ಬೀಜವೊಂದರಿಗಾಗಿ ಹಳ್ಳಿಯ ಮಕ್ಕಳು ಮಾಡಿದ ಪ್ರಯಾಣ
ಚಂದನಪುರ ಎಂಬ ಸಣ್ಣ ಹಳ್ಳಿಯಲ್ಲಿ 'ಅರಣ್ಯ ದಿನ' (Forest Day) ಹತ್ತಿರ ಬರುತ್ತಿತ್ತು. ಹಳ್ಳಿಯ ಶಾಲೆಯ ಮುಖ್ಯ ಶಿಕ್ಷಕರು ವಿದ್ಯಾರ್ಥಿಗಳಿಗೆ ಒಂದು ಆಸಕ್ತಿದಾಯಕ ಸವಾಲನ್ನು ನೀಡಿದರು: "ಯಾವ ಮಗು ತಮ್ಮ ಮನೆಯ ತೋಟದಲ್ಲಿ ಅಪರೂಪದ ಮತ್ತು ಅತ್ಯಂತ ಶಕ್ತಿಶಾಲಿ ಮರದ ಬೀಜವನ್ನು ನೆಟ್ಟು ಬೆಳೆಸುತ್ತಾರೋ, ಅವರಿಗೆ ಶಾಲೆಯ ಕಡೆಯಿಂದ ವಿಶೇಷ ಪ್ರಶಸ್ತಿ ಸಿಗುತ್ತದೆ."
ಶಾಲೆಯ ಆಸಕ್ತ ಮೂವರು ಗೆಳೆಯರಾದ ಚೇತನ್, ಪ್ರೀತಿ ಮತ್ತು ಕಾರ್ತಿಕ್ ಈ ಸವಾಲನ್ನು ಸ್ವೀಕರಿಸಲು ನಿರ್ಧರಿಸಿದರು. ಅವರಿಗೆ ತಮ್ಮಜ್ಜ ಹೇಳಿದ್ದ 'ಸಂಜೀವಿನಿ ವೃಕ್ಷ'ದ ನೆನಪಾಯಿತು. ಅದು ನೂರಾರು ವರ್ಷ ಬಾಳುವ, ಗಾಳಿಯನ್ನು ಶುದ್ಧೀಕರಿಸುವ ಮತ್ತು ಅಪರೂಪದ ವೈದ್ಯಕೀಯ ಗುಣಗಳನ್ನು ಹೊಂದಿರುವ ಮರ. ಆದರೆ ಆ ಮರದ ಬೀಜಗಳು ಸಿಗುವುದು ಹಳ್ಳಿಯಿಂದ ಬಹಳ ದೂರದಲ್ಲಿದ್ದ 'ನೀಲಗಿರಿ ಬೆಟ್ಟದ' ತಪ್ಪಲಿನಲ್ಲಿ ಮಾತ್ರ.
ಮಕ್ಕಳು ಧೈರ್ಯ ಮಾಡಿ, ವಾರಾಂತ್ಯದ ದಿನದಂದು ಬೆಳಗಿನ ಜಾವವೇ ಬೆಟ್ಟದ ಕಡೆಗೆ ತಮ್ಮ ಪಯಣವನ್ನು ಆರಂಭಿಸಿದರು. ಅವರ ಬಳಿ ಒಂದು ನೀರಿನ ಬಾಟಲಿ, ಸಣ್ಣ ಚೀಲ ಮತ್ತು ಹಾದಿಯ ರೇಖಾಚಿತ್ರ (Map) ಮಾತ್ರವಿತ್ತು.
ದಾರಿ ಸುಲಭವಾಗಿರಲಿಲ್ಲ. ಕಲ್ಲು-ಮುಳ್ಳುಗಳಿಂದ ಕೂಡಿದ ಹಾದಿ, ಕಡಿದಾದ ಹತ್ತಿಳಿಯುವ ದಾರಿಗಳನ್ನು ದಾಟಬೇಕಾಗಿತ್ತು. ದಾರಿ ಮಧ್ಯೆ ಪ್ರೀತಿಯ ಕಾಲಿಗೆ ಸಣ್ಣ ಗಾಯವಾಯಿತು. ಕಾರ್ತಿಕ್ ತಕ್ಷಣ ತನ್ನ ಬಳಿಯಿದ್ದ ಕರ್ಚೀಫ್ನಿಂದ ಗಾಯಕ್ಕೆ ಪಟ್ಟಿ ಕಟ್ಟಿದನು. ಚೇತನ್ ಅವಳಿಗೆ ನಡೆಯಲು ಆಸರೆಯಾದನು. ಮೂವರೂ ಒಬ್ಬರಿಗೊಬ್ಬರು ಧೈರ್ಯ ಹೇಳಿಕೊಳ್ಳುತ್ತಾ ಮುಂದೆ ಸಾಗಿದರು.
ಬೆಟ್ಟದ ತಪ್ಪಲನ್ನು ತಲುಪಿದಾಗ, ಅಲ್ಲಿ ದಟ್ಟವಾದ ಮರಗಳ ನಡುವೆ ಪ್ರಕೃತಿಯ ಸೌಂದರ್ಯ ಕಂಗೊಳಿಸುತ್ತಿತ್ತು. ಆದರೆ ಅಲ್ಲಿ ನೂರಾರು ಜಾತಿಯ ಮರಗಳಿದ್ದವು. 'ಸಂಜೀವಿನಿ ವೃಕ್ಷ'ವನ್ನು ಗುರುತಿಸುವುದು ಹೇಗೆ? ಆಗ ಪ್ರೀತಿಗೆ ಅಜ್ಜ ಹೇಳಿಕೊಟ್ಟಿದ್ದ ಗುರುತು ನೆನಪಾಯಿತು—ಆ ಮರದ ಎಲೆಗಳು ನಕ್ಷತ್ರದ ಆಕಾರದಲ್ಲಿದ್ದು, ಕೆಳಗೆ ಬಿದ್ದಿರುವ ಬೀಜಗಳು ಗಟ್ಟಿಯಾದ ಕಂದು ಬಣ್ಣದ ಆವರಣವನ್ನು ಹೊಂದಿರುತ್ತವೆ.
ಮಕ್ಕಳು ಅತ್ಯಂತ ಉತ್ಸಾಹದಿಂದ ಹುಡುಕಾಟ ಆರಂಭಿಸಿದರು. ಅರ್ಧ ಗಂಟೆಯ ಹುಡುಕಾಟದ ನಂತರ, ವಿಶಾಲವಾದ ಮರವೊಂದರ ಕೆಳಗೆ ಅವರಿಗೆ ಆ ಅಪರೂಪದ ನಕ್ಷತ್ರಾಕಾರದ ಎಲೆಗಳು ಮತ್ತು ಅದರ ಬೀಜಗಳು ಕಾಣಿಸಿದವು! ಚೇತನ್ ಜಾಗರೂಕತೆಯಿಂದ ಕೆಲವು ಬೀಜಗಳನ್ನು ಆಯ್ದು ತನ್ನ ಚೀಲದಲ್ಲಿ ಭದ್ರವಾಗಿಟ್ಟುಕೊಂಡನು.
ಮನೆಗೆ ಮರಳಿದ ಮಕ್ಕಳು ಬೀಜಗಳನ್ನು ಶಾಲೆಗೆ ತಂದು ಪ್ರದರ್ಶಿಸಲಿಲ್ಲ, ಬದಲಾಗಿ ಶಾಲೆಯ ಮೈದಾನದಲ್ಲಿ ಮತ್ತು ಹಳ್ಳಿಯ ಖಾಲಿ ಜಾಗಗಳಲ್ಲಿ ಪ್ರೀತಿಯಿಂದ ನೆಟ್ಟರು. ದಿನವೂ ನೀರು ಹಾಕಿ ಪೋಷಿಸಿದರು. ಕೆಲವು ದಿನಗಳ ನಂತರ ಆ ಬೀಜ ಒಡೆದು ಸಣ್ಣ ಹಸಿರು ಕುಡಿ (ಮೊಳಕೆ) ಹೊರಬಂದಾಗ ಮಕ್ಕಳ ಸಂತೋಷಕ್ಕೆ ಎಲ್ಲೆಯಿರಲಿಲ್ಲ.
ಶಾಲೆಯ ವಾರ್ಷಿಕೋತ್ಸವದಲ್ಲಿ ಮುಖ್ಯ ಶಿಕ್ಷಕರು ಮಕ್ಕಳ ಸಾಹಸ, ಶ್ರಮ ಮತ್ತು ಒಗ್ಗಟ್ಟನ್ನು ಮೆಚ್ಚಿ ಅವರಿಗೆ 'ಪರಿಸರ ರಕ್ಷಕ' ಪ್ರಶಸ್ತಿಯನ್ನು ನೀಡಿ ಗೌರವಿಸಿದರು.
ಚೇತನ್, ಪ್ರೀತಿ ಮತ್ತು ಕಾರ್ತಿಕ್ ನೀಲಗಿರಿ ಬೆಟ್ಟದ ತಪ್ಪಲಿನಲ್ಲಿ ಅಪರೂಪದ ಸಂಜೀವಿನಿ ವೃಕ್ಷದ ಬೀಜಗಳನ್ನು ಪತ್ತೆ ಹಚ್ಚಿದ ನಂತರ, ಅವರ ಸಾಹಸ ಅಲ್ಲಿಗೆ ಮುಗಿಯಲಿಲ್ಲ. ಬೀಜಗಳನ್ನು ಪಡೆದ ಸಂತೋಷದಲ್ಲಿದ್ದ ಮಕ್ಕಳಿಗೆ ಸೂರ್ಯ ಮುಳುಗುತ್ತಿರುವುದು ಮತ್ತು ಕತ್ತಲೆ ಆವರಿಸುತ್ತಿರುವುದು ಅರಿವಾಯಿತು. ಬೆಟ್ಟದ ಮೇಲಿಂದ ಕೆಳಗೆ ಇಳಿಯುವುದು ಹೆಜ್ಜೆಗೆಜ್ಜೆಗೆ ಸವಾಲಾಗಿ ಪರಿಣಮಿಸಿತು.
ಕತ್ತಲೆಯಾಗುತ್ತಿದ್ದಂತೆ ಕಾಡಿನಲ್ಲಿ ನರಿಗಳ ಕೂಗು ಮತ್ತು ಗೂಬೆಗಳ ಶಬ್ದ ಕೇಳಿಸತೊಡಗಿತು. ಕಾರ್ತಿಕ್ ತಂದಿದ್ದ ಸಣ್ಣ ಟಾರ್ಚ್ ಬೆಳಕಿನಲ್ಲಿ ಮೂವರೂ ಜಾಗರೂಕತೆಯಿಂದ ಹೆಜ್ಜೆ ಇಡಲಾರಂಭಿಸಿದರು. ದಾರಿಯಲ್ಲಿ ಹಠಾತ್ತಾಗಿ ಎದುರಾದ ಸಣ್ಣ ತೊರೆಯನ್ನು ದಾಟುವಾಗ, ಚೇತನ್ ಕೈಯಲ್ಲಿದ್ದ ಬೀಜಗಳ ಚೀಲ ಜಾರಿ ನೀರಿಗೆ ಬೀಳಲು ಹೋಯಿತು! ಪ್ರೀತಿ ತಕ್ಷಣವೇ ಧೈರ್ಯದಿಂದ ಮುನ್ನುಗ್ಗಿ ಚೀಲವನ್ನು ಹಿಡಿದುಕೊಂಡಳು. "ಈ ಬೀಜಗಳು ನಮ್ಮ ಹಳ್ಳಿಯ ಭವಿಷ್ಯ, ಇವುಗಳನ್ನು ನಾವು ಕಳೆದುಕೊಳ್ಳಬಾರದು," ಎಂದು ಪ್ರೀತಿ ಹೇಳಿದಾಗ ಉಳಿದಿಬ್ಬರಿಗೂ ಹೊಸ ಉತ್ಸಾಹ ಮೂಡಿತು.
ಕೊನೆಗೂ ಮಕ್ಕಳು ರಾತ್ರಿ ವೇಳೆಗೆ ಸುರಕ್ಷಿತವಾಗಿ ಹಳ್ಳಿಗೆ ಮರಳಿದರು. ಮರುದಿನ ಬೆಳಿಗ್ಗೆ ಶಾಲೆಯಲ್ಲಿ ವಿಷಯ ತಿಳಿದ ಮುಖ್ಯ ಶಿಕ್ಷಕರು ಮಕ್ಕಳ ಧೈರ್ಯವನ್ನು ಮೆಚ್ಚಿದರೂ, "ಮಕ್ಕಳೇ, ನಿಮ್ಮ ಸಾಹಸ ಮೆಚ್ಚುವಂತದ್ದು. ಆದರೆ ಹಿರಿಯರಿಗೆ ತಿಳಿಸದೆ ಬೆಟ್ಟಕ್ಕೆ ಹೋಗಿದ್ದು ಅಪಾಯಕಾರಿಯಾಗಿತ್ತು," ಎಂದು ಪ್ರೀತಿಯಿಂದ ತಿಳಿಹೇಳಿದರು.
ಅಂದಿನಿಂದ ಮಕ್ಕಳು ಆ ಅಪರೂಪದ ಬೀಜಗಳನ್ನು ತಮ್ಮ ಶಾಲೆಯ ಆವರಣದಲ್ಲಿ ಮತ್ತು ಹಳ್ಳಿಯ ಮುಖ್ಯ ರಸ್ತೆಯ ಇಕ್ಕೆಲಗಳಲ್ಲಿ ನೆಟ್ಟು, ದಿನವೂ ನೀರು ಉಣಿಸಿ ಪೋಷಿಸತೊಡಗಿದರು. ಕೆಲವು ವಾರಗಳ ನಂತರ, ನೆಲದಿಂದ ಹೊರಬಂದ ಸಣ್ಣ ಹಸಿರು ಚಿಗುರುಗಳು ನೋಡನೋಡುತ್ತಿದ್ದಂತೆ ಗಿಡಗಳಾಗಿ, ನಂತರ ವಿಶಾಲವಾದ ಮರಗಳಾಗಿ ಬೆಳೆಯತೊಡಗಿದವು.
ಮಕ್ಕಳು ಪಟ್ಟ ಶ್ರಮದಿಂದಾಗಿ ಇಂದು ಆ ಹಳ್ಳಿಯಲ್ಲಿ ತಂಪಾದ ಗಾಳಿ ಮತ್ತು ಸುಂದರ ಹಸಿರು ವಾತಾವರಣ ಮೂಡಿದೆ. ನೂರಾರು ಹಕ್ಕಿಗಳು ಆ ಮರಗಳಲ್ಲಿ ಗೂಡು ಕಟ್ಟಿ ಹಾಡುತ್ತಿದ್ದರೆ, ಮಕ್ಕಳು ಅದರ ನೆರಳಿನಲ್ಲಿ ಕುಳಿತು ಓದಿಕೊಳ್ಳುತ್ತಾರೆ. ಚೇತನ್, ಪ್ರೀತಿ ಮತ್ತು ಕಾರ್ತಿಕ್ ಮಾಡಿದ ಆ ಸಣ್ಣ ಪ್ರಯಾಣವು ಇಡೀ ಹಳ್ಳಿಗೆ ಹೊಸ ಚೈತನ್ಯವನ್ನು ನೀಡಿತು.
ಕಥೆಯ ನೀತಿ:
ಉದ್ದೇಶ ಒಳ್ಳೆಯದಾಗಿದ್ದಾಗ ಎಷ್ಟೇ ಕಷ್ಟಗಳು ಬಂದರೂ ಧೈರ್ಯ ಮತ್ತು ಒಗ್ಗಟ್ಟಿನಿಂದ ಜಯಿಸಬಹುದು. ನಾವು ಇಂದು ನೆಡುವ ಒಂದು ಸಣ್ಣ ಬೀಜವು ನಾಳಿನ ಪೀಳಿಗೆಗೆ ವಿಶಾಲ ನೆರಳಾಗಿ ನೀಡುತ್ತದೆ.
