🪔 ಕತ್ತಲಿನಲ್ಲಿ ಬೆಳಗಿದ ಪುಟ್ಟ ದೀಪ
ಒಂದು ಸುಂದರವಾದ ಹಳ್ಳಿಯಲ್ಲಿ ಮಣಿ ಎಂಬ ಪುಟ್ಟ ಹುಡುಗ ವಾಸಿಸುತ್ತಿದ್ದ. ಅವನು ತುಂಬಾ ಕುತೂಹಲದ ಸ್ವಭಾವದವನಾಗಿದ್ದ. ಯಾರಿಗಾದರೂ ಸಹಾಯ ಮಾಡುವ ಅವಕಾಶ ಸಿಕ್ಕರೆ, ತನ್ನಿಂದಾದಷ್ಟು ಸಹಾಯ ಮಾಡುತ್ತಿದ್ದ.
ಮಣಿಯ ಮನೆಯ ಪಕ್ಕದಲ್ಲೇ ಒಂದು ಹಳೆಯ ಚಿಕ್ಕ ಮನೆ ಇತ್ತು. ಅಲ್ಲಿ ಸೀತಮ್ಮ ಎಂಬ ಅಜ್ಜಿ ಒಬ್ಬರೇ ವಾಸಿಸುತ್ತಿದ್ದರು.
ಒಂದು ಸಂಜೆ ಆಕಾಶದಲ್ಲಿ ಕಪ್ಪು ಮೋಡಗಳು ತುಂಬಿಕೊಂಡವು. ಇದ್ದಕ್ಕಿದ್ದಂತೆ ಜೋರಾಗಿ ಗಾಳಿ ಬೀಸತೊಡಗಿತು.
ಸ್ವಲ್ಪ ಸಮಯದಲ್ಲೇ ಭಾರೀ ಮಳೆ ಸುರಿಯಿತು.
ಮಿಂಚು ಗುಡುಗಿತು.
ಅಷ್ಟರಲ್ಲಿ ಹಳ್ಳಿಯ ವಿದ್ಯುತ್ ಹೋಗಿಬಿಟ್ಟಿತು.
ಎಲ್ಲೆಡೆ ಕತ್ತಲು ಆವರಿಸಿತು.
ಮಣಿ ಕಿಟಕಿಯಿಂದ ಹೊರಗೆ ನೋಡಿದ. ಅವನಿಗೆ ತನ್ನ ಮನೆಯೊಳಗೆ ದೀಪವಿತ್ತು. ಆದರೆ ಪಕ್ಕದ ಸೀತಮ್ಮನ ಮನೆಯ ಕಿಟಕಿಯಿಂದ ಯಾವುದೇ ಬೆಳಕು ಕಾಣಿಸಲಿಲ್ಲ.
“ಅಜ್ಜಿ ಒಬ್ಬರೇ ಇದ್ದಾರೆ. ಅವರಿಗೆ ಏನಾದರೂ ತೊಂದರೆಯಾಗಿರಬಹುದೇ?” ಎಂದು ಮಣಿ ಯೋಚಿಸಿದ.
ಅಮ್ಮ,
“ಮಣಿ, ಹೊರಗೆ ಮಳೆ ಜೋರಾಗಿದೆ. ಈಗ ಹೋಗಬೇಡ,” ಎಂದಳು.
ಆದರೆ ಮಣಿಗೆ ಅಜ್ಜಿಯ ಬಗ್ಗೆ ಚಿಂತೆ.
ಅವನು ಒಂದು ಚಿಕ್ಕ ಎಣ್ಣೆಯ ದೀಪ ತೆಗೆದುಕೊಂಡು, ಅದರ ಸುತ್ತಲೂ ಗಾಳಿಯಿಂದ ಆರದಂತೆ ಕೈಯನ್ನು ಅಡ್ಡವಾಗಿ ಹಿಡಿದುಕೊಂಡು, ಮಳೆಯಲ್ಲೇ ಸೀತಮ್ಮನ ಮನೆಗೆ ಹೋದ.
“ಅಜ್ಜಿ... ಅಜ್ಜಿ...” ಎಂದು ಕರೆದ.
ಒಳಗಿನಿಂದ ದುರ್ಬಲವಾದ ಧ್ವನಿ ಕೇಳಿಸಿತು.
“ಯಾರು?”
“ನಾನು ಮಣಿ. ನೀವು ಚೆನ್ನಾಗಿದ್ದೀರಾ?”
ಅಜ್ಜಿ ಬಾಗಿಲು ತೆರೆದರು.
“ಮಣಿ! ವಿದ್ಯುತ್ ಹೋಗಿದೆ. ನನಗೆ ಕತ್ತಲಿನಲ್ಲಿ ತುಂಬಾ ಭಯವಾಗುತ್ತಿದೆ. ನನ್ನ ದೀಪವೂ ಆರಿಹೋಗಿದೆ,” ಎಂದರು.
ಮಣಿ ತನ್ನ ಕೈಯಲ್ಲಿದ್ದ ಪುಟ್ಟ ದೀಪವನ್ನು ಬೆಳಗಿಸಿ ಮನೆಯೊಳಗೆ ಇಟ್ಟ.
ಕ್ಷಣದಲ್ಲೇ ಕತ್ತಲೆಯ ಕೋಣೆಯಲ್ಲಿ ಮೃದುವಾದ ಬೆಳಕು ಹರಡಿತು.
ಅಜ್ಜಿಯ ಮುಖದಲ್ಲಿ ನಗು ಮೂಡಿತು.
“ಈ ಪುಟ್ಟ ದೀಪ ಇಷ್ಟು ಬೆಳಕು ಕೊಡುತ್ತದೆಯೇ!” ಎಂದು ಆಶ್ಚರ್ಯಪಟ್ಟರು.
ಮಣಿ ನಗುತ್ತಾ,
“ದೀಪ ಚಿಕ್ಕದಿರಬಹುದು ಅಜ್ಜಿ. ಆದರೆ ಅದರ ಬೆಳಕು ಕತ್ತಲನ್ನು ಓಡಿಸಲು ಸಾಕು,” ಎಂದನು.
ಅಷ್ಟರಲ್ಲಿ ಹೊರಗಿನಿಂದ ಯಾರೋ ಬಾಗಿಲು ತಟ್ಟಿದರು.
ಅದು ಅಜ್ಜಿಯ ಮನೆಗೆ ಔಷಧಿ ತಂದುಕೊಡುತ್ತಿದ್ದ ರಮೇಶ್.
ಮನೆಯೊಳಗೆ ಬೆಳಕು ಕಾಣಿಸಿಕೊಂಡಿದ್ದರಿಂದ ಅವನಿಗೆ ಅಜ್ಜಿ ಎಚ್ಚರದಲ್ಲಿರುವುದು ಗೊತ್ತಾಯಿತು. ಅವನು ಒಳಗೆ ಬಂದು,
“ಅಜ್ಜಿ, ನಿಮಗೆ ಔಷಧಿ ಕೊಡಲು ಬಂದಿದ್ದೆ. ಈ ಕತ್ತಲಿನಲ್ಲಿ ನಿಮ್ಮ ಮನೆ ಎಲ್ಲಿದೆ ಎಂದು ಹುಡುಕಲು ಕಷ್ಟವಾಗುತ್ತಿತ್ತು. ಈ ದೀಪದ ಬೆಳಕು ದೂರದಿಂದಲೇ ಕಾಣಿಸಿತು,” ಎಂದನು.
ಅಜ್ಜಿ ಮಣಿಯ ಕಡೆ ನೋಡಿದರು.
“ಈ ಪುಟ್ಟ ದೀಪ ಇಂದು ನನಗೆ ಮಾತ್ರವಲ್ಲ, ರಮೇಶನಿಗೂ ದಾರಿ ತೋರಿಸಿದೆ,” ಎಂದರು.
ಮರುದಿನ ಬೆಳಗ್ಗೆ ಮಳೆ ನಿಂತಿತು.
ಮಣಿ ಹಿಂದಿನ ಸಂಜೆ ನಡೆದ ಘಟನೆ ಬಗ್ಗೆ ತನ್ನ ಸ್ನೇಹಿತರಿಗೆ ಹೇಳಿದ.
ಅದನ್ನು ಕೇಳಿದ ಮಕ್ಕಳು,
“ನಾವು ಕೂಡ ಯಾರಿಗಾದರೂ ಸಹಾಯ ಮಾಡಬೇಕು,” ಎಂದರು.
ಆ ದಿನದಿಂದ ಮಕ್ಕಳು ಹಳ್ಳಿಯಲ್ಲಿ ಸಣ್ಣ ಸಣ್ಣ ಸಹಾಯಗಳನ್ನು ಮಾಡಲು ಆರಂಭಿಸಿದರು.
ಯಾರಾದರೂ ರಸ್ತೆ ದಾಟಲು ಸಹಾಯ ಮಾಡುವುದು, ವಯಸ್ಸಾದವರಿಗೆ ಸಾಮಾನು ಹೊತ್ತುಕೊಡುವುದು, ದಾರಿಯಲ್ಲಿ ಬಿದ್ದ ಕಸವನ್ನು ತೆಗೆದು ಹಾಕುವುದು, ಹಸಿದ ಪ್ರಾಣಿಗಳಿಗೆ ನೀರು ಕೊಡುವುದು—ಹೀಗೆ ತಮ್ಮಿಂದಾದಷ್ಟು ಒಳ್ಳೆಯ ಕೆಲಸಗಳನ್ನು ಮಾಡತೊಡಗಿದರು.
ಕೆಲವೇ ದಿನಗಳಲ್ಲಿ ಹಳ್ಳಿಯ ವಾತಾವರಣವೇ ಬದಲಾಯಿತು.
ಒಬ್ಬರಿಗೊಬ್ಬರು ಸಹಾಯ ಮಾಡುವ ಜನರು ಹೆಚ್ಚಾದರು.
ಸೀತಮ್ಮ ಅಜ್ಜಿ ಒಂದು ದಿನ ಮಣಿಯನ್ನು ಕರೆದು ಹೇಳಿದರು,
“ಮಗನೇ, ನೀನು ಕೊಟ್ಟದ್ದು ಕೇವಲ ಒಂದು ಪುಟ್ಟ ದೀಪದ ಬೆಳಕು ಎಂದುಕೊಂಡಿದ್ದೆ. ಆದರೆ ಅದು ಇಡೀ ಹಳ್ಳಿಯಲ್ಲಿ ಒಳ್ಳೆಯತನದ ಬೆಳಕು ಹಚ್ಚಿದೆ.”
ಮಣಿ ನಗುತ್ತಾ ಹೇಳಿದ,
“ಅಜ್ಜಿ, ನಾನು ದೊಡ್ಡ ಕೆಲಸ ಏನೂ ಮಾಡಿಲ್ಲ. ಸಣ್ಣ ಸಹಾಯವಷ್ಟೇ ಮಾಡಿದೆ.”
ಅಜ್ಜಿ ಅವನ ತಲೆಯ ಮೇಲೆ ಕೈಯಿಟ್ಟು ಹೇಳಿದರು,
“ಸಣ್ಣ ಸಹಾಯವನ್ನು ಎಂದಿಗೂ ಚಿಕ್ಕದು ಎಂದುಕೊಳ್ಳಬೇಡ. ಅದು ಯಾರೊಬ್ಬರ ಜೀವನದಲ್ಲಿ ದೊಡ್ಡ ಬದಲಾವಣೆಯನ್ನು ತರಬಹುದು.”
ಆ ದಿನದಿಂದ ಹಳ್ಳಿಯ ಮಕ್ಕಳು ಒಂದು ಮಾತನ್ನು ತಮ್ಮ ಮನಸ್ಸಿನಲ್ಲಿ ಸದಾ ಇಟ್ಟುಕೊಂಡರು:
🪔 “ನಾವು ಬೆಳಗುವ ಒಂದು ಪುಟ್ಟ ದೀಪ, ಮತ್ತೊಬ್ಬರ ಕತ್ತಲನ್ನು ದೂರ ಮಾಡಬಹುದು.”
ಮಣಿಯ ಆ ಮಾತುಗಳು ಸೀತಮ್ಮ ಅಜ್ಜಿಯ ಮನಸ್ಸಿನಲ್ಲಿ ಬಹಳ ದಿನ ಉಳಿದವು.
ಕೆಲವು ದಿನಗಳ ನಂತರ ಹಳ್ಳಿಯಲ್ಲಿ ಮತ್ತೊಂದು ಘಟನೆ ನಡೆಯಿತು.
ಆ ದಿನ ಸಂಜೆ ಶಾಲೆಯಿಂದ ಮನೆಗೆ ಬರುತ್ತಿದ್ದ ಮಕ್ಕಳು, ರಸ್ತೆಯ ಬದಿಯಲ್ಲಿ ಒಬ್ಬ ವೃದ್ಧ ವ್ಯಕ್ತಿ ಕುಳಿತಿರುವುದನ್ನು ನೋಡಿದರು. ಅವರ ಕೈಯಲ್ಲಿದ್ದ ಚೀಲ ಕೆಳಗೆ ಬಿದ್ದಿತ್ತು. ಚೀಲದಲ್ಲಿದ್ದ ತರಕಾರಿಗಳು ರಸ್ತೆಯ ಮೇಲೆ ಚದುರಿಹೋಗಿದ್ದವು.
ಕೆಲವು ಮಕ್ಕಳು ಅವರನ್ನು ನೋಡಿ ಮುಂದೆ ಹೋಗಿಬಿಟ್ಟರು.
ಆದರೆ ಮಣಿ ತಕ್ಷಣ ಓಡಿ ಹೋಗಿ ತರಕಾರಿಗಳನ್ನು ಎತ್ತಲು ಶುರುಮಾಡಿದ.
“ತಾತ, ನಿಮಗೆ ಸಹಾಯ ಮಾಡಲಾ?” ಎಂದು ಕೇಳಿದ.
“ಹೌದು ಮಗನೇ. ನನ್ನ ಕೈಗೆ ನೋವಾಗುತ್ತಿದೆ. ಈ ಚೀಲವನ್ನು ಮನೆಗೆ ತೆಗೆದುಕೊಂಡು ಹೋಗಲು ಕಷ್ಟವಾಗುತ್ತಿದೆ,” ಎಂದರು ವೃದ್ಧರು.
ಮಣಿ ಚೀಲವನ್ನು ಎತ್ತಿಕೊಂಡ.
ಅವನ ಇಬ್ಬರು ಸ್ನೇಹಿತರೂ ಸಹಾಯಕ್ಕೆ ಬಂದರು.
“ನಾವೂ ಬರುತ್ತೇವೆ,” ಎಂದು ಹೇಳಿದರು.
ಮೂರೂ ಮಕ್ಕಳು ಸೇರಿ ವೃದ್ಧರನ್ನು ಅವರ ಮನೆಗೆ ಸುರಕ್ಷಿತವಾಗಿ ಕರೆದುಕೊಂಡು ಹೋದರು.
ವೃದ್ಧರು ಸಂತೋಷದಿಂದ ಹೇಳಿದರು,
“ನಿಮ್ಮ ಸಹಾಯ ನನಗೆ ತುಂಬಾ ದೊಡ್ಡದು. ನಾನು ಒಬ್ಬನೇ ಇದ್ದೇನೆ. ಇಂದು ನೀವು ನನ್ನ ಮಕ್ಕಳಂತೆ ಸಹಾಯ ಮಾಡಿದ್ದೀರಿ.”
ಮಣಿ ನಗುತ್ತಾ,
“ತಾತ, ಇದು ಸಣ್ಣ ಸಹಾಯವಷ್ಟೇ,” ಎಂದನು.
ಅಷ್ಟರಲ್ಲಿ ವೃದ್ಧರು ತಮ್ಮ ಮನೆಯ ಮುಂದೆ ನೇತಾಡುತ್ತಿದ್ದ ಹಳೆಯ ದೀಪವನ್ನು ತೋರಿಸಿದರು.
“ಈ ದೀಪವನ್ನು ನೋಡುತ್ತಿದ್ದೀಯಾ? ವರ್ಷಗಳ ಹಿಂದೆ ನಾನು ಇದನ್ನು ಹಚ್ಚಿ ಅನೇಕ ಜನರಿಗೆ ದಾರಿ ತೋರಿಸಿದ್ದೆ. ಇಂದು ನೀವು ನನ್ನ ದಾರಿಗೆ ಬೆಳಕಾಗಿದ್ದೀರಿ.”
ಮಣಿಗೆ ಸೀತಮ್ಮ ಅಜ್ಜಿಯ ಮಾತು ನೆನಪಾಯಿತು.
“ಸಣ್ಣ ಸಹಾಯವನ್ನು ಎಂದಿಗೂ ಚಿಕ್ಕದು ಎಂದುಕೊಳ್ಳಬೇಡ.”
ಮರುದಿನ ಶಾಲೆಯಲ್ಲಿ ಶಿಕ್ಷಕರು ಮಕ್ಕಳಿಗೆ ಒಂದು ಪ್ರಶ್ನೆ ಕೇಳಿದರು.
“ನೀವು ಜೀವನದಲ್ಲಿ ಮಾಡಿದ ಅತ್ಯಂತ ಒಳ್ಳೆಯ ಕೆಲಸ ಯಾವುದು?”
ಒಬ್ಬ ಮಗು ಹೇಳಿತು,
“ನಾನು ನನ್ನ ಸ್ನೇಹಿತನಿಗೆ ಪೆನ್ಸಿಲ್ ಕೊಟ್ಟೆ.”
ಇನ್ನೊಬ್ಬನು,
“ನಾನು ಮನೆಯ ಮುಂದೆ ಬಿದ್ದ ಕಸವನ್ನು ತೆಗೆದು ಹಾಕಿದೆ.”
ಮತ್ತೊಬ್ಬನು,
“ನಾನು ಗಾಯಗೊಂಡ ಹಕ್ಕಿಗೆ ನೀರು ಕೊಟ್ಟೆ.”
ಕೊನೆಗೆ ಮಣಿಯ ಸರದಿ ಬಂತು.
ಮಣಿ ಸ್ವಲ್ಪ ಯೋಚಿಸಿ ಹೇಳಿದ,
“ನಾನು ಮಾಡಿದ ಒಳ್ಳೆಯ ಕೆಲಸ ಯಾವುದು ಎಂದು ನನಗೆ ಗೊತ್ತಿಲ್ಲ. ಆದರೆ ನಾನು ಒಂದು ವಿಷಯ ಕಲಿತಿದ್ದೇನೆ. ಸಹಾಯ ಮಾಡಲು ದೊಡ್ಡ ಹಣ, ದೊಡ್ಡ ಶಕ್ತಿ ಅಥವಾ ದೊಡ್ಡ ಅವಕಾಶ ಬೇಕಾಗಿಲ್ಲ. ಒಳ್ಳೆಯ ಮನಸ್ಸಿದ್ದರೆ ಸಾಕು.”
ಶಿಕ್ಷಕರು ಸಂತೋಷದಿಂದ ನಕ್ಕರು.
“ಅದೇ ಈ ವಾರದ ಅತ್ಯುತ್ತಮ ಪಾಠ,” ಎಂದರು.
ಆ ದಿನ ಶಿಕ್ಷಕರು ಪ್ರತಿಯೊಬ್ಬ ಮಗುವಿಗೂ ಒಂದು ಚಿಕ್ಕ ಮಣ್ಣಿನ ದೀಪ ಕೊಟ್ಟರು.
“ಇಂದು ರಾತ್ರಿ ನಿಮ್ಮ ಮನೆಯ ಮುಂದೆ ಈ ದೀಪವನ್ನು ಹಚ್ಚಿ. ಆದರೆ ದೀಪ ಹಚ್ಚುವಾಗ ಒಬ್ಬರಿಗೆ ಮಾಡಿದ ಸಣ್ಣ ಒಳ್ಳೆಯ ಕೆಲಸವನ್ನು ನೆನಪಿಸಿಕೊಳ್ಳಿ,” ಎಂದರು.
ಸಂಜೆ ಹಳ್ಳಿಯ ಪ್ರತಿಯೊಂದು ಮನೆಯ ಮುಂದೆ ಒಂದೊಂದು ಪುಟ್ಟ ದೀಪ ಬೆಳಗಿತು.
ಮನೆಗಳ ಮುಂದೆ ನೂರಾರು ದೀಪಗಳು ಮಿನುಗುತ್ತಿದ್ದವು.
ಸೀತಮ್ಮ ಅಜ್ಜಿ ತನ್ನ ಮನೆಯ ಬಾಗಿಲಲ್ಲಿ ಕುಳಿತು ಆ ದೃಶ್ಯವನ್ನು ನೋಡುತ್ತಿದ್ದರು.
ಅವರ ಕಣ್ಣಲ್ಲಿ ಸಂತೋಷದ ಕಣ್ಣೀರು ತುಂಬಿತು.
“ಒಂದು ಪುಟ್ಟ ದೀಪದಿಂದ ಆರಂಭವಾದ ಬೆಳಕು ಇಡೀ ಹಳ್ಳಿಗೆ ಹರಡಿದೆ,” ಎಂದು ಅವರು ನಿಧಾನವಾಗಿ ಹೇಳಿದರು.
ಮಣಿ ಅವರ ಪಕ್ಕದಲ್ಲಿ ಕುಳಿತಿದ್ದ.
ಅಜ್ಜಿ ಅವನ ಕೈ ಹಿಡಿದು,
“ಮಗನೇ, ನೆನಪಿಟ್ಟುಕೋ. ಕತ್ತಲೆಯನ್ನು ನೋಡಿ ಹೆದರುವ ಬದಲು, ನಮ್ಮಿಂದ ಸಾಧ್ಯವಾದಷ್ಟು ಒಂದು ದೀಪ ಹಚ್ಚಬೇಕು.”
ಮಣಿ ಆಕಾಶದ ಕಡೆ ನೋಡಿದ.
ಅಲ್ಲಿ ಸಾವಿರಾರು ನಕ್ಷತ್ರಗಳು ಮಿನುಗುತ್ತಿದ್ದವು.
ಅವನಿಗೆ ಒಂದು ಸುಂದರವಾದ ಸತ್ಯ ಅರ್ಥವಾಯಿತು—
ನಕ್ಷತ್ರವಾಗಲು ದೊಡ್ಡದಾಗಬೇಕಿಲ್ಲ. ಯಾರೊಬ್ಬರ ಕತ್ತಲಿನಲ್ಲಿ ಬೆಳಕಾಗಿದ್ದರೆ ಸಾಕು.
🪔 ಸಣ್ಣ ಸಹಾಯವೂ ದೊಡ್ಡ ಬದಲಾವಣೆಯ ಆರಂಭವಾಗಬಹುದು.
❤️ ನಮ್ಮಿಂದ ಸಾಧ್ಯವಾದ ಒಂದು ಒಳ್ಳೆಯ ಕೆಲಸವನ್ನು ಎಂದಿಗೂ ಮುಂದೂಡಬೇಡಿ. ನಿಮ್ಮ ಪುಟ್ಟ ಸಹಾಯ ಯಾರೊಬ್ಬರ ಜೀವನದಲ್ಲಿ ದೊಡ್ಡ ಬೆಳಕಾಗಬಹುದು.
🌟 ಕಥೆಯ ನೀತಿ
ನಾವು ಮಾಡುವ ಸಣ್ಣ ಸಹಾಯವೂ ಮತ್ತೊಬ್ಬರಿಗೆ ದೊಡ್ಡ ಸಂತೋಷ, ಧೈರ್ಯ ಅಥವಾ ಪರಿಹಾರವನ್ನು ನೀಡಬಹುದು.
💛 ಒಳ್ಳೆಯ ಕೆಲಸ ಚಿಕ್ಕದಾಗಿರಬಹುದು; ಆದರೆ ಅದರ ಪರಿಣಾಮ ತುಂಬಾ ದೊಡ್ಡದಾಗಿರಬಹುದು.
No comments:
Post a Comment