳು ಶಾಲೆಗೆ ಬಂದಾಗ, ಮರದ ಬಳಿ ಕೆಲವು ಅಪರಿಚಿತರು ಅಳತೆ ಮಾಡುತ್ತಿರುವುದನ್ನು ನೋಡಿದರು.

“ಏನು ಮಾಡುತ್ತಿದ್ದೀರಿ?” ಎಂದು ಆರವ್ ಕೇಳಿದ.

ಅವರಲ್ಲೊಬ್ಬರು,

“ಈ ಜಾಗದಲ್ಲಿ ಹೊಸ ಕಟ್ಟಡ ನಿರ್ಮಾಣವಾಗಲಿದೆ. ಈ ಹಳೆಯ ಮರವನ್ನು ಕತ್ತರಿಸಬೇಕಾಗುತ್ತದೆ,” ಎಂದನು.

ಮಕ್ಕಳಿಗೆ ಆ ಮಾತು ಕೇಳಿ ತುಂಬಾ ಬೇಸರವಾಯಿತು.

“ಈ ಮರವನ್ನು ಕತ್ತರಿಸಬೇಡಿ. ಇದು ನಮ್ಮ ಶಾಲೆಯ ಭಾಗ,” ಎಂದು ಸಾನ್ವಿ ಕೇಳಿಕೊಂಡಳು.

ಆ ವ್ಯಕ್ತಿ,

“ನಮಗೆ ಆದೇಶ ಬಂದಿದೆ. ಮರವನ್ನು ಕತ್ತರಿಸಲೇಬೇಕು,” ಎಂದು ಹೇಳಿ ಅಲ್ಲಿಂದ ಹೊರಟ.

ಮಕ್ಕಳು ತಕ್ಷಣ ತಮ್ಮ ಶಿಕ್ಷಕಿ ಸುಮಾ ಮೇಡಂ ಬಳಿಗೆ ಓಡಿದರು.

“ಮೇಡಂ, ನಮ್ಮ ಮರವನ್ನು ಉಳಿಸಬೇಕು,” ಎಂದು ಎಲ್ಲರೂ ಒಟ್ಟಿಗೆ ಹೇಳಿದರು.

ಶಿಕ್ಷಕಿ ಮಕ್ಕಳ ಮಾತನ್ನು ಗಮನದಿಂದ ಕೇಳಿದರು.

“ಮರವನ್ನು ಉಳಿಸಲು ಕೇವಲ ದುಃಖಪಟ್ಟರೆ ಸಾಲದು. ನಾವು ಏಕೆ ಈ ಮರವನ್ನು ಉಳಿಸಬೇಕು ಎಂಬುದನ್ನು ಎಲ್ಲರಿಗೂ ತಿಳಿಸಬೇಕು,” ಎಂದರು.

ಮಕ್ಕಳು ಒಂದು ಯೋಜನೆ ರೂಪಿಸಿದರು.

ಮರುದಿನ ಅವರು ಶಾಲೆಯಲ್ಲಿ “ಮರ ಉಳಿಸಿ – ಪರಿಸರ ಉಳಿಸಿ” ಎಂಬ ಅಭಿಯಾನ ಆರಂಭಿಸಿದರು. ಕೆಲವರು ಬಣ್ಣದ ಕಾಗದದಲ್ಲಿ ಪೋಸ್ಟರ್‌ಗಳನ್ನು ತಯಾರಿಸಿದರು.

“ಮರಗಳು ನಮಗೆ ಆಮ್ಲಜನಕ ನೀಡುತ್ತವೆ.”

“ಒಂದು ಮರ – ನೂರು ಜೀವಿಗಳಿಗೆ ಆಶ್ರಯ.”

“ಮರ ಕಡಿಯಬೇಡಿ, ಗಿಡ ನೆಡಿ.”

ಎಂಬ ಸಂದೇಶಗಳನ್ನು ಬರೆದರು.

ಇನ್ನೂ ಕೆಲವರು ಹಳ್ಳಿಯ ಮನೆಮನೆಗೆ ಹೋಗಿ ಮರದ ಮಹತ್ವವನ್ನು ವಿವರಿಸಿದರು. ದೊಡ್ಡವರು ಕೂಡ ಮಕ್ಕಳ ಪ್ರಯತ್ನವನ್ನು ಮೆಚ್ಚಿದರು.

ಮಕ್ಕಳು ತಮ್ಮ ಮುಖ್ಯೋಪಾಧ್ಯಾಯರ ಸಹಾಯದಿಂದ ಗ್ರಾಮ ಪಂಚಾಯಿತಿಗೆ ಮನವಿ ಪತ್ರ ನೀಡಿದರು. ಆ ಮರವನ್ನು ಉಳಿಸಿಕೊಂಡೇ ಕಟ್ಟಡದ ವಿನ್ಯಾಸವನ್ನು ಬದಲಾಯಿಸಬಹುದೇ ಎಂದು ಕೇಳಿಕೊಂಡರು.

ಕೆಲವು ದಿನಗಳ ನಂತರ ಪಂಚಾಯಿತಿಯ ಅಧಿಕಾರಿಗಳು ಸ್ಥಳಕ್ಕೆ ಬಂದರು. ಅವರು ಮರವನ್ನು ಪರಿಶೀಲಿಸಿದರು. ಮರದ ಸುತ್ತಲೂ ಹಲವಾರು ಹಕ್ಕಿಗಳ ಗೂಡುಗಳು ಇರುವುದನ್ನೂ ಗಮನಿಸಿದರು.

“ಈ ಮರವನ್ನು ಉಳಿಸಿಕೊಂಡೇ ಕಟ್ಟಡ ನಿರ್ಮಾಣ ಮಾಡಬಹುದು. ಸ್ವಲ್ಪ ವಿನ್ಯಾಸ ಬದಲಾಯಿಸಿದರೆ ಸಾಕು,” ಎಂದು ಅಧಿಕಾರಿಗಳು ಹೇಳಿದರು.

ಮಕ್ಕಳ ಸಂತೋಷಕ್ಕೆ ಮಿತಿಯೇ ಇರಲಿಲ್ಲ.

ಆರವ್ ತನ್ನ ಸ್ನೇಹಿತರನ್ನು ನೋಡಿ,

“ನಾವು ಒಟ್ಟಾಗಿ ಪ್ರಯತ್ನಿಸಿದ್ದರಿಂದ ನಮ್ಮ ಮರ ಉಳಿಯಿತು!” ಎಂದನು.

ಸಾನ್ವಿ ನಗುತ್ತಾ,

“ಈ ಮರ ನಮಗೆ ನೆರಳು ಕೊಟ್ಟಿದೆ. ಈಗ ಅದನ್ನು ರಕ್ಷಿಸುವುದು ನಮ್ಮ ಕರ್ತವ್ಯ,” ಎಂದಳು.

ಅಂದಿನಿಂದ ಮಕ್ಕಳು ಪ್ರತಿವರ್ಷ ಶಾಲೆಯಲ್ಲಿ “ಮರ ಸ್ನೇಹಿತರ ದಿನ” ಆಚರಿಸಲು ಪ್ರಾರಂಭಿಸಿದರು. ಪ್ರತಿಯೊಬ್ಬರೂ ಒಂದು ಗಿಡ ನೆಟ್ಟು ಅದನ್ನು ಬೆಳೆಸುವ ಜವಾಬ್ದಾರಿ ತೆಗೆದುಕೊಂಡರು.

ಕೆಲವು ವರ್ಷಗಳಲ್ಲಿ ಶಾಲೆಯ ಸುತ್ತಲೂ ಇನ್ನಷ್ಟು ಹಸಿರು ಬೆಳೆದಿತು. ಚಿಟ್ಟೆಗಳು, ಹಕ್ಕಿಗಳು ಮತ್ತು ಅಳಿಲುಗಳು ಮತ್ತೆ ಹೆಚ್ಚಿನ ಸಂಖ್ಯೆಯಲ್ಲಿ ಕಾಣಿಸಿಕೊಳ್ಳತೊಡಗಿದವು.

ಒಂದು ದಿನ ಸುಮಾ ಮೇಡಂ ಮಕ್ಕಳಿಗೆ ಹೇಳಿದರು,

“ನೀವು ಒಂದು ಮರವನ್ನು ಮಾತ್ರ ಉಳಿಸಿಲ್ಲ. ಮುಂದಿನ ಪೀಳಿಗೆಗೆ ಒಂದು ಸುಂದರವಾದ ಪರಿಸರವನ್ನೂ ಉಳಿಸಿದ್ದೀರಿ.”

ಮಕ್ಕಳು ಆಲದ ಮರದ ಕೆಳಗೆ ನಿಂತು ಅದರ ಕೊಂಬೆಗಳನ್ನು ನೋಡಿದರು. ಗಾಳಿಗೆ ಎಲೆಗಳು ಮೃದುವಾಗಿ ಅಲುಗಾಡುತ್ತಿದ್ದವು.

ಅದು ಮಕ್ಕಳಿಗೆ ಧನ್ಯವಾದ ಹೇಳುತ್ತಿರುವಂತೆ ಕಾಣಿಸಿತು.

ನೀತಿ:

ಪ್ರಕೃತಿ ನಮ್ಮ ಜೀವನದ ಅವಿಭಾಜ್ಯ ಭಾಗ. ಮರಗಳನ್ನು ರಕ್ಷಿಸುವುದು ಪ್ರತಿಯೊಬ್ಬರ ಜವಾಬ್ದಾರಿ. ಒಗ್ಗಟ್ಟಿನಿಂದ ಮಾಡಿದ ಸಣ್ಣ ಪ್ರಯತ್ನವೂ ದೊಡ್ಡ ಬದಲಾವಣೆಯನ್ನು ತರಬಹುದು.


ಪುಟಾಣಿ ಕತೆಗಳು ಎ೦ಬ ಪುಟ್ಟ ಕಾನ್ಸೆಪ್ಟ್ : 11.04.15



---------


ಮಗುವಿನ ಬಗ್ಗೆ ನಾ ಕ೦ಡ೦ತೆ..
ನಾನೇನು ಡಾಕ್ಟರಮ್ಮ ಅಲ್ಲ.. ನಾನು ತಾಯಿ ಆಗುವಾಗ ಇನ್ನು ಹುಡುಗಾಟವೇ ನನ್ನಲ್ಲಿತ್ತು.
ಯಾಕೋ ಗೊತ್ತಿಲ್ಲ, ಇನ್ನೂ ಜವಾಬ್ದಾರಿಯನ್ನು ತೆಗೆದುಕೊಳ್ಳಲು ನನಗೆ ಇಷ್ಟವಿಲ್ಲ. ಹಾಗಿರುವಾಗಲೇ ನನ್ನ ಮಗುವಿನ ಜನನ.
ಆಗ ತಾಯಿ ಆದೆ. ನಿಜವಾಗಿ ತಾಯಿ ಅ೦ದರೆ ಮಗುವನ್ನು ಹೆರುವುದು, ಹೆತ್ತ ಕೂಡಲೇ ತಾಯಿ ಆಗುತ್ತೇನೆ ಅನ್ನುವುದು ಸರಿ ಅಲ್ಲ
(ನನ್ನ ಅನಿಸಿಕೆ). ಮಗುವನ್ನು ಚೆನ್ನಾಗಿ ನೋಡಿಕೊಳ್ಳುವುದು, ಸಹನೆ, ತಾಳ್ಮೆ, ತ್ಯಾಗ, ಇವೆಲ್ಲವುದರ ಮಿಶ್ರಣವೆ "ತಾಯಿ".
ಹಾಗೆ ಆಗಬೇಕಾದರೆ ಇನ್ನು ಸಮಯವಿದೆ. ಸದ್ಯಕ್ಕೆ ೫-೬ ಹೆಜ್ಜೆಯನ್ನಿಟ್ಟಿದ್ದೇನೆ ಅಷ್ಟೆ. ನಾನು ಅತ್ತೆ ಆಗುವಾಗ ನನ್ನ ಮಗನಿ೦ದ ಒಳ್ಳೆ ತಾಯಿ ಅ೦ತ ಹೇಳಿಸಿಕೊ೦ಡರೆ ಮಾತ್ರ...
ಇನ್ನು ನನ್ನ ಮಗು ತಾಯಿ ಕಿರುಬೆರಳನ್ನು ಬಿಡಿಸಿಕೊ೦ಡು ಎ೦ದೂ ಕಾನದ ಹೊಸದಾದ ಹೊರ ಜಗತ್ತಿಗೆ ತೆರೆದುಕೊಳ್ಳುವ ಸಮಯಬ೦ದೇ ಬಿಟ್ಟಿತು. ನಿಜ ಎಷ್ಟು ಬೇಗ ಮೂರು ವರುಶ ಕಳೆದಿತೋ ತಿಳಿಯದು. ಇನ್ನು ಮೇ-೨೦೧೫ ರಿ೦ದ ಸ್ಕೂಲಿಗೆ ಹೋಗುವ ತಾಯಾರಿ.ಅವನಿ೦ದ, ಗ೦ಡನಿ೦ದ ತಾಳ್ಮೆ, ತ್ಯಾಗ, ಸಹನೆ ಕಲಿಯುತ್ತಾ ಇದ್ದೇನೆ, ಬ೦ದಿದೆ.
ನಾನಿನ್ನು ಚಿಕ್ಕವಳು, ಕಲಿಕೆಯೇ ಜೀವನ. ಅದಕ್ಕೆ ಹೀಗೆ ಹೇಳುತ್ತಿರುವೆ. ನನಗೆಲ್ಲ ತಿಳಿದಿದೆ ಎನ್ನುವುದು ಮೂರ್ಕತನದ ಪರಮಾವಧಿ.
ನನ್ನ ಮಗನ ಆ ಮುಗ್ಧ ಪುಟ್ಟ ಕಣ್ಣುಗಳಿ೦ದ ನಾನೂ ಹೊಸ ಪ್ರಪ೦ಚ ನೋಡುವಾಸೆ. ನಿಜ . ನಾನು ಮಗುವಾಗಿ ಸ್ಕೂಲಿಗೆ ಹೋಗುವ ಅವಕಾಶ ಮತ್ತೊಮ್ಮೆ.
ಇದು ಯಾರಿಗೂ ಸಿಗದು ಅಲ್ಲವಾ..?? ಆ ಮಗುವಿನ ಎಲ್ಲಾ ಸ೦ದೇಹಗಳನ್ನು ಬಗೆಹರಿಸುವುದು ಒ೦ದು ಸವಾಲೆ ಸರಿ. ಅವ್ಗರ ವಿಸ್ಮಿತ ಕಣ್ಣುಗಳಲ್ಲಿ ಈ ಪುಟ್ಟ ಪ್ರಪ೦ಚವನ್ನು ನಾನು ನೋಡುವ್ಸ್ ಆಸೆ.
ಈಗಿನ ಶಿಕ್ಷಣದಲ್ಲಿ ನಾವು ಕಲಿತದ್ದು ಯಾವುದೂ ಇಲ್ಲ. ಎಲ್ಲವೂ ಹೊಸತೇ. ಹಾಗಾಗಿ ನಾವು ಕಲಿಯಬೇಕು ಅನ್ನುವುದು ನನ್ನ ಅಭಿಪ್ರಾಯ..

2.

ಹಂಚಿಕೊಂಡ ಚಾಕೊಲೇಟ್

ಒಂದು ಸುಂದರವಾದ ಹಳ್ಳಿಯಲ್ಲಿ ಅನ್ವಿ ಎಂಬ ಪುಟ್ಟ ಹುಡುಗಿ ವಾಸಿಸುತ್ತಿದ್ದಳು. ಅವಳಿಗೆ ಚಾಕೊಲೇಟ್ ಎಂದರೆ ತುಂಬಾ ಇಷ್ಟ. ಶಾಲೆಯಿಂದ ಮನೆಗೆ ಬರುವಾಗಲೆಲ್ಲಾ ಅಮ್ಮನನ್ನು,

“ಅಮ್ಮಾ, ಇಂದು ಚಾಕೊಲೇಟ್ ಇದೆಯಾ?” ಎಂದು ಕೇಳುತ್ತಿದ್ದಳು.

ಒಂದು ದಿನ ಅನ್ವಿಯ ಅಪ್ಪ ಬೆಂಗಳೂರಿನಿಂದ ಮನೆಗೆ ಬಂದರು. ಮಗಳಿಗಾಗಿ ದೊಡ್ಡದಾದ, ಸುಂದರವಾದ ಚಾಕೊಲೇಟ್ ಬಾಕ್ಸ್ ಒಂದನ್ನು ತಂದಿದ್ದರು.

“ಇದು ನಿನಗೋಸ್ಕರ,” ಎಂದು ಅಪ್ಪ ಬಾಕ್ಸ್‌ನ್ನು ಅವಳ ಕೈಗೆ ಕೊಟ್ಟರು.

ಅನ್ವಿಯ ಕಣ್ಣುಗಳು ಸಂತೋಷದಿಂದ ಹೊಳೆಯತೊಡಗಿದವು.

“ವಾವ್! ಇಷ್ಟು ಚಾಕೊಲೇಟ್!” ಎಂದು ಖುಷಿಯಿಂದ ಕುಣಿದಳು.

ಅವಳು ಬಾಕ್ಸ್ ತೆರೆದು ಒಂದನ್ನು ತೆಗೆದುಕೊಂಡು ತಿನ್ನಲು ಕುಳಿತಳು. ಅಷ್ಟರಲ್ಲಿ ಅವಳ ತಮ್ಮ ಆದಿ ಅಲ್ಲಿಗೆ ಬಂದ.

“ಅಕ್ಕಾ, ನನಗೂ ಒಂದು ಕೊಡುತ್ತೀಯಾ?” ಎಂದು ಕೇಳಿದ.

ಅನ್ವಿ ತಕ್ಷಣ ಬಾಕ್ಸ್ ಮುಚ್ಚಿ,

“ಇಲ್ಲ. ಅಪ್ಪ ನನಗೇ ಕೊಟ್ಟಿದ್ದಾರೆ. ನೀನು ಹೋಗು,” ಎಂದಳು.

ಆದಿ ಬೇಸರದಿಂದ ಅಲ್ಲಿಂದ ಹೊರಟ.

ಸ್ವಲ್ಪ ಸಮಯದ ನಂತರ ಅನ್ವಿಯ ಸ್ನೇಹಿತೆ ಮೀರಾ ಮನೆಗೆ ಬಂದಳು.

“ಅನ್ವಿ, ನಾಳೆ ಶಾಲೆಯಲ್ಲಿ ನನ್ನ ಹುಟ್ಟುಹಬ್ಬ. ಎಲ್ಲರಿಗೂ ಸಣ್ಣ ಚಾಕೊಲೇಟ್ ಕೊಡುತ್ತೇನೆ,” ಎಂದು ಹೇಳಿದಳು.

ಅನ್ವಿ ತನ್ನ ಚಾಕೊಲೇಟ್ ಬಾಕ್ಸ್‌ನ್ನು ತೋರಿಸಿ,

“ನನ್ನ ಹತ್ತಿರವೂ ತುಂಬಾ ಚಾಕೊಲೇಟ್ ಇದೆ,” ಎಂದಳು.

ಮೀರಾ ಒಂದು ಚಾಕೊಲೇಟ್ ಕೇಳಿದಾಗ ಅನ್ವಿ ಮತ್ತೆ ನಿರಾಕರಿಸಿದಳು.

“ಇವು ನನಗೆ ತುಂಬಾ ಇಷ್ಟ. ನಾನು ಯಾರಿಗೂ ಕೊಡುವುದಿಲ್ಲ,” ಎಂದಳು.

ಮೀರಾ ಏನೂ ಹೇಳದೆ ನಗುತ್ತಾ ಹೊರಟಳು.

ಮರುದಿನ ಶಾಲೆಯಲ್ಲಿ ಅನ್ವಿಯ ಶಿಕ್ಷಕಿ ಒಂದು ಚಟುವಟಿಕೆ ನಡೆಸಿದರು.

“ಮಕ್ಕಳೇ, ಇಂದು ಪ್ರತಿಯೊಬ್ಬರೂ ತಮ್ಮ ಬಳಿ ಇರುವ ಯಾವುದಾದರೂ ವಸ್ತುವನ್ನು ಸ್ನೇಹಿತರೊಂದಿಗೆ ಹಂಚಿಕೊಳ್ಳಬೇಕು. ಅದು ದೊಡ್ಡದಾಗಿರಬೇಕೆಂದಿಲ್ಲ. ಒಂದು ಪೆನ್ಸಿಲ್, ಒಂದು ಹಣ್ಣು, ಒಂದು ಬಿಸ್ಕತ್—ಏನಾದರೂ ಸರಿ,” ಎಂದರು.

ಎಲ್ಲ ಮಕ್ಕಳು ತಮ್ಮ ವಸ್ತುಗಳನ್ನು ಹಂಚಿಕೊಳ್ಳಲು ಪ್ರಾರಂಭಿಸಿದರು.

ರಾಹುಲ್ ತನ್ನ ಬಣ್ಣದ ಪೆನ್ಸಿಲ್‌ಗಳನ್ನು ಹಂಚಿಕೊಂಡ. ಮೀರಾ ತನ್ನ ಹುಟ್ಟುಹಬ್ಬದ ಚಾಕೊಲೇಟ್‌ಗಳನ್ನು ಎಲ್ಲರಿಗೂ ಕೊಟ್ಟಳು. ಆದಿಯೂ ತನ್ನಲ್ಲಿದ್ದ ಬಿಸ್ಕತ್‌ಗಳನ್ನು ಸ್ನೇಹಿತರೊಂದಿಗೆ ಹಂಚಿಕೊಂಡ.

ಅನ್ವಿ ಮಾತ್ರ ತನ್ನ ಚೀಲದಲ್ಲಿದ್ದ ಚಾಕೊಲೇಟ್‌ ಬಾಕ್ಸ್‌ನ್ನು ಬಿಗಿಯಾಗಿ ಹಿಡಿದು ಕುಳಿತಿದ್ದಳು.

ಆಗ ಶಿಕ್ಷಕಿ ಅವಳ ಬಳಿ ಬಂದು,

“ಅನ್ವಿ, ನೀನು ಏನನ್ನಾದರೂ ಹಂಚಿಕೊಳ್ಳಲು ಇಷ್ಟಪಡುತ್ತೀಯಾ?” ಎಂದು ಪ್ರೀತಿಯಿಂದ ಕೇಳಿದರು.

ಅನ್ವಿ ನಿಧಾನವಾಗಿ,

“ನನ್ನ ಬಳಿ ಚಾಕೊಲೇಟ್ ಇದೆ. ಆದರೆ ಅದನ್ನು ಹಂಚಿಕೊಳ್ಳಲು ನನಗೆ ಇಷ್ಟವಿಲ್ಲ,” ಎಂದಳು.

ಶಿಕ್ಷಕಿ ನಗುತ್ತಾ ಹೇಳಿದರು,

“ಚಾಕೊಲೇಟ್ ಅನ್ನು ಒಬ್ಬಳೇ ತಿಂದರೆ ಅದರ ರುಚಿ ನಿನಗಷ್ಟೇ ಸಿಗುತ್ತದೆ. ಆದರೆ ಅದನ್ನು ನಾಲ್ಕು ಜನರೊಂದಿಗೆ ಹಂಚಿಕೊಂಡರೆ ನಾಲ್ಕು ಜನರ ಮುಖದಲ್ಲಿ ನಗು ಮೂಡುತ್ತದೆ. ವಸ್ತುವಿನ ಬೆಲೆಗಿಂತ ಹಂಚಿಕೊಂಡ ಸಂತೋಷದ ಬೆಲೆ ಹೆಚ್ಚು.”

ಆ ಮಾತು ಅನ್ವಿಯ ಮನಸ್ಸಿಗೆ ತಟ್ಟಿತು.

ಅವಳಿಗೆ ಹಿಂದಿನ ದಿನ ತಮ್ಮ ಆದಿ ಕೇಳಿದ್ದ ಚಾಕೊಲೇಟ್ ನೆನಪಾಯಿತು. ಮೀರಾ ಕೇಳಿದ್ದರೂ ತಾನು ಕೊಡಲಿಲ್ಲ ಎಂಬುದು ನೆನಪಾಯಿತು.

ಅವಳು ತಕ್ಷಣ ಬಾಕ್ಸ್ ತೆರೆದು,

“ಆದಿ, ಮೀರಾ, ಬನ್ನಿ. ಎಲ್ಲರೂ ಸೇರಿ ಚಾಕೊಲೇಟ್ ತಿನ್ನೋಣ,” ಎಂದಳು.

ಮಕ್ಕಳೆಲ್ಲಾ ಸಂತೋಷದಿಂದ ಅವಳ ಸುತ್ತ ಸೇರಿದರು.

ಅನ್ವಿ ಒಂದು ಚಾಕೊಲೇಟ್ ಆದಿಗೆ ಕೊಟ್ಟಳು, ಮತ್ತೊಂದು ಮೀರಾಗೆ ಕೊಟ್ಟಳು. ಉಳಿದವುಗಳನ್ನು ಸ್ನೇಹಿತರೊಂದಿಗೆ ಹಂಚಿಕೊಂಡಳು.

ಚಾಕೊಲೇಟ್ ಕಡಿಮೆಯಾಗುತ್ತಿತ್ತು. ಆದರೆ ಅನ್ವಿಯ ಸಂತೋಷ ಮಾತ್ರ ಹೆಚ್ಚಾಗುತ್ತಿತ್ತು.

ಮನೆಗೆ ಬಂದಾಗ ಆದಿ ಅವಳನ್ನು ಕೇಳಿದ,

“ಅಕ್ಕಾ, ನಿನಗೆ ಚಾಕೊಲೇಟ್ ಕಡಿಮೆಯಾಗಿದೆ. ಆದರೂ ಏಕೆ ಇಷ್ಟು ಖುಷಿಯಾಗಿದ್ದೀಯ?”

ಅನ್ವಿ ನಗುತ್ತಾ,

“ಮೊದಲು ಈ ಚಾಕೊಲೇಟ್ ನನ್ನದಾಗಿತ್ತು. ಈಗ ಇದು ನಮ್ಮೆಲ್ಲರ ಸಂತೋಷವಾಗಿದೆ. ಅದಕ್ಕೇ ನನಗೆ ಇನ್ನೂ ಹೆಚ್ಚು ಖುಷಿ,” ಎಂದಳು.

ಅಂದು ಅನ್ವಿ ಒಂದು ಸುಂದರವಾದ ಪಾಠ ಕಲಿತಳು—

ನಮ್ಮ ಬಳಿ ಇರುವುದನ್ನು ಹಂಚಿಕೊಂಡಾಗ ಅದು ಕಡಿಮೆಯಾಗುವುದಿಲ್ಲ; ಬದಲಾಗಿ ಸಂತೋಷ ಹೆಚ್ಚಾಗುತ್ತದೆ.

ನೀತಿ:

ಹಂಚಿಕೊಳ್ಳುವ ಗುಣವು ಸ್ನೇಹವನ್ನು ಬೆಳೆಸುತ್ತದೆ ಮತ್ತು ನಮ್ಮ ಸಂತೋಷವನ್ನು ಇನ್ನಷ್ಟು ಹೆಚ್ಚಿಸುತ್ತದೆ.

ದನ್ಯವಾದಗಳು.

Wednesday, 8 April 2015

ದಿನಕ್ಕೊ೦ದು ಕತೆ- ನನ್ನ ಮಗುವಿಗಾಗಿ... 08.04.15




............

ನಿಜ ನಾನು ತಾಯಿ ಆದ ಮೆಲೆ ತಾಯ್ತನದ ಸುಖ ಖುಶಿ ನೊದಿದೆ. ಅನುಭವ ಇದೆ ಅಲ್ಲ ಹೇಳ ತೀರದು.
ಒ೦ದು ಮಗು ೨ ವರುಶದ ಮೇಲೆ ಜಗತ್ತಿಗೆ ತೆರೆದುಕೊಳ್ಳುತ್ತವೆ.ಇಲ್ಲಿ ನಡೆಯುವ ಪ್ರತಿಯೊ೦ದು ಸ೦ಗತಿಯು ಆ ಮಗುವಿಗೆ ಹೊಸದೆ. ಆಶ್ಚರ್ಯ ದಿ೦ದ ನೋಡುತ್ತದೆ... ಇದು ಏನು ಅದು ಏನು ಎ೦ದು ಕೇಳುತ್ತದೆ.. ಅದಕ್ಕೆಲ್ಲ ತಾಳ್ಮೆ ಯಿ೦ದ ಉತ್ತರಿಸಿದರೆ ಎಷ್ಟು ಚೆನ್ನ.. ನಿಜ ಮಗುವಿನ ಜ್ನಾನ ಹೆಚ್ಚಿಸಲು ಸಹಕಾರಿ ಯಾಗುತ್ತದೆ. ನಾನು ಅವರು ಕೇಳುವ ಪ್ರಶ್ನೆಗಳಿಗೆ ಉತ್ತರಿಸಿದರೆ
ಮಾತ್ರ ಮಗುವಿನ ಬೌಧಿಕ ಬೆಳವನಿಗೆ ಆಗಲು ಸಾಧ್ಯ. ಹಾಗು ಮಾನಸಿಕ ವಾಗಿಯೂ ನಾನು ಜೊತೆಗಿದ್ದ ಹಾಗೆ ಆಗುತ್ತದೆ.
ನಿಜ. ಮಗುವನ್ನು ನದೆಸಿಕೊ೦ಡು ಹೊಗುವುದು ಅಷ್ಟು ಸುಲಭವಲ್ಲ. ಹೆತ್ತವರಿಗೆ ಅದೊ೦ದು ಸವಾಲು.
ತಿ೦ಡಿ-ಊಟ ಮಾಡಿಸುವಾಗ, ಸ್ನಾನ ಮಾದಿಸುವಾಗ, ನಿದ್ರೆ ಮಾದಿಸುವಾಗ ಎಲ್ಲ ಸಮಯದಲ್ಲು ಹಟ ಮಾಡುವುದು ಅವರ ವಾಡಿಕೆ.
ಆಗ ಅಜ್ಜಿಯೋ, ಅಮ್ಮನೋ ಕತೆಗಳನ್ನು ಹೇಳುತ್ತ ಮನಸನ್ನು ಬದಲಾಯಿಸಿ ನಮ್ಮ ದಾರಿಗೆ ತರಲು ಹೆಣಗಾಡುತ್ತಾರೆ.
ತಮಾಷೆ ಎ೦ದರೆ ರಾತ್ರಿ ಆದದ್ದು ಅರಿವಿರದೆ ಆಡುತ್ತ ಕುಳಿತಿರುತ್ತವೆ, ಆಗ ನಾವೇ ರಾತ್ರಿ ಆಯಿತು ನಿದ್ರೆ ಮಾಡಬೇಕು, ನಾಳೆಆಡುವ೦ತೆ ಎ೦ದು ಕತೆಯನ್ನು ಹೇಳುತ್ತ ಮಲಗಿಸಬೇಕು.
"ಚ೦ದಮಾಮ ಕತೆಗಳು", "ಅಮರ ಚಿತ್ರ ಕಥಾ" ದಿನಕ್ಕೊ೦ದು ಕತೆಗಳು, ಹುಟ್ಟಿಕೊ೦ಡಿದ್ದೇ ಈ ಮಕ್ಕಳಿ೦ದ...
ಹಾಗೆ ನಾನು ಕತೆ ಬರೆದು ಕಲ್ಪನೆಯ ಕತೆಗೆ ಜೀವ ನೀಡುವ ಪ್ರಯತ್ನ ಮಾಡಿದೆ.
ನನ್ನ ಮಗುವಿಗೆ ಪ್ರಾಣಿಗಳೆ೦ದರೆ ಪ್ರೀತಿ. ಹಾಗಾಗಿ ಎಲ್ಲ ಪ್ರಾಣಿಗಳಲ್ಲಿ ಸ್ನೇಹ ಬೆಳೆಸಿ ಕತೆ ಹೇಳಲು ಶುರು ಮಾಡಿದೆ..
ಹಾಗೆ ಅವು ಮರೆತು ಹೋಗಬಾರದೆ೦ದು ಬರೆಯಲು ಶುರು ಮಾಡಿದೆ. ನನ್ನ ಬ್ಲಾಗ್ ನಲ್ಲಿ ಸೇವ್ ಆಗಿರುತ್ತೆ..


2.

ಆಲಸ್ಯದ ರಾಜ ಮತ್ತು ಚುರುಕಿನ ರೈತ

ಒಂದು ಕಾಲದಲ್ಲಿ ವಿಶಾಲವಾದ ಒಂದು ರಾಜ್ಯವಿತ್ತು. ಆ ರಾಜ್ಯದ ರಾಜನ ಹೆಸರು ವೀರೇಂದ್ರ. ರಾಜ್ಯದಲ್ಲಿ ಎಲ್ಲವೂ ಸಮೃದ್ಧವಾಗಿದ್ದರೂ, ರಾಜನಿಗೆ ಒಂದು ವಿಚಿತ್ರ ಅಭ್ಯಾಸವಿತ್ತು. ಅವನು ತುಂಬಾ ಆಲಸ್ಯದವನಾಗಿದ್ದ.

ಬೆಳಿಗ್ಗೆ ಸೂರ್ಯೋದಯವಾದರೂ ರಾಜ ಎದ್ದೇಳುತ್ತಿರಲಿಲ್ಲ. ಸೇವಕರು ಹಲವು ಬಾರಿ ಬಾಗಿಲು ತಟ್ಟಿದ ನಂತರವೂ,

“ಇನ್ನೂ ಸ್ವಲ್ಪ ಹೊತ್ತು ಮಲಗಲಿ,” ಎಂದು ಹೇಳುತ್ತಿದ್ದ.

ಊಟಕ್ಕೆ ಕುಳಿತಾಗಲೂ,

“ಇದನ್ನು ನನ್ನ ಹತ್ತಿರಕ್ಕೆ ತಂದುಕೊಡಿ,”
“ಅದನ್ನು ಅಲ್ಲಿಂದ ತೆಗೆದುಕೊಂಡು ಬನ್ನಿ,”

ಎಂದು ಸಣ್ಣ ಕೆಲಸಕ್ಕೂ ಸೇವಕರನ್ನು ಕರೆಯುತ್ತಿದ್ದ.

ಒಂದು ದಿನ ರಾಜನು ತನ್ನ ಮಂತ್ರಿಗೆ ಕೇಳಿದ,

“ನನ್ನ ರಾಜ್ಯದ ಜನರು ಹೇಗೆ ಇಷ್ಟು ಸಂತೋಷವಾಗಿದ್ದಾರೆ? ಅವರ ಜೀವನದ ರಹಸ್ಯವೇನು?”

ಮಂತ್ರಿಯು ನಗುತ್ತಾ,

“ಮಹಾರಾಜ, ನಮ್ಮ ರೈತರು ಬೆಳಗ್ಗಿನಿಂದ ಸಂಜೆವರೆಗೆ ಪರಿಶ್ರಮಿಸುತ್ತಾರೆ. ಅವರ ಪರಿಶ್ರಮದಿಂದಲೇ ರಾಜ್ಯ ಸಮೃದ್ಧವಾಗಿದೆ,” ಎಂದನು.

ರಾಜನಿಗೆ ಆಶ್ಚರ್ಯವಾಯಿತು.

“ಒಬ್ಬ ರೈತನನ್ನು ಕರೆಸಿ. ಅವನ ಪರಿಶ್ರಮದ ರಹಸ್ಯವನ್ನು ನಾನು ತಿಳಿದುಕೊಳ್ಳಬೇಕು,” ಎಂದನು.

ಮರುದಿನ ರಾಮಣ್ಣ ಎಂಬ ಚುರುಕಿನ ರೈತ ರಾಜನ ಮುಂದೆ ಬಂದ.

ರಾಜನು ಕೇಳಿದ,

“ನೀನು ಪ್ರತಿದಿನ ಎಷ್ಟು ಗಂಟೆ ಕೆಲಸ ಮಾಡುತ್ತೀಯ?”

ರಾಮಣ್ಣ ನಗುತ್ತಾ,

“ಮಹಾರಾಜ, ಸೂರ್ಯೋದಯಕ್ಕೂ ಮುಂಚೆಯೇ ನನ್ನ ದಿನ ಪ್ರಾರಂಭವಾಗುತ್ತದೆ. ಹೊಲ ನೋಡಿಕೊಳ್ಳುತ್ತೇನೆ, ಬೆಳೆಗಳಿಗೆ ನೀರು ಹಾಕುತ್ತೇನೆ, ಪ್ರಾಣಿಗಳಿಗೆ ಆಹಾರ ಕೊಡುತ್ತೇನೆ. ಕೆಲಸ ಮುಗಿದ ಮೇಲೆ ವಿಶ್ರಾಂತಿ ಪಡೆಯುತ್ತೇನೆ,” ಎಂದನು.

ರಾಜನು ಆಶ್ಚರ್ಯದಿಂದ,

“ನಿನಗೆ ಎಂದಾದರೂ ಕೆಲಸ ಮಾಡಲು ಬೇಸರವಾಗುವುದಿಲ್ಲವೇ?” ಎಂದು ಕೇಳಿದ.

“ಬೇಸರವಾಗುತ್ತದೆ ಮಹಾರಾಜ. ಆದರೆ ಕೆಲಸವನ್ನು ಮುಂದೂಡಿದರೆ ನಾಳೆಯ ಕೆಲಸ ಇನ್ನಷ್ಟು ಹೆಚ್ಚಾಗುತ್ತದೆ. ಆದ್ದರಿಂದ ಇಂದಿನ ಕೆಲಸವನ್ನು ಇಂದೇ ಮುಗಿಸುತ್ತೇನೆ,” ಎಂದ ರಾಮಣ್ಣ.

ರಾಜನಿಗೆ ಆ ಮಾತು ತುಂಬಾ ಇಷ್ಟವಾಯಿತು. ಆದರೆ ಅವನಿಗೆ ಇನ್ನೂ ಒಂದು ಸಂದೇಹವಿತ್ತು.

“ನಿನ್ನ ಪರಿಶ್ರಮದಿಂದ ನನಗೆ ಏನು ಕಲಿಯಲು ಸಾಧ್ಯ?” ಎಂದು ಕೇಳಿದ.

ರಾಮಣ್ಣ,

“ಮಹಾರಾಜ, ಒಂದು ಬೀಜವನ್ನು ಮಣ್ಣಿನಲ್ಲಿ ಹಾಕಿದರೆ ಅದು ತಕ್ಷಣ ಮರವಾಗುವುದಿಲ್ಲ. ಪ್ರತಿದಿನ ನೀರು, ಗಾಳಿ, ಸೂರ್ಯನ ಬೆಳಕು ಬೇಕು. ಹಾಗೆಯೇ ನಮ್ಮ ಜೀವನದಲ್ಲೂ ಪ್ರತಿದಿನ ಸ್ವಲ್ಪ ಪರಿಶ್ರಮ ಮಾಡಿದರೆ ಮಾತ್ರ ದೊಡ್ಡ ಫಲ ಸಿಗುತ್ತದೆ,” ಎಂದನು.

ರಾಜನಿಗೆ ಆ ಮಾತು ಮನಸ್ಸಿಗೆ ತಟ್ಟಿತು.

ಅವನು ಆ ದಿನದಿಂದ ತನ್ನ ಆಲಸ್ಯವನ್ನು ಕಡಿಮೆ ಮಾಡಲು ನಿರ್ಧರಿಸಿದ.

ಮರುದಿನ ಬೆಳಿಗ್ಗೆ ಸೂರ್ಯೋದಯವಾಗುವ ಮೊದಲೇ ರಾಜ ಎದ್ದು ಅರಮನೆಯ ತೋಟಕ್ಕೆ ಹೋದ. ಮೊದಲಿಗೆ ಒಂದು ಗಿಡಕ್ಕೆ ನೀರು ಹಾಕಿದ. ನಂತರ ತನ್ನ ಕೊಠಡಿಯನ್ನು ತಾನೇ ಸ್ವಚ್ಛಗೊಳಿಸಿದ.

ಸೇವಕರು ಆಶ್ಚರ್ಯದಿಂದ ಒಬ್ಬರ ಮುಖವನ್ನು ಮತ್ತೊಬ್ಬರು ನೋಡಿದರು.

“ಇದೇನು? ನಮ್ಮ ರಾಜನೇ ಕೆಲಸ ಮಾಡುತ್ತಿದ್ದಾರೆ!” ಎಂದು ಅವರು ಗುಸುಗುಸು ಮಾತನಾಡಿದರು.

ರಾಜನು ನಗುತ್ತಾ,

“ಕೆಲಸ ಮಾಡುವುದು ಚಿಕ್ಕತನವಲ್ಲ. ಕೆಲಸ ಮಾಡದೆ ಇರುವುದೇ ದೊಡ್ಡ ನಷ್ಟ,” ಎಂದನು.

ಕೆಲವು ತಿಂಗಳುಗಳು ಕಳೆದವು. ರಾಜನ ಜೀವನವೇ ಬದಲಾಗಿತ್ತು. ಅವನು ಪ್ರತಿದಿನ ಜನರ ಸಮಸ್ಯೆಗಳನ್ನು ಕೇಳುತ್ತಿದ್ದ. ರೈತರ ಹೊಲಗಳಿಗೆ ಭೇಟಿ ನೀಡುತ್ತಿದ್ದ. ರಾಜ್ಯದ ಅಭಿವೃದ್ಧಿಗಾಗಿ ಹೊಸ ಯೋಜನೆಗಳನ್ನು ರೂಪಿಸುತ್ತಿದ್ದ.

ರಾಜನ ಬದಲಾವಣೆಯನ್ನು ಕಂಡ ಜನರು ತುಂಬಾ ಸಂತೋಷಪಟ್ಟರು.

ಒಂದು ದಿನ ರಾಜನು ರಾಮಣ್ಣನನ್ನು ಅರಮನೆಗೆ ಕರೆಸಿ,

“ನೀನು ನನಗೆ ದೊಡ್ಡ ಪಾಠ ಕಲಿಸಿದ್ದೀಯ. ಸಂಪತ್ತು, ಅಧಿಕಾರಕ್ಕಿಂತ ಪರಿಶ್ರಮವೇ ಮನುಷ್ಯನ ನಿಜವಾದ ಶಕ್ತಿ ಎಂಬುದನ್ನು ನನಗೆ ತಿಳಿಸಿಕೊಟ್ಟೆ,” ಎಂದನು.

ರಾಮಣ್ಣ ಕೈಮುಗಿದು,

“ಮಹಾರಾಜ, ಪರಿಶ್ರಮದ ಫಲವನ್ನು ಅನುಭವಿಸಿದಾಗಲೇ ಅದರ ಸಿಹಿ ಗೊತ್ತಾಗುತ್ತದೆ,” ಎಂದನು.

ಆ ದಿನದಿಂದ ವೀರೇಂದ್ರ ರಾಜನು ‘ಆಲಸ್ಯದ ರಾಜ’ ಎಂಬ ಹೆಸರನ್ನು ಕಳೆದುಕೊಂಡು ‘ಪರಿಶ್ರಮಿ ರಾಜ’ ಎಂದು ಜನರ ಪ್ರೀತಿಗೆ ಪಾತ್ರನಾದ.

ನೀತಿ:

ಆಲಸ್ಯ ನಮ್ಮ ಪ್ರಗತಿಯನ್ನು ತಡೆಯುತ್ತದೆ. ಪರಿಶ್ರಮ, ಸಮಯಪಾಲನೆ ಮತ್ತು ಚುರುಕುತನದಿಂದ ಜೀವನದಲ್ಲಿ ಯಶಸ್ಸು ಸಾಧಿಸಬಹುದು.