Story_Don't be selfish ಸ್ವಾರ್ಥಿಯಾಗದಿರಿ

ಮಕ್ಕಳ ಕಥೆ:-  ಸ್ವಾರ್ಥಿಯಾಗದಿರಿ

Google pick

ಕಾನನದ ಮಧ್ಯದಲ್ಲಿ ಒಂದು ಗಿಡುಗನ ಗೂಡು ಹಾಗೂ ಕಾಗೆಯ ಗೂಡಿತ್ತು. ಎರಡೂ ತಮ್ತಮ್ಮ ಗೂಡಿನಲ್ಲಿ ಮರಿಗಳ ಜೊತೆಗೆ ವಾಸವಾಗಿದ್ದವು. "ಚೀವ್ ಚೀವ್..." ಎಂಬ ಚಿಲಿಪಿಲಿಯು ಯಾವಾಗಲೂ  ಕೇಳಿಸುತಲಿತ್ತು. ಗಿಡುಗನು ತನ್ನ ಗೂಡಿನ ಮೇಲೆಯೇ ಗಸ್ತು ಹೊಡೆಯುತ್ತಾ ಇರುತ್ತಿತ್ತು. ದೂರದೂರಿಗೆ ಹಾರಿ ಹೋಗಿ ಗಂಡು ಗಿಡುಗವು ಆಹಾರ ತರುವ ತನಕ ಹೆಣ್ಣು ಗಿಡುಗವು ಮರಿಗಳನ್ನು ಕಾಯುತಲಿತ್ತು. ಇದನ್ನೆಲ್ಲ ದೂರದಿಂದ  ನೋಡುತ್ತಿದ್ದ ಕಾಗೆಗೆ , "ಆ ಗೂಡಿನಲ್ಲಿವೇನಿರಬಹುದು. ಈ ಗಿಡುಗ ಏಕೆ ಗಸ್ತು ಹೊಡೆಯುತ್ತಿದೆ.."ಎಂದು ಪ್ರಶ್ನೆ ಮೂಡಿತು‌. ಒಮ್ಮೆ ಹೋಗಿ ನೋಡಲೇ ಬೇಕು ಎಂಬ ಕುತೂಹಲ ಹೆಚ್ಚಿತು. ಆದರೆ ಆ ಹೆಣ್ಣು ಗಿಡುಗವೂ ಎಲ್ಲಿಗೂ ಕದಲುತ್ತ ಇರಲಿಲ್ಲ‌.

ಒಮ್ಮೆ ಆ ಸಮಯ ಬಂದೇ ಬಿಟ್ಟಿತು. ಹೆಣ್ಣು ಗಿಡುಗ ಆಕಾಶದೆತ್ತರಕ್ಕೆ ಹಾರಿ ಮಾಯವಾಯಿತು. ಆಗ ಕಾಗೆಗೆ ಬಹಳ ಸಂತೋಷವಾಗಿ  ಗಿಡುಗನ ಗೂಡಿನ ಬಳಿ ಹಾರಿ ಬಂದಿತು. ಅಲ್ಲಿ ನೋಡಿದರೆ ಪರಮಾಶ್ಚರ್ಯ. " ಗಿಡುಗನಿಗೆ ಪುಟ್ಟಪುಟ್ಟ ಮೂರು ಮರಿಗಳಿದ್ದವು. ಎಳೆಮರಿಗಳ ನೋಡಿ ಕಾಗೆಯೆ ಬಾಯಲ್ಲಿ ನೀರು ಬಂದಿತು. ಹೇಗಾದರೂ ಮಾಡಿ ಇದನ್ನು ಹೊತ್ತೊಯ್ದು ತನ್ನ ಮರಿಗಳಿಗೆ ಆಹಾರವಾಗಿ ಕೊಡಬೇಕು ಎಂಬ ಕೆಟ್ಟ ಆಲೋಚನೆ ಮಾಡಿತು. ಹಾಗೆಯೇ ಒಂದನ್ನು ಅಲ್ಲಿಯೇ ತಿಂದು, ಒಂದನ್ನು ತನ್ನ ಕೊಕ್ಕಿನಿಂದ ಕುಕ್ಕಿ ಕುಕ್ಕಿ ಸಾಯಿಸಿತು. ಹಾಗೆಯೇ ಸತ್ತ ಗಿಡುಗನ ಮರಿಯನ್ನು ಕಾಲಿನಲ್ಲಿ ಬಿಗಿಹಿಡಿತು ತನ್ನ ಗೂಡಿನತ್ತ ಹಾರಿಹೋಯಿತು.

ಅಲ್ಲಿ ನೋಡಿದರೆ ಏನ್ ಆಶ್ಚರ್ಯ. ಗಾಬರಿ ಹುಟ್ಟಿಸುವ ಘಟನೆ ನಡೆದಿತ್ತು. ತನ್ನ ಮರಿಗಳ ಪುಕ್ಕಗಳೆಲ್ಲ ಚೆಲ್ಲಪಿಲ್ಲಿಯಾಗಿ ಬಿದ್ದಿದ್ದವು. ಮರಿಗಳು ಕಾಣಿಸುತ್ತಿಲ್ಲ. "ಅಯ್ಯೋ... ನನ್ನ ಮರಿಗಳೆಲ್ಲಿ ??" ಎಂದು ಗೋಳಾಡಿತು. "ನಾನು ಅವುಗಳಿಗೆ ತಂದ ಈ ಹಸಿ ಮಾಂಸವನ್ನು ಏನು ಮಾಡಲಿ. ಇದನ್ನು ತಿನ್ನಲು ಈಗ ನನ್ನ ಮರಿಗಳೇ ಇಲ್ಲವಲ್ಲ .." ಎಂದು ಕೊರಗುತ್ತಾ  ಕುಳಿತಿತು. ಆಗ ದೂರದಲ್ಲಿ ಅದೇ ಗಿಡುಗ ತನ್ನ ಕಾಲಿನಲ್ಲಿ ಏನೋ ಆಹಾರ ಹಿಡಿದಿರುವುದು ಕಾಣಿಸಿತು. ಏನೆಂದು ಕಾಗೆ ಅದರ ಕಡೆಗೆ ಧಾವಿಸಿ ನೋಡಿದರೆ ತನ್ನ ಮರಿಯ ಹಸಿಮಾಂಸವೇ ಆಗಿತ್ತು. ಅತ್ತ ಗಿಡುಗನಿಗೆ ಉಳಿದಿದ್ದ ಒಂದು ಮರಿ ಗಾಬರಿಯಿಂದ ಕಿರುಚುತ್ತ ಅಮ್ಮ ಬರುವುದನ್ನೇ ಕಾಯುತಲಿತ್ತು.

ನೀತಿ: ನಾವು ಕೇಡು ಬಯಸಿದರೆ ನಮಗೂ ಕೇಡು ಸಂಭವಿಸುತ್ತದೆ ‌ ಕಾಗೆ ಗಿಡುಗನ ಮರಿಗಳನ್ನು ಸಾಯಿಸಿದ ಹಾಗೆ ಗಿಡುಗವೂ ಸ್ವಾರ್ಥಿಯಾಗಿ ಕಾಗೆಯ ಮರಿಯನ್ನು ಸಾಯಿಸಿತ್ತು.

2.

ಕನ್ನಡಕದೊಳಗೆ ಕಂಡ ಇನ್ನೊಂದು ನಾನು

ಆದಿತ್ಯ ಹನ್ನೆರಡು ವರ್ಷದ ಹುಡುಗ. ಅವನು ಬುದ್ಧಿವಂತನಾಗಿದ್ದರೂ ಒಂದು ಕೆಟ್ಟ ಅಭ್ಯಾಸವಿತ್ತು. ತನ್ನಿಂದ ತಪ್ಪಾದಾಗ ಅದನ್ನು ಒಪ್ಪಿಕೊಳ್ಳಲು ಅವನಿಗೆ ಇಷ್ಟವಿರಲಿಲ್ಲ.

“ನಾನು ಮಾಡಿಲ್ಲ.”

“ಅವನೇ ಮಾಡಿದ್ದು.”

“ನನಗೆ ಗೊತ್ತಿಲ್ಲ.”

ಹೀಗೆ ಹೇಳಿ ತನ್ನ ತಪ್ಪನ್ನು ಮತ್ತೊಬ್ಬರ ಮೇಲೆ ಹಾಕಿಬಿಡುತ್ತಿದ್ದ.

ಒಂದು ದಿನ ಶಾಲೆಯಲ್ಲಿ ಶಿಕ್ಷಕರು ಮಕ್ಕಳಿಗೆ ವಿಜ್ಞಾನ ಮಾದರಿ ತಯಾರಿಸಲು ಹೇಳಿದರು. ಆದಿತ್ಯ ತನ್ನ ಸ್ನೇಹಿತ ರೋಹನ್ ಜೊತೆ ಸೇರಿ ಸೌರಮಂಡಲದ ಸುಂದರವಾದ ಮಾದರಿಯೊಂದನ್ನು ತಯಾರಿಸಿದ. ಅದನ್ನು ಶಾಲೆಯ ಪ್ರದರ್ಶನದಲ್ಲಿ ಇಡಲಾಗಿತ್ತು.

ಎಲ್ಲರೂ ಮಾದರಿಯನ್ನು ನೋಡಿ ಮೆಚ್ಚಿಕೊಂಡರು.

ಮರುದಿನ ಬೆಳಿಗ್ಗೆ ಶಾಲೆಗೆ ಬಂದಾಗ ಮಾದರಿಯ ಒಂದು ಭಾಗ ಮುರಿದಿತ್ತು.

ಶಿಕ್ಷಕಿ ಕೇಳಿದರು,

“ಇದನ್ನು ಯಾರು ಮುರಿದಿದ್ದಾರೆ?”

ಆದಿತ್ಯನಿಗೆ ಹಿಂದಿನ ದಿನ ತಾನು ಮಾದರಿಯ ಹತ್ತಿರ ಆಟವಾಡುತ್ತಿದ್ದದ್ದು ನೆನಪಾಯಿತು. ಚೆಂಡು ತಪ್ಪಿ ಮಾದರಿಗೆ ಬಡಿದಿತ್ತು. ಆದರೆ ಅವನು ಭಯದಿಂದ ಯಾರಿಗೂ ಹೇಳಿರಲಿಲ್ಲ.

“ರೋಹನ್ ಹತ್ತಿರ ನಿಂತಿದ್ದ. ಬಹುಶಃ ಅವನಿಂದ ಆಗಿರಬಹುದು,” ಎಂದು ಆದಿತ್ಯ ಹೇಳಿಬಿಟ್ಟ.

ರೋಹನ್ ಬೆಚ್ಚಿಬಿದ್ದ.

“ಇಲ್ಲ ಮೇಡಂ! ನಾನು ಮುಟ್ಟಲೂ ಇಲ್ಲ,” ಎಂದನು.

ಆದರೆ ಆದಿತ್ಯ ತನ್ನ ಮಾತಿನಲ್ಲೇ ನಿಂತ.

ರೋಹನ್ ತುಂಬಾ ಬೇಸರಗೊಂಡ. ಅವನು ಆ ದಿನ ಪೂರ್ತಿ ಯಾರೊಂದಿಗೂ ಮಾತನಾಡಲಿಲ್ಲ.

ಸಂಜೆ ಮನೆಗೆ ಬಂದ ಆದಿತ್ಯನಿಗೆ ಮನಸ್ಸಿನಲ್ಲಿ ಏನೋ ಕಾಡುತ್ತಿತ್ತು.

ಅವನ ತಾಯಿ ಗಮನಿಸಿ,

“ಏನಾಯಿತು? ಇಂದು ಏಕೆ ಮೌನವಾಗಿದ್ದೀಯ?” ಎಂದು ಕೇಳಿದರು.

ಆದಿತ್ಯ ನಡೆದ ವಿಷಯವನ್ನು ಹೇಳಿದ.

ತಾಯಿ ಸ್ವಲ್ಪ ಹೊತ್ತು ಮೌನವಾಗಿದ್ದು,

“ನೀನು ನಿಜವಾಗಿ ತಪ್ಪು ಮಾಡಿದ್ದರೆ ಅದನ್ನು ಒಪ್ಪಿಕೊಳ್ಳುವುದು ಕಷ್ಟವಾಗಬಹುದು. ಆದರೆ ತಪ್ಪನ್ನು ಮರೆಮಾಚಿದರೆ ಸಮಸ್ಯೆ ದೊಡ್ಡದಾಗುತ್ತದೆ. ಕನ್ನಡಕದ ಮುಂದೆ ನಿಂತಾಗ ನಮ್ಮ ಮುಖವನ್ನು ಹೇಗೆ ಮರೆಮಾಚಲು ಸಾಧ್ಯವಿಲ್ಲವೋ, ಹಾಗೆಯೇ ನಮ್ಮ ಮನಸ್ಸಿನ ಮುಂದೆ ನಮ್ಮ ತಪ್ಪನ್ನು ಮರೆಮಾಚಲು ಸಾಧ್ಯವಿಲ್ಲ,” ಎಂದರು.

ಆ ರಾತ್ರಿ ಆದಿತ್ಯ ತನ್ನ ಕೋಣೆಯಲ್ಲಿದ್ದ ದೊಡ್ಡ ಕನ್ನಡಕದ ಮುಂದೆ ನಿಂತ.

ಅವನು ತನ್ನ ಮುಖವನ್ನು ನೋಡಿದ.

“ನಾನು ನಿಜವಾಗಿಯೂ ತಪ್ಪು ಮಾಡಿದ್ದೇನೆ,” ಎಂದು ನಿಧಾನವಾಗಿ ಹೇಳಿಕೊಂಡ.

ಅವನಿಗೆ ಕನ್ನಡಕದೊಳಗೆ ತನ್ನ ಮುಖ ಮಾತ್ರವಲ್ಲ, ತನ್ನ ತಪ್ಪನ್ನು ಮರೆಮಾಚಿದ ಮತ್ತೊಂದು ‘ನಾನು’ ಕಾಣಿಸಿದಂತೆ ಅನಿಸಿತು.

ಒಂದು ಕಡೆ ಸುಳ್ಳು ಹೇಳಿ ತಪ್ಪಿಸಿಕೊಳ್ಳಲು ಬಯಸುವ ಆದಿತ್ಯ.

ಮತ್ತೊಂದು ಕಡೆ ತನ್ನ ತಪ್ಪನ್ನು ಒಪ್ಪಿಕೊಂಡು ಸರಿಪಡಿಸಿಕೊಳ್ಳಲು ಬಯಸುವ ಆದಿತ್ಯ.

ಸ್ವಲ್ಪ ಸಮಯದ ನಂತರ ಅವನು ನಿರ್ಧಾರಕ್ಕೆ ಬಂದ.

ಮರುದಿನ ಶಾಲೆಗೆ ಹೋದ ತಕ್ಷಣ ಶಿಕ್ಷಕಿಯ ಬಳಿಗೆ ಹೋಗಿ,

“ಮೇಡಂ, ನಿನ್ನೆ ನಾನು ಸುಳ್ಳು ಹೇಳಿದೆ. ಮಾದರಿ ನನ್ನಿಂದಲೇ ಮುರಿದಿತ್ತು. ಚೆಂಡು ತಪ್ಪಿ ಅದಕ್ಕೆ ಬಡಿದಿತ್ತು. ಭಯದಿಂದ ರೋಹನ್ ಮೇಲೆ ತಪ್ಪು ಹಾಕಿದೆ. ನನ್ನನ್ನು ಕ್ಷಮಿಸಿ,” ಎಂದನು.

ಶಿಕ್ಷಕಿ ಅವನನ್ನು ಗಮನದಿಂದ ನೋಡಿದರು.

“ಆದಿತ್ಯ, ತಪ್ಪು ಮಾಡಿದ್ದಕ್ಕೆ ನನಗೆ ಬೇಸರವಿಲ್ಲ. ಆದರೆ ತಪ್ಪನ್ನು ಒಪ್ಪಿಕೊಳ್ಳಲು ನಿನಗೆ ಒಂದು ದಿನ ಬೇಕಾಯಿತು. ಇಂದು ನೀನು ಸತ್ಯ ಹೇಳಲು ಧೈರ್ಯ ತೋರಿಸಿದ್ದಕ್ಕೆ ನನಗೆ ಸಂತೋಷವಾಗಿದೆ,” ಎಂದರು.

ನಂತರ ಆದಿತ್ಯ ರೋಹನ್ ಬಳಿಗೆ ಹೋಗಿ ಕ್ಷಮೆ ಕೇಳಿದ.

“ನನ್ನಿಂದ ನಿನಗೆ ನೋವಾಯಿತು. ಇನ್ನು ಮುಂದೆ ನನ್ನ ತಪ್ಪನ್ನು ಮತ್ತೊಬ್ಬರ ಮೇಲೆ ಹಾಕುವುದಿಲ್ಲ,” ಎಂದನು.

ರೋಹನ್ ಅವನನ್ನು ಕ್ಷಮಿಸಿದ.

ಇಬ್ಬರೂ ಸೇರಿ ಮುರಿದ ಮಾದರಿಯನ್ನು ಮತ್ತೆ ಸರಿಪಡಿಸಿದರು.

ಆ ದಿನದಿಂದ ಆದಿತ್ಯನಲ್ಲಿ ನಿಧಾನವಾಗಿ ಬದಲಾವಣೆ ಆರಂಭವಾಯಿತು. ತಪ್ಪಾದಾಗ ಅದನ್ನು ಮರೆಮಾಚದೆ ಒಪ್ಪಿಕೊಳ್ಳುತ್ತಿದ್ದ. ಯಾರಿಗಾದರೂ ನೋವುಂಟು ಮಾಡಿದರೆ ಕ್ಷಮೆ ಕೇಳುತ್ತಿದ್ದ. ತನ್ನ ತಪ್ಪಿನಿಂದ ಪಾಠ ಕಲಿಯುತ್ತಿದ್ದ.

ಕೆಲವು ದಿನಗಳ ನಂತರ ಅವನು ಮತ್ತೆ ಕನ್ನಡಕದ ಮುಂದೆ ನಿಂತ.

ಈ ಬಾರಿ ಅವನ ಮುಖದಲ್ಲಿ ಆತ್ಮವಿಶ್ವಾಸದ ನಗು ಇತ್ತು.

ಅವನಿಗೆ ಅರ್ಥವಾಗಿತ್ತು—

ನಮ್ಮನ್ನು ಬದಲಾಯಿಸುವ ದೊಡ್ಡ ಶಕ್ತಿ ಹೊರಗಿಲ್ಲ. ಅದು ನಮ್ಮೊಳಗೇ ಇದೆ.

ಕನ್ನಡಕ ಅವನ ಮುಖವನ್ನು ಮಾತ್ರ ತೋರಿಸಲಿಲ್ಲ. ತನ್ನ ತಪ್ಪನ್ನು ಒಪ್ಪಿಕೊಂಡು ಉತ್ತಮ ವ್ಯಕ್ತಿಯಾಗುವ ದಾರಿಯನ್ನೂ ತೋರಿಸಿತ್ತು.

ನೀತಿ:

ತಪ್ಪು ಮಾಡುವುದು ಸಹಜ. ಆದರೆ ತಪ್ಪನ್ನು ಒಪ್ಪಿಕೊಂಡು ಅದನ್ನು ಸರಿಪಡಿಸಿಕೊಳ್ಳುವುದು ನಿಜವಾದ ಧೈರ್ಯ. ತನ್ನ ತಪ್ಪಿನಿಂದ ಪಾಠ ಕಲಿತು ಬದಲಾಗುವವನೇ ನಿಜವಾದ ವಿಜಯಿ.

- ಸಿಂಧು ಭಾರ್ಗವ್.
 ಬೆಂಗಳೂರು- ೨೧