ಅಜ್ಜಿ ಹೇಳಿದ ಕಥೆ: ತಂದೆಯ ಜಾಣ್ಮೆ
ಒಂದು ಸಂಜೆ ಅಜ್ಜಿ ತನ್ನ ಮೊಮ್ಮಕ್ಕಳಾದ ಆರವ್ ಮತ್ತು ಅನನ್ಯಾಳನ್ನು ತನ್ನ ಹತ್ತಿರ ಕರೆದು ಕೂರಿಸಿಕೊಂಡಳು. ಹೊರಗೆ ಮಳೆಯ ಸಣ್ಣ ಹನಿಗಳು ಬೀಳುತ್ತಿದ್ದವು. ಮನೆಯ ಮುಂದೆ ಇದ್ದ ಮಾವಿನ ಮರದ ಎಲೆಗಳ ಮೇಲೆ ಮಳೆಹನಿಗಳು ಮುತ್ತಿನಂತೆ ಹೊಳೆಯುತ್ತಿದ್ದವು. ಅಜ್ಜಿ ತನ್ನ ಮಡಿಲಲ್ಲಿದ್ದ ಶಾಲನ್ನು ಸರಿಪಡಿಸಿಕೊಂಡು, “ಇವತ್ತು ನಿಮಗೆ ನಮ್ಮ ಊರಿನ ಒಬ್ಬ ಜಾಣ ತಂದೆಯ ಕಥೆ ಹೇಳುತ್ತೇನೆ” ಎಂದಳು.
“ಅಜ್ಜಿ, ಆ ತಂದೆ ಯಾರು?” ಎಂದು ಆರವ್ ಕುತೂಹಲದಿಂದ ಕೇಳಿದ.
“ಅವರ ಹೆಸರು ರಾಮಣ್ಣ. ಅವರು ತುಂಬಾ ಶ್ರೀಮಂತರಾಗಿರಲಿಲ್ಲ. ಆದರೆ ಅವರ ಬಳಿ ಇದ್ದ ದೊಡ್ಡ ಸಂಪತ್ತು ಅವರ ಜಾಣ್ಮೆ ಮತ್ತು ಪ್ರಾಮಾಣಿಕತೆ” ಎಂದು ಅಜ್ಜಿ ಕಥೆ ಆರಂಭಿಸಿದಳು.
ಒಂದು ಊರಿನಲ್ಲಿ ರಾಮಣ್ಣ ತನ್ನ ಹೆಂಡತಿ ಮತ್ತು ಮಗ ರಘುವಿನೊಂದಿಗೆ ವಾಸಿಸುತ್ತಿದ್ದ. ರಾಮಣ್ಣನಿಗೆ ಚಿಕ್ಕದಾದ ಒಂದು ಅಂಗಡಿ ಇತ್ತು. ಬೆಳಗ್ಗೆಯಿಂದ ಸಂಜೆಯವರೆಗೆ ಅಂಗಡಿಯಲ್ಲಿ ಕೆಲಸ ಮಾಡಿ, ಕುಟುಂಬವನ್ನು ಪ್ರೀತಿಯಿಂದ ನೋಡಿಕೊಳ್ಳುತ್ತಿದ್ದ. ರಘು ಓದಿನಲ್ಲಿ ಚುರುಕಾಗಿದ್ದ. ಆದರೆ ಅವನಿಗೆ ಒಂದು ಅಭ್ಯಾಸವಿತ್ತು—ಯಾವುದೇ ಕೆಲಸವನ್ನು ಬೇಗನೆ ಮುಗಿಸಬೇಕು, ಅದರ ಪರಿಣಾಮ ಏನಾಗುತ್ತದೆ ಎಂದು ಹೆಚ್ಚು ಯೋಚಿಸಬಾರದು.
ಒಂದು ದಿನ ರಘು ತಂದೆಯ ಅಂಗಡಿಗೆ ಬಂದ. ಅಂಗಡಿಯ ಮುಂದೆ ದೊಡ್ಡ ಚೀಲವೊಂದು ಬಿದ್ದಿರುವುದನ್ನು ಅವನು ನೋಡಿದ. ಅದನ್ನು ತೆರೆದು ನೋಡಿದಾಗ ಒಳಗೆ ಹಣದ ಕಂತೆಗಳು ಇದ್ದವು.
“ಅಪ್ಪಾ! ಇಲ್ಲಿ ತುಂಬಾ ಹಣ ಸಿಕ್ಕಿದೆ!” ಎಂದು ರಘು ಸಂತೋಷದಿಂದ ಕೂಗಿದ.
ರಾಮಣ್ಣ ಚೀಲವನ್ನು ನೋಡಿ, “ಇದು ನಮ್ಮ ಹಣವಲ್ಲ. ಯಾರದ್ದೋ ಕಳೆದುಹೋಗಿದೆ. ಅದರ ಮಾಲೀಕರನ್ನು ಹುಡುಕಿ ಅವರಿಗೆ ಹಿಂದಿರುಗಿಸಬೇಕು” ಎಂದರು.
ರಘು ಸ್ವಲ್ಪ ನಿರಾಶೆಯಿಂದ, “ಆದರೆ ಅಪ್ಪಾ, ಯಾರೂ ನೋಡಿಲ್ಲ. ನಾವು ಇಟ್ಟುಕೊಂಡರೆ ಯಾರಿಗೂ ಗೊತ್ತಾಗುವುದಿಲ್ಲ” ಎಂದನು.
ರಾಮಣ್ಣ ನಕ್ಕು, “ಮಗನೇ, ಜನರು ನೋಡದಿದ್ದರೂ ನಮ್ಮ ಮನಸ್ಸು ನೋಡುತ್ತದೆ. ತಪ್ಪಾಗಿ ಪಡೆದ ಹಣ ಎಂದಿಗೂ ಸಂತೋಷವನ್ನು ಕೊಡುವುದಿಲ್ಲ” ಎಂದರು.
ಆದರೆ ಚೀಲ ಯಾರದ್ದು ಎಂಬುದು ತಿಳಿಯಲಿಲ್ಲ. ರಾಮಣ್ಣ ಹಣವನ್ನು ಎಣಿಸಿ, ಚೀಲದಲ್ಲಿದ್ದ ಕೆಲವು ವಸ್ತುಗಳನ್ನು ಗಮನಿಸಿದರು. ಅದರಲ್ಲಿ ಒಂದು ಹಳೆಯ ರಸೀದಿ ಇತ್ತು. ರಸೀದಿಯ ಮೇಲೆ ಹತ್ತಿರದ ಊರಿನ ವ್ಯಾಪಾರಿಯ ಹೆಸರು ಮತ್ತು ಅಂಗಡಿಯ ವಿಳಾಸವಿತ್ತು.
ರಾಮಣ್ಣ ತಕ್ಷಣ ರಘುವಿನೊಂದಿಗೆ ಆ ವಿಳಾಸಕ್ಕೆ ಹೊರಟರು. ಅಲ್ಲಿ ಒಬ್ಬ ವೃದ್ಧ ವ್ಯಾಪಾರಿ ಆತಂಕದಿಂದ ಎಲ್ಲೆಡೆ ಹುಡುಕುತ್ತಿದ್ದ. “ನನ್ನ ಹಣದ ಚೀಲ ಕಳೆದುಹೋಗಿದೆ. ಅದರಲ್ಲಿ ನನ್ನ ಅಂಗಡಿಯ ಕಾರ್ಮಿಕರಿಗೆ ಕೊಡಬೇಕಾದ ಸಂಬಳವಿತ್ತು” ಎಂದು ಅವರು ದುಃಖದಿಂದ ಹೇಳಿದರು.
ರಾಮಣ್ಣ ಚೀಲವನ್ನು ಅವರ ಕೈಗೆ ಕೊಟ್ಟರು.
ವ್ಯಾಪಾರಿಯ ಕಣ್ಣುಗಳಲ್ಲಿ ಸಂತೋಷದ ಕಣ್ಣೀರು ತುಂಬಿತು. “ನೀವು ಬಯಸಿದ್ದರೆ ಈ ಹಣವನ್ನು ಇಟ್ಟುಕೊಳ್ಳಬಹುದಿತ್ತು. ಆದರೆ ನೀವು ಪ್ರಾಮಾಣಿಕತೆಯನ್ನು ಆರಿಸಿಕೊಂಡಿದ್ದೀರಿ. ನಿಮಗೆ ಹೇಗೆ ಧನ್ಯವಾದ ಹೇಳಲಿ?” ಎಂದು ಕೇಳಿದರು.
ರಾಮಣ್ಣ, “ನಾನು ಹಣಕ್ಕಾಗಿ ಇದನ್ನು ಮಾಡಿಲ್ಲ. ನನ್ನ ಮಗನಿಗೆ ಒಂದು ಪಾಠ ಕಲಿಸಲು ಮಾಡಿದೆ. ನಾವು ಕಳೆದುಕೊಂಡ ಹಣವನ್ನು ಮತ್ತೆ ಸಂಪಾದಿಸಬಹುದು. ಆದರೆ ಕಳೆದುಕೊಂಡ ಪ್ರಾಮಾಣಿಕತೆಯನ್ನು ಮರಳಿ ಪಡೆಯುವುದು ಕಷ್ಟ” ಎಂದರು.
ರಘು ತಂದೆಯ ಮಾತು ಕೇಳಿ ತಲೆ ತಗ್ಗಿಸಿದ. “ಅಪ್ಪಾ, ಇಂದಿನಿಂದ ನಾನು ಯಾವುದನ್ನೂ ಆತುರದಲ್ಲಿ ಮಾಡುವುದಿಲ್ಲ. ಸರಿಯಾದದ್ದನ್ನು ಯೋಚಿಸಿ ಮಾಡುತ್ತೇನೆ” ಎಂದು ಮಾತು ಕೊಟ್ಟ.
ವ್ಯಾಪಾರಿ ರಾಮಣ್ಣನಿಗೆ ಬಹುಮಾನ ಕೊಡಲು ಮುಂದಾದರು. ಆದರೆ ರಾಮಣ್ಣ ದೊಡ್ಡ ಬಹುಮಾನವನ್ನು ಸ್ವೀಕರಿಸಲಿಲ್ಲ. “ನನ್ನ ಮಗನು ಒಳ್ಳೆಯ ಪಾಠ ಕಲಿತಿದ್ದಾನೆ. ಅದಕ್ಕಿಂತ ದೊಡ್ಡ ಬಹುಮಾನ ನನಗೆ ಬೇರೆ ಯಾವುದೂ ಇಲ್ಲ” ಎಂದರು.
ಇಷ್ಟು ಹೇಳಿ ಅಜ್ಜಿ ಕಥೆಯನ್ನು ಮುಗಿಸಿದಳು.
ಅನನ್ಯಾ, “ಅಜ್ಜಿ, ರಾಮಣ್ಣ ನಿಜವಾಗಿಯೂ ತುಂಬಾ ಜಾಣರು!” ಎಂದಳು.
ಅಜ್ಜಿ ನಗುತ್ತಾ, “ಹೌದು ಮಗಳೇ. ಜಾಣ್ಮೆ ಎಂದರೆ ದೊಡ್ಡ ದೊಡ್ಡ ವಿಷಯಗಳನ್ನು ತಿಳಿದುಕೊಳ್ಳುವುದು ಮಾತ್ರವಲ್ಲ. ಸರಿಯಾದ ಸಮಯದಲ್ಲಿ ಸರಿಯಾದ ನಿರ್ಧಾರ ತೆಗೆದುಕೊಳ್ಳುವುದು ನಿಜವಾದ ಜಾಣ್ಮೆ” ಎಂದಳು.
ಆರವ್ ಕೂಡ, “ನಾವು ಕೂಡ ಯಾರದ್ದಾದರೂ ವಸ್ತು ಸಿಕ್ಕರೆ ಅದನ್ನು ಅವರಿಗೆ ಹಿಂದಿರುಗಿಸುತ್ತೇವೆ” ಎಂದು ಹೇಳಿದ.
ಅಜ್ಜಿ ಇಬ್ಬರ ತಲೆಯ ಮೇಲೆ ಕೈಯಿಟ್ಟು ಆಶೀರ್ವದಿಸಿ, “ಅದೇ ನನ್ನ ಮಕ್ಕಳಿಂದ ನನಗೆ ಬೇಕಾದ ಮಾತು” ಎಂದಳು.
ಮುಂದಿನ ದಿನ ಬೆಳಗ್ಗೆ ರಘು ಎಂದಿನಂತೆ ಶಾಲೆಗೆ ಹೊರಟ. ದಾರಿಯಲ್ಲಿ ಅವನ ಸ್ನೇಹಿತ ವಿನಯ್ ಅವನನ್ನು ಭೇಟಿಯಾದ.
“ರಘು, ಇವತ್ತು ನಮ್ಮ ಶಾಲೆಯಲ್ಲಿ ವಿಜ್ಞಾನ ಸ್ಪರ್ಧೆ ಇದೆ. ನಾನು ಒಂದು ಸುಲಭವಾದ ದಾರಿ ಕಂಡುಕೊಂಡಿದ್ದೇನೆ. ಇನ್ನೊಬ್ಬ ಹುಡುಗನ ಪ್ರಾಜೆಕ್ಟ್ನ್ನು ತೆಗೆದುಕೊಂಡು ನಮ್ಮ ಹೆಸರಿನಲ್ಲಿ ತೋರಿಸೋಣ. ನಮಗೆ ಬಹುಮಾನ ಸಿಗುತ್ತದೆ!” ಎಂದು ವಿನಯ್ ಹೇಳಿದ.
ರಘು ಸ್ವಲ್ಪ ಯೋಚಿಸಿದ. ಹಿಂದಿನ ದಿನ ತಂದೆ ಹೇಳಿದ ಮಾತು ಅವನ ನೆನಪಿಗೆ ಬಂತು.
“ಸರಿಯಾದ ಸಮಯದಲ್ಲಿ ಸರಿಯಾದ ನಿರ್ಧಾರ ತೆಗೆದುಕೊಳ್ಳುವುದೇ ನಿಜವಾದ ಜಾಣ್ಮೆ.”
ರಘು ತಕ್ಷಣ, “ಇಲ್ಲ ವಿನಯ್. ಅದು ನಮ್ಮ ಕೆಲಸವಲ್ಲ. ಬೇರೆಯವರ ಪರಿಶ್ರಮವನ್ನು ನಮ್ಮದಾಗಿ ತೋರಿಸುವುದು ತಪ್ಪು. ನಾವು ಸೋತರೂ ಪರವಾಗಿಲ್ಲ, ನಮ್ಮದೇ ಪ್ರಾಜೆಕ್ಟ್ ಮಾಡೋಣ” ಎಂದನು.
ವಿನಯ್ ಮೊದಲು ನಕ್ಕ. “ನೀನು ತುಂಬಾ ನಿಯಮ ಪಾಲಿಸುವವನಾಗಿಬಿಟ್ಟೆಯಲ್ಲ!” ಎಂದನು.
ಆದರೆ ರಘು ತನ್ನ ನಿರ್ಧಾರ ಬದಲಿಸಲಿಲ್ಲ.
ಇಬ್ಬರೂ ಶಾಲೆಗೆ ಹೋದರು. ವಿಜ್ಞಾನ ಶಿಕ್ಷಕರು ಎಲ್ಲರ ಪ್ರಾಜೆಕ್ಟ್ಗಳನ್ನು ಪರಿಶೀಲಿಸಿದರು. ರಘು ಮತ್ತು ವಿನಯ್ ತಮ್ಮದೇ ಆದ ಸಣ್ಣ ಪ್ರಾಜೆಕ್ಟ್ನ್ನು ತೋರಿಸಿದರು. ಅದು ತುಂಬಾ ಸರಳವಾಗಿತ್ತು. ಆದರೆ ಅದರಲ್ಲಿದ್ದ ಕಲ್ಪನೆ ಮತ್ತು ಪರಿಶ್ರಮ ಶಿಕ್ಷಕರಿಗೆ ಇಷ್ಟವಾಯಿತು.
ಶಿಕ್ಷಕರು ರಘುವನ್ನು ಕರೆದು, “ಈ ಪ್ರಾಜೆಕ್ಟ್ನ್ನು ನೀನೇ ಮಾಡಿದ್ದೀಯಾ?” ಎಂದು ಕೇಳಿದರು.
“ಹೌದು ಸರ್. ಸ್ವಲ್ಪ ತಪ್ಪುಗಳಿವೆ. ಆದರೆ ಇದು ನನ್ನದೇ ಕೆಲಸ” ಎಂದು ರಘು ಪ್ರಾಮಾಣಿಕವಾಗಿ ಉತ್ತರಿಸಿದ.
ಶಿಕ್ಷಕರು ಸಂತೋಷದಿಂದ ನಕ್ಕರು.
“ರಘು, ಪ್ರಾಜೆಕ್ಟ್ನಲ್ಲಿ ಸಣ್ಣ ತಪ್ಪುಗಳಿದ್ದರೂ ಪರವಾಗಿಲ್ಲ. ಆದರೆ ನೀನು ನಿನ್ನ ಪರಿಶ್ರಮದ ಮೇಲೆ ನಂಬಿಕೆ ಇಟ್ಟಿದ್ದೀಯ. ಅದೇ ನಿನ್ನ ದೊಡ್ಡ ಗೆಲುವು” ಎಂದರು.
ಆ ದಿನ ರಘುವಿಗೆ ಮೊದಲ ಬಹುಮಾನ ಸಿಗಲಿಲ್ಲ. ಮೂರನೇ ಬಹುಮಾನ ಸಿಕ್ಕಿತು. ಆದರೆ ಅವನಿಗೆ ಆ ಬಹುಮಾನಕ್ಕಿಂತ ಶಿಕ್ಷಕರ ಮೆಚ್ಚುಗೆ ಮತ್ತು ತನ್ನ ಮೇಲಿನ ವಿಶ್ವಾಸವೇ ಹೆಚ್ಚು ಸಂತೋಷ ನೀಡಿತು.
ಸಂಜೆ ಮನೆಗೆ ಬಂದ ಕೂಡಲೇ ಅವನು ತಂದೆಯ ಬಳಿ ಓಡಿ ಹೋಗಿ ನಡೆದ ವಿಷಯವನ್ನೆಲ್ಲ ಹೇಳಿದ.
ರಾಮಣ್ಣ ಮಗನ ಮಾತು ಕೇಳಿ ಸಂತೋಷದಿಂದ ಅವನನ್ನು ಅಪ್ಪಿಕೊಂಡರು.
“ಮಗನೇ, ನಿನ್ನೆ ನಾನು ನಿನಗೆ ಒಂದು ಮಾತು ಹೇಳಿದ್ದೆ. ಇಂದು ನೀನು ಅದನ್ನು ಜೀವನದಲ್ಲಿ ಅನುಸರಿಸಿದ್ದೀಯ. ಅದಕ್ಕಿಂತ ದೊಡ್ಡ ಸಂತೋಷ ತಂದೆಗೆ ಮತ್ತೇನಿದೆ?” ಎಂದರು.
ರಘು ತಂದೆಯ ಕೈ ಹಿಡಿದು, “ಅಪ್ಪಾ, ನನಗೆ ಈಗ ಅರ್ಥವಾಗಿದೆ. ಜಾಣ್ಮೆ ಎಂದರೆ ಯಾವಾಗಲೂ ಗೆಲ್ಲುವುದು ಅಲ್ಲ. ತಪ್ಪು ದಾರಿ ಸುಲಭವಾಗಿದ್ದರೂ ಸರಿಯಾದ ದಾರಿಯನ್ನು ಆರಿಸುವುದೇ ನಿಜವಾದ ಜಾಣ್ಮೆ” ಎಂದನು.
ರಾಮಣ್ಣ ನಗುತ್ತಾ, “ಅದೇ ಜೀವನದ ದೊಡ್ಡ ಪಾಠ” ಎಂದರು.
ವರ್ಷಗಳು ಕಳೆದವು. ರಘು ದೊಡ್ಡವನಾದ. ಅವನು ಒಬ್ಬ ಪ್ರಾಮಾಣಿಕ ಮತ್ತು ಜವಾಬ್ದಾರಿಯು
ತ ವ್ಯಕ್ತಿಯಾಗಿ ಬೆಳೆದ. ಎಷ್ಟೇ ಕಷ್ಟ ಬಂದರೂ ಸುಲಭದ ತಪ್ಪು ದಾರಿಯನ್ನು ಆರಿಸದೆ, ಯೋಚಿಸಿ ನಿರ್ಧಾರ ತೆಗೆದುಕೊಳ್ಳುತ್ತಿದ್ದ.
ಒಂದು ದಿನ ಅವನ ಮಗನಿಗೂ ಇದೇ ರೀತಿಯ ಸಮಸ್ಯೆ ಎದುರಾಯಿತು. ಆಗ ರಘು ತನ್ನ ತಂದೆಯ ಮಾತನ್ನೇ ಮಗನಿಗೆ ಹೇಳಿದನು—
“ಜನರು ನೋಡದಿದ್ದರೂ ನಮ್ಮ ಮನಸ್ಸು ನೋಡುತ್ತದೆ. ಸರಿಯಾದ ದಾರಿಯಲ್ಲಿ ನಡೆಯುವವನಿಗೆ ತಡವಾದರೂ ಗೆಲುವು ಖಂಡಿತ.”
ಅಜ್ಜಿ ಕಥೆ ಮುಗಿಸಿ ಮೊಮ್ಮಕ್ಕಳ ಕಡೆ ನೋಡಿದಳು.
“ನೋಡಿದಿರಾ ಮಕ್ಕಳೇ? ರಾಮಣ್ಣ ತನ್ನ ಮಗನಿಗೆ ಹಣವನ್ನು ಕೊಡಲಿಲ್ಲ, ದೊಡ್ಡ ಉಪದೇಶವನ್ನೂ ಮಾಡಲಿಲ್ಲ. ಆದರೆ ಒಂದು ಸಣ್ಣ ಘಟನೆಯ ಮೂಲಕ ಅವನಿಗೆ ಜೀವನಪೂರ್ತಿ ಮರೆಯದ ಪಾಠ ಕಲಿಸಿದ. ಅದೇ ನಿಜವಾದ ತಂದೆಯ ಜಾಣ್ಮೆ.”
ಆರವ್ ಮತ್ತು ಅನನ್ಯಾ ಇಬ್ಬರೂ ಅಜ್ಜಿಯ ಮಾತನ್ನು ಗಮನದಿಂದ ಕೇಳುತ್ತಿದ್ದರು.
“ಅಜ್ಜಿ, ನಮಗೂ ಇಂತಹ ಒಳ್ಳೆಯ ಕಥೆಗಳನ್ನು ಇನ್ನಷ್ಟು ಹೇಳಬೇಕು!” ಎಂದು ಇಬ್ಬರೂ ಒಟ್ಟಿಗೆ ಹೇಳಿದರು.
ಅಜ್ಜಿ ನಗುತ್ತಾ, “ಖಂಡಿತ. ಒಳ್ಳೆಯ ಕಥೆಗಳು ಮನಸ್ಸಿಗೆ ಬೆಳಕು ಕೊಡುತ್ತವೆ. ಆದರೆ ಕಥೆಯ ನೀತಿಯನ್ನು ಜೀವನದಲ್ಲಿ ಪಾಲಿಸಿದಾಗ ಮಾತ್ರ ಅದರ ನಿಜವಾದ ಅರ್ಥ ತಿಳಿಯುತ್ತದೆ” ಎಂದಳು.
ಹೊರಗೆ ಮಳೆ ನಿಂತಿತ್ತು. ಆಕಾಶದಲ್ಲಿ ಚಂದ್ರನು ಹೊಳೆಯುತ್ತಿದ್ದ. ಅಜ್ಜಿಯ ಮಾತುಗಳಂತೆ ಆ ಚಂದಿರನ ಬೆಳಕು ಮಕ್ಕಳ ಮನಸ್ಸಿನಲ್ಲೂ ಹೊಸ ಬೆಳಕನ್ನು ಮೂಡಿಸಿತ್ತು.
🌿 ಕಥೆಯ ನೀತಿ
ಜಾಣ್ಮೆ ಎಂದರೆ ಕಷ್ಟದಿಂದ ತಪ್ಪಿಸಿಕೊಳ್ಳುವುದಲ್ಲ; ಕಷ್ಟ ಬಂದಾಗಲೂ ಪ್ರಾಮಾಣಿಕತೆ, ವಿವೇಕ ಮತ್ತು ಧೈರ್ಯದಿಂದ ಸರಿಯಾದ ನಿರ್ಧಾರ ತೆಗೆದುಕೊಳ್ಳುವುದು.
ತಪ್ಪು ದಾರಿ ಸುಲಭವಾಗಿರಬಹುದು, ಆದರೆ ಸರಿಯಾದ ದಾರಿಯಲ್ಲೇ ನಿಜವಾದ ಗೆಲುವು ಇರುತ್ತದೆ. ಬುದ್ಧಿವಂತಿಕೆ ಎಂದರೆ ಸಮಸ್ಯೆಯಿಂದ ತಪ್ಪಿಸಿಕೊಳ್ಳುವುದು ಅಲ್ಲ; ಪ್ರಾಮಾಣಿಕತೆ ಮತ್ತು ವಿವೇಕದಿಂದ ಸರಿಯಾದ ದಾರಿಯನ್ನು ಆಯ್ಕೆ ಮಾಡುವುದು.
ಪ್ರಾಮಾಣಿಕತೆಯೇ ಮನುಷ್ಯನ ನಿಜವಾದ ಸಂಪತ್ತು.
ಒಂದು ಹಸಿರು-ಹಸಿರಾದ ಕಾಡಿನಲ್ಲಿ ಸಿಮಿ ಎಂಬ ಪುಟ್ಟ ಅಳಿಲು ವಾಸಿಸುತ್ತಿತ್ತು.
ಸಿಮಿಗೆ ಮರಗಳ ಮೇಲೆ ಓಡುವುದು, ಹಣ್ಣುಗಳನ್ನು ತಿನ್ನುವುದು ಮತ್ತು ಹೊಸ ಹೊಸ ಜಾಗಗಳನ್ನು ಹುಡುಕುವುದು ತುಂಬಾ ಇಷ್ಟ.
ಪ್ರತಿದಿನ ಬೆಳಿಗ್ಗೆ ಸೂರ್ಯ ಉದಯಿಸುತ್ತಿದ್ದಂತೆ,
“ಇಂದು ಹೊಸದೇನಾದರೂ ಹುಡುಕಬೇಕು!” ಎಂದು ಹೇಳಿಕೊಂಡು ಸಿಮಿ ಕಾಡಿನ ಸುತ್ತಾಡಲು ಹೊರಡುತ್ತಿತ್ತು.
ಒಂದು ದಿನ ಸಿಮಿ ದೊಡ್ಡ ಆಲದ ಮರದ ಕೆಳಗೆ ಆಟವಾಡುತ್ತಿತ್ತು.
ಅಷ್ಟರಲ್ಲಿ ಅದರ ಕಣ್ಣಿಗೆ ಮಣ್ಣಿನ ಮೇಲೆ ಒಂದು ಪುಟ್ಟ ಬೀಜ ಕಾಣಿಸಿತು.
ಸಿಮಿ ಅದನ್ನು ಎತ್ತಿಕೊಂಡಿತು.
“ಅಯ್ಯೋ! ಎಷ್ಟು ಚಿಕ್ಕದಾಗಿದೆ!” ಎಂದು ಆಶ್ಚರ್ಯಪಟ್ಟಿತು.
ಬೀಜವನ್ನು ಕೈಯಲ್ಲಿ ಹಿಡಿದುಕೊಂಡು ಸಿಮಿ ಯೋಚಿಸಿತು.
“ಇದು ಏನಾಗಬಹುದು?”
ಅಷ್ಟರಲ್ಲಿ ಹತ್ತಿರದಲ್ಲಿದ್ದ ಒಂದು ಚಿಕ್ಕ ಹಕ್ಕಿ ಹೇಳಿತು,
“ಅದು ಒಂದು ಬೀಜ. ಅದನ್ನು ಮಣ್ಣಿನಲ್ಲಿ ನೆಟ್ಟರೆ ಒಂದು ದಿನ ಗಿಡವಾಗಬಹುದು.”
ಸಿಮಿಯ ಕಣ್ಣುಗಳು ದೊಡ್ಡದಾದವು.
“ನಿಜವಾ? ಇಷ್ಟು ಚಿಕ್ಕ ಬೀಜದಿಂದ ದೊಡ್ಡ ಗಿಡ ಬೆಳೆಯುತ್ತದೆಯಾ?”
“ಹೌದು,” ಎಂದು ಹಕ್ಕಿ ಹೇಳಿತು.
ಸಿಮಿಗೆ ತುಂಬಾ ಸಂತೋಷವಾಯಿತು.
“ಹಾಗಾದರೆ ನಾನು ಇದನ್ನು ನೆಡುತ್ತೇನೆ!”
ಬೀಜಕ್ಕೆ ಹೊಸ ಮನೆ
ಸಿಮಿ ಕಾಡಿನ ಒಂದು ಸುಂದರವಾದ ಜಾಗವನ್ನು ಹುಡುಕಿತು.
ಅಲ್ಲಿ ಮಣ್ಣು ಮೃದುವಾಗಿತ್ತು.
ಅದು ತನ್ನ ಪುಟ್ಟ ಕೈಗಳಿಂದ ಮಣ್ಣನ್ನು ನಿಧಾನವಾಗಿ ಅಗೆದು, ಬೀಜವನ್ನು ಅದರೊಳಗೆ ಇಟ್ಟಿತು.
ಮೇಲೆ ಸ್ವಲ್ಪ ಮಣ್ಣನ್ನು ಹಾಕಿತು.
ನಂತರ ಒಂದು ಚಿಕ್ಕ ಪಾತ್ರೆಯಲ್ಲಿ ನೀರು ತಂದು ಬೀಜದ ಮೇಲೆ ಸುರಿಸಿತು.
ಚುಳು… ಚುಳು…
“ಚಿಕ್ಕ ಬೀಜವೇ, ನೀನು ಚೆನ್ನಾಗಿ ಬೆಳೆಯಬೇಕು,” ಎಂದು ಸಿಮಿ ಹೇಳಿತು.
ಮರುದಿನ ಬೆಳಿಗ್ಗೆ ಸಿಮಿ ಓಡುತ್ತಾ ಬಂದು ನೋಡಿತು.
“ಗಿಡ ಬಂದಿದೆಯಾ?”
ಆದರೆ ಅಲ್ಲಿ ಏನೂ ಕಾಣಿಸಲಿಲ್ಲ.
ಸಿಮಿಗೆ ಸ್ವಲ್ಪ ಬೇಸರವಾಯಿತು.
“ಅಯ್ಯೋ… ಏಕೆ ಇನ್ನೂ ಗಿಡ ಬಂದಿಲ್ಲ?”
ಅದು ಮತ್ತೆ ನೀರು ಹಾಕಿತು.
ಮರುದಿನವೂ ಬಂತು.
ಆದರೂ ಏನೂ ಕಾಣಿಸಲಿಲ್ಲ.
ಮೂರನೇ ದಿನವೂ ಅದೇ.
ನಾಲ್ಕನೇ ದಿನವೂ ಅದೇ.
ಸಿಮಿ ಬೇಸರದಿಂದ ಹೇಳಿತು,
“ಇದು ಬೆಳೆಯುವುದೇ ಇಲ್ಲವೋ?”
ಅಷ್ಟರಲ್ಲಿ ಅಲ್ಲಿಗೆ ಬಂದ ವಯಸ್ಸಾದ ಆಮೆ ಹೇಳಿತು,
“ಸಿಮಿ, ಒಳ್ಳೆಯ ಕೆಲಸಗಳಿಗೆ ಸಮಯ ಬೇಕು. ಬೀಜದೊಳಗೆ ಈಗ ಗಿಡ ಬೆಳೆಯುತ್ತಿದೆ. ಆದರೆ ಅದು ಇನ್ನೂ ಮಣ್ಣಿನ ಮೇಲೆ ಕಾಣಿಸುತ್ತಿಲ್ಲ.”
ಸಿಮಿ ಆಶ್ಚರ್ಯದಿಂದ ಕೇಳಿತು,
“ಅಂದರೆ ಮಣ್ಣಿನ ಕೆಳಗೆ ಏನಾಗುತ್ತಿದೆ?”
ಆಮೆ ನಗುತ್ತಾ ಹೇಳಿತು,
“ಅಲ್ಲಿ ಬೇರುಗಳು ಬೆಳೆಯುತ್ತಿವೆ.”
ಸಿಮಿಗೆ ಅರ್ಥವಾಯಿತು.
“ಹಾಗಾದರೆ ನಾನು ಕಾಯುತ್ತೇನೆ!”
ಸಿಮಿಯ ಕಾಳಜಿ
ಆ ದಿನದಿಂದ ಸಿಮಿ ಪ್ರತಿದಿನ ಬೀಜದ ಬಳಿ ಬರುತ್ತಿತ್ತು.
ಬೆಳಿಗ್ಗೆ ನೀರು ಹಾಕುತ್ತಿತ್ತು.
ಮಧ್ಯಾಹ್ನ ಸೂರ್ಯ ತುಂಬಾ ಬಿಸಿಯಾಗಿದ್ದರೆ ಅದರ ಸುತ್ತಲೂ ಒಣ ಎಲೆಗಳನ್ನು ಹಾಕಿ ಮಣ್ಣನ್ನು ಕಾಪಾಡುತ್ತಿತ್ತು.
ಮಳೆ ಜೋರಾಗಿ ಬಂದರೆ ನೀರು ನಿಂತುಕೊಳ್ಳದಂತೆ ಸಣ್ಣ ದಾರಿ ಮಾಡುತ್ತಿತ್ತು.
ಒಂದು ದಿನ ಕೆಲವು ಕೀಟಗಳು ಬೀಜದ ಜಾಗಕ್ಕೆ ಬಂದವು.
ಸಿಮಿ ಅವುಗಳನ್ನು ನಿಧಾನವಾಗಿ ದೂರ ಮಾಡಿತು.
“ನನ್ನ ಪುಟ್ಟ ಬೀಜವನ್ನು ನಾನು ಕಾಪಾಡುತ್ತೇನೆ,” ಎಂದು ಹೇಳಿತು.
ದಿನಗಳು ಕಳೆದವು.
ವಾರಗಳು ಕಳೆದವು.
ಒಂದು ಬೆಳಿಗ್ಗೆ…
ಸಿಮಿ ಎಂದಿನಂತೆ ಬೀಜದ ಬಳಿ ಬಂದಿತು.
ಅಲ್ಲಿ ಮಣ್ಣಿನಿಂದ ಒಂದು ಪುಟ್ಟ ಹಸಿರು ಮೊಳಕೆ ಹೊರಗೆ ಬಂದಿತ್ತು!
ಸಿಮಿ ಸಂತೋಷದಿಂದ ಕುಣಿಯಿತು.
“ಬಂದಿದೆ! ಬಂದಿದೆಯೇ!”
ಅದು ತನ್ನ ಸ್ನೇಹಿತರನ್ನೆಲ್ಲಾ ಕರೆದುಕೊಂಡು ಬಂತು.
ಹಕ್ಕಿ, ಆಮೆ, ಮೊಲ—ಎಲ್ಲರೂ ಆ ಪುಟ್ಟ ಮೊಳಕೆಯನ್ನು ನೋಡಿದರು.
“ವಾವ್!” ಎಂದು ಎಲ್ಲರೂ ಸಂತೋಷಪಟ್ಟರು.
ಸಿಮಿ ಮೊಳಕೆಯ ಹತ್ತಿರ ಕುಳಿತು,
“ನೀನು ದೊಡ್ಡ ಗಿಡವಾಗಬೇಕು. ನಾನು ನಿನ್ನನ್ನು ಚೆನ್ನಾಗಿ ನೋಡಿಕೊಳ್ಳುತ್ತೇನೆ,” ಎಂದಿತು.
ಪುಟ್ಟ ಮೊಳಕೆಯಿಂದ ದೊಡ್ಡ ಗಿಡ
ಮೊಳಕೆ ನಿಧಾನವಾಗಿ ಬೆಳೆಯತೊಡಗಿತು.
ಮೊದಲು ಎರಡು ಎಲೆಗಳು ಬಂದವು.
ನಂತರ ಇನ್ನಷ್ಟು ಎಲೆಗಳು ಬಂದವು.
ಕಾಂಡ ಸ್ವಲ್ಪ ದಪ್ಪವಾಯಿತು.
ಸಿಮಿ ಪ್ರತಿದಿನ ಅದಕ್ಕೆ ನೀರು ಹಾಕುತ್ತಿತ್ತು.
ಕೆಲವು ದಿನಗಳಲ್ಲಿ ಅದು ಸಿಮಿಗಿಂತಲೂ ಎತ್ತರವಾಗಿತ್ತು.
ಒಂದು ವರ್ಷ ಕಳೆದಿತು.
ಈಗ ಅದು ಒಂದು ಸುಂದರವಾದ ಚಿಕ್ಕ ಮರವಾಗಿತ್ತು.
ಅದರ ಕೊಂಬೆಗಳಲ್ಲಿ ಪುಟ್ಟ ಹಕ್ಕಿಗಳು ಗೂಡು ಕಟ್ಟಲು ಶುರುಮಾಡಿದವು.
ಚಿಟ್ಟೆಗಳು ಅದರ ಸುತ್ತಲೂ ಹಾರಾಡುತ್ತಿದ್ದವು.
ಜೇನುನೊಣಗಳು ಹೂಗಳ ಮೇಲೆ ಕುಳಿತುಕೊಳ್ಳುತ್ತಿದ್ದವು.
ಸಿಮಿಗೆ ತುಂಬಾ ಸಂತೋಷವಾಯಿತು.
“ನೀನು ಇಷ್ಟು ದೊಡ್ಡವನಾಗಿದ್ದೀಯ!” ಎಂದು ಮರದ ಕಾಂಡವನ್ನು ತಬ್ಬಿಕೊಂಡಿತು.
ಮರದ ಮೊದಲ ಹಣ್ಣು
ಇನ್ನೂ ಕೆಲವು ತಿಂಗಳುಗಳು ಕಳೆದವು.
ಒಂದು ದಿನ ಸಿಮಿ ಮರದ ಕೊಂಬೆಗಳನ್ನು ನೋಡುತ್ತಾ,
“ಇಂದು ಏನೋ ಬದಲಾಗಿದೆಯಲ್ಲ!” ಎಂದಿತು.
ಕೊಂಬೆಗಳ ನಡುವೆ ಸಣ್ಣ ಸಣ್ಣ ಹೂಗಳು ಅರಳಿದ್ದವು.
ಹೂಗಳ ನಂತರ ಪುಟ್ಟ ಹಸಿರು ಕಾಯಿಗಳು ಬಂದವು.
ದಿನಗಳು ಕಳೆದಂತೆ ಅವು ದೊಡ್ಡದಾದವು.
ಒಂದು ಬೆಳಿಗ್ಗೆ ಸಿಮಿ ಮರದ ಕೆಳಗೆ ಬಂದು ನೋಡಿದಾಗ…
ಅಲ್ಲಿ ಕೆಂಪು ಬಣ್ಣದ ಸುಂದರವಾದ ಹಣ್ಣುಗಳು ನೇತಾಡುತ್ತಿದ್ದವು!
ಸಿಮಿಗೆ ನಂಬಲಾಗಲಿಲ್ಲ.
“ನಾನು ನೆಟ್ಟ ಪುಟ್ಟ ಬೀಜದಿಂದ… ಇಷ್ಟು ದೊಡ್ಡ ಹಣ್ಣಿನ ಮರ!”
ಅದು ಸಂತೋಷದಿಂದ ಓಡಿ ತನ್ನ ಸ್ನೇಹಿತರನ್ನು ಕರೆದುಕೊಂಡು ಬಂತು.
ಎಲ್ಲರೂ ಮರದ ಸುತ್ತ ನಿಂತರು.
ಹಕ್ಕಿ ಹೇಳಿತು,
“ಸಿಮಿ, ಇದು ನಿನ್ನ ತಾಳ್ಮೆಯ ಫಲ.”
ಆಮೆ ಹೇಳಿತು,
“ನೀನು ಮೊದಲ ದಿನವೇ ಬಿಟ್ಟುಕೊಟ್ಟಿದ್ದರೆ ಈ ಮರ ಬೆಳೆಯುತ್ತಿರಲಿಲ್ಲ.”
ಸಿಮಿ ನಗುತ್ತಾ ಹೇಳಿತು,
“ನಾನು ಒಂದು ಚಿಕ್ಕ ಬೀಜವನ್ನು ಮಾತ್ರ ನೆಟ್ಟೆ. ಆದರೆ ಅದನ್ನು ಪ್ರೀತಿ ಮತ್ತು ಕಾಳಜಿಯಿಂದ ಬೆಳೆಸಿದೆ.”
ಹಣ್ಣು ಎಲ್ಲರಿಗೂ
ಸಿಮಿಗೆ ಮರದ ಹಣ್ಣುಗಳು ತುಂಬಾ ಇಷ್ಟವಾಗಿದ್ದವು.
ಆದರೆ ಅದು ಹಣ್ಣುಗಳನ್ನು ತನ್ನೊಬ್ಬಳೇ ತಿನ್ನಲಿಲ್ಲ.
ಹಕ್ಕಿಗಳಿಗೆ ಕೆಲವು ಹಣ್ಣುಗಳನ್ನು ಕೊಟ್ಟಿತು.
ಮೊಲಗಳಿಗೆ ಕೆಲವು ಹಣ್ಣುಗಳನ್ನು ಕೊಟ್ಟಿತು.
ಆಮೆಗೂ ಹಣ್ಣು ಕೊಟ್ಟಿತು.
ಕಾಡಿನ ಎಲ್ಲ ಪ್ರಾಣಿಗಳನ್ನೂ ಕರೆದು,
“ಈ ಮರ ನನ್ನದು ಮಾತ್ರವಲ್ಲ. हे ಮರ ಎಲ್ಲರಿಗೂ ಸೇರಿದ್ದು!” ಎಂದು ಹೇಳಿತು.
ಎಲ್ಲರೂ ಸಂತೋಷದಿಂದ ಹಣ್ಣು ತಿಂದರು.
ಆ ದಿನ ಕಾಡಿನಲ್ಲಿ ದೊಡ್ಡ ಸಂಭ್ರಮ ನಡೆಯಿತು.
ಸಿಮಿ ಮರದ ಕೆಳಗೆ ಕುಳಿತು ತನ್ನ ಪುಟ್ಟ ಬೀಜವನ್ನು ನೆಟ್ಟ ದಿನವನ್ನು ನೆನಪಿಸಿಕೊಂಡಿತು.
ಅದು ನಿಧಾನವಾಗಿ ಹೇಳಿತು,
“ಅಂದು ಇದು ಕೇವಲ ಒಂದು ಪುಟ್ಟ ಬೀಜವಾಗಿತ್ತು.
ಆದರೆ ಅದರೊಳಗೆ ಒಂದು ದೊಡ್ಡ ಮರ ಅಡಗಿತ್ತು.
ಅದಕ್ಕೆ ಬೇಕಾಗಿದ್ದು ಸ್ವಲ್ಪ ಮಣ್ಣು…
ಸ್ವಲ್ಪ ನೀರು…
ಸ್ವಲ್ಪ ಸೂರ್ಯನ ಬೆಳಕು…
ಮತ್ತು ತುಂಬಾ ಕಾಳಜಿ.”
ಗಾಳಿ ಬೀಸಿತು.
ಮರದ ಎಲೆಗಳು ಸರ… ಸರ… ಎಂದು ಸದ್ದು ಮಾಡಿದವು.
ಸಿಮಿಗೆ ಮರವೇ ತನ್ನ ಜೊತೆ ಮಾತನಾಡುತ್ತಿರುವಂತೆ ಅನಿಸಿತು.
“ಧನ್ಯವಾದಗಳು, ಸಿಮಿ!”
ಸಿಮಿ ನಗುತ್ತಾ ಮರವನ್ನು ನೋಡಿತು.
“ನೀನು ನನಗೆ ಒಂದು ದೊಡ್ಡ ಪಾಠ ಕಲಿಸಿದ್ದೀಯ.”
ಕಥೆಯ ನೀತಿ
ಚಿಕ್ಕದಾದ ಕೆಲಸವನ್ನು ಎಂದಿಗೂ ಕಡಿಮೆ ಎಂದುಕೊಳ್ಳಬಾರದು.
ತಾಳ್ಮೆ, ಕಾಳಜಿ ಮತ್ತು ನಿರಂತರ ಪ್ರಯತ್ನ ಇದ್ದರೆ ಒಂದು ಪುಟ್ಟ ಬೀಜವೂ ದೊಡ್ಡ ಮರವಾಗಬಹುದು.
ಮಕ್ಕಳಿಗಾಗಿ ಪುಟ್ಟ ಸಂದೇಶ
“ಇಂದು ನೀನು ಮಾಡುವ ಸಣ್ಣ ಒಳ್ಳೆಯ ಕೆಲಸವೇ ನಾಳೆ ದೊಡ್ಡ ಫಲವನ್ನು ಕೊಡಬಹುದು.”
ಒಂದು ಬೀಜ ನೆಡಿ…
ಒಂದು ಮರ ಬೆಳೆಸಿ…
ಪ್ರಕೃತಿಯನ್ನು ಪ್ರೀತಿಸಿ!
No comments:
Post a Comment