🐜 ಇರುವೆಯ ಉಳಿತಾಯದ ಪಾಠ
ಒಂದು ಸುಂದರವಾದ ಕಾಡಿನಲ್ಲಿ ಚಿಕ್ಕದೊಂದು ಇರುವೆ ವಾಸಿಸುತ್ತಿತ್ತು. ಅದರ ಹೆಸರು ಚಿನ್ನಿ.
ಚಿನ್ನಿ ತುಂಬಾ ಚುರುಕಾಗಿತ್ತು. ಬೇಸಿಗೆ ಕಾಲದಲ್ಲಿ ಆಹಾರ ಸಿಗುತ್ತಿದ್ದಾಗ, ಪ್ರತಿದಿನ ಸ್ವಲ್ಪ ಸ್ವಲ್ಪ ಧಾನ್ಯಗಳನ್ನು ಸಂಗ್ರಹಿಸಿ ತನ್ನ ಗೂಡಿನಲ್ಲಿ ಇಡುತ್ತಿತ್ತು.
ಅದನ್ನು ನೋಡುತ್ತಿದ್ದ ಮಿಡತೆ ನಕ್ಕು ಹೇಳುತ್ತಿತ್ತು,
“ಚಿನ್ನಿ, ಇಷ್ಟು ಕಷ್ಟಪಟ್ಟು ದಿನವೂ ಆಹಾರ ಸಂಗ್ರಹಿಸುತ್ತೀಯಲ್ಲ! ಈಗ ಸಾಕಷ್ಟು ಆಹಾರ ಸಿಗುತ್ತಿದೆ. ಬಾ, ನನ್ನ ಜೊತೆ ಆಟವಾಡು!”
ಮಿಡತೆ ಅದನ್ನು ಕೇಳಿ ಮತ್ತೆ ನಕ್ಕಿತು.
“ನಾಳೆಯ ಚಿಂತೆ ಇಂದೇಕೆ? ಇಂದು ಸಂತೋಷವಾಗಿರು!” ಎಂದು ಹೇಳಿ ಆಟವಾಡಲು ಹೊರಟಿತು.
ದಿನಗಳು ಕಳೆದವು. ಬೇಸಿಗೆ ಮುಗಿದು ಮಳೆಗಾಲ ಆರಂಭವಾಯಿತು. ನಿರಂತರವಾಗಿ ಮಳೆ ಸುರಿಯತೊಡಗಿತು. ಕಾಡಿನಲ್ಲಿದ್ದ ಆಹಾರ ಸಿಗುವುದು ಕಷ್ಟವಾಯಿತು.
ಮಿಡತೆಗೆ ಎಲ್ಲಿಯೂ ಆಹಾರ ಸಿಗಲಿಲ್ಲ. ಅದು ಹಸಿವಿನಿಂದ ಬಳಲತೊಡಗಿತು.
ಕೊನೆಗೆ ಅದು ಚಿನ್ನಿಯ ಗೂಡಿನ ಬಳಿಗೆ ಬಂದು,
“ಚಿನ್ನಿ, ನನಗೆ ತುಂಬಾ ಹಸಿವಾಗಿದೆ. ಸ್ವಲ್ಪ ಆಹಾರ ಕೊಡುತ್ತೀಯಾ?” ಎಂದು ಕೇಳಿತು.
ಚಿನ್ನಿ ತಕ್ಷಣ ತನ್ನ ಸಂಗ್ರಹದಲ್ಲಿದ್ದ ಧಾನ್ಯವನ್ನು ತೆಗೆದುಕೊಂಡು ಮಿಡತೆಗೆ ಕೊಟ್ಟಿತು.
ಮಿಡತೆಗೆ ತನ್ನ ತಪ್ಪಿನ ಅರಿವಾಯಿತು.
“ಚಿನ್ನಿ, ನೀನು ಹೇಳಿದ್ದು ಸರಿ. ಮುಂದೆ ಸಿಗುವಾಗ ಸ್ವಲ್ಪವಾದರೂ ಉಳಿಸಿಕೊಳ್ಳುತ್ತೇನೆ,” ಎಂದಿತು.
ಆ ದಿನದಿಂದ ಮಿಡತೆಯೂ ತನ್ನ ಆಹಾರವನ್ನು ವ್ಯರ್ಥ ಮಾಡದೆ, ಮುಂದಿನ ದಿನಗಳಿಗಾಗಿ ಸ್ವಲ್ಪ ಉಳಿಸಿಕೊಳ್ಳಲು ಕಲಿತುಕೊಂಡಿತು.
ಮಿಡತೆ ಆ ದಿನ ಚಿನ್ನಿಯ ಮಾತನ್ನು ಮನಸ್ಸಿನಲ್ಲಿ ಇಟ್ಟುಕೊಂಡಿತು.
ಮಳೆಗಾಲ ಮುಗಿದ ಮೇಲೆ ಮತ್ತೆ ಬಿಸಿಲಿನ ದಿನಗಳು ಬಂದವು. ಕಾಡಿನಲ್ಲಿ ಮರಗಳು ಹಸಿರಿನಿಂದ ತುಂಬಿಕೊಂಡವು. ಹಣ್ಣುಗಳು, ಬೀಜಗಳು, ಧಾನ್ಯಗಳು ಎಲ್ಲೆಡೆ ಸಿಗತೊಡಗಿದವು.
ಈ ಬಾರಿ ಮಿಡತೆ ಮೊದಲಿನಂತೆ ದಿನವಿಡೀ ಆಟವಾಡಲಿಲ್ಲ.
ಬೆಳಿಗ್ಗೆ ಸ್ವಲ್ಪ ಸಮಯ ಆಹಾರ ಹುಡುಕುತ್ತಿತ್ತು. ಸಿಕ್ಕ ಆಹಾರದಲ್ಲಿ ತನಗೆ ಬೇಕಾದಷ್ಟನ್ನು ತಿಂದು, ಉಳಿದದ್ದನ್ನು ತನ್ನ ಚಿಕ್ಕ ಗೂಡಿನಲ್ಲಿ ಜೋಪಾನವಾಗಿ ಇಡುತ್ತಿತ್ತು.
ಒಂದು ದಿನ ಚಿನ್ನಿ ಅದನ್ನು ನೋಡಿ ಕೇಳಿತು,
“ಮಿಡತೆ, ಇಂದು ಆಟಕ್ಕೆ ಬರಲ್ವಾ?”
ಮಿಡತೆ ನಗುತ್ತಾ ಹೇಳಿತು,
“ಬರುತ್ತೇನೆ ಚಿನ್ನಿ! ಆದರೆ ಮೊದಲು ನನ್ನ ಕೆಲಸ ಮುಗಿಸಬೇಕು. ನಾಳೆ ಏನಾಗುತ್ತದೆ ಎಂದು ಯಾರಿಗೂ ಗೊತ್ತಿಲ್ಲ ಅಲ್ಲವೇ?”
ಚಿನ್ನಿ ಸಂತೋಷದಿಂದ ತಲೆಯಾಡಿಸಿತು.
ಹೀಗೆ ಇಬ್ಬರೂ ತಮ್ಮ ಕೆಲಸವನ್ನು ಮಾಡಿಕೊಂಡು ನಂತರ ಆಟವಾಡುತ್ತಿದ್ದರು.
ಕೆಲವು ದಿನಗಳ ನಂತರ ಕಾಡಿನಲ್ಲಿ ಭಾರೀ ಗಾಳಿ ಬೀಸಿತು. ಹಲವಾರು ಮರಗಳ ಕೊಂಬೆಗಳು ಮುರಿದು ಬಿದ್ದವು. ಕೆಲವು ದಿನಗಳವರೆಗೆ ಆಹಾರ ಹುಡುಕುವುದು ಕಷ್ಟವಾಯಿತು.
ಈ ಬಾರಿ ಮಿಡತೆ ಹೆದರಲಿಲ್ಲ.
ಅದರ ಗೂಡಿನಲ್ಲಿ ಸ್ವಲ್ಪ ಆಹಾರ ಸಂಗ್ರಹವಾಗಿತ್ತು.
“ಚಿನ್ನಿ ಹೇಳಿದ ಮಾತು ನಿಜ. ಸ್ವಲ್ಪ ಉಳಿಸಿಕೊಂಡಿದ್ದರಿಂದ ಇಂದು ನನಗೆ ತೊಂದರೆಯಾಗಲಿಲ್ಲ,” ಎಂದು ಅದು ಸಂತೋಷಪಟ್ಟಿತು.
ಆ ದಿನ ಮಿಡತೆ ತನ್ನ ಸ್ನೇಹಿತರಿಗೆಲ್ಲಾ ಒಂದು ಮಾತು ಹೇಳಿತು:
“ನಾವು ಸಂಪಾದಿಸುವುದಾಗಲಿ, ಪಡೆಯುವುದಾಗಲಿ ಎಲ್ಲವನ್ನೂ ಒಂದೇ ದಿನದಲ್ಲಿ ಬಳಸಿಬಿಡಬಾರದು. ನಮ್ಮ ಮುಂದಿನ ದಿನಗಳಿಗಾಗಿ ಸ್ವಲ್ಪ ಉಳಿಸಿಕೊಳ್ಳಬೇಕು.”
ಚಿನ್ನಿ ಹೇಳಿತು,
“ಅದೇ ನಿಜವಾದ ಜಾಣತನ!”
ಆ ದಿನದಿಂದ ಕಾಡಿನ ಚಿಕ್ಕ ಪ್ರಾಣಿಗಳೆಲ್ಲಾ ಉಳಿತಾಯದ ಮಹತ್ವವನ್ನು ಕಲಿತವು.
ಅವು ಆಹಾರವನ್ನು ವ್ಯರ್ಥ ಮಾಡಲಿಲ್ಲ. ಸಿಕ್ಕದ್ದರಲ್ಲಿ ಸ್ವಲ್ಪವನ್ನು ಮುಂದಿನ ದಿನಗಳಿಗಾಗಿ ಉಳಿಸಿಕೊಳ್ಳಲು ಪ್ರಾರಂಭಿಸಿದವು.
ಹೀಗೆ ಒಂದು ಚಿಕ್ಕ ಇರುವೆಯ ಸರಳ ಅಭ್ಯಾಸವು ಇಡೀ ಕಾಡಿನ ಪ್ರಾಣಿಗಳಿಗೆ ದೊಡ್ಡ ಪಾಠವಾಯಿತು.
ಕಥೆಯ ನೀತಿ
“ಇಂದು ಸಿಕ್ಕ ಸಂತೋಷವನ್ನು ಅನುಭವಿಸೋಣ; ಆದರೆ ನಾಳೆಯ ಅಗತ್ಯವನ್ನೂ ಮರೆಯಬಾರದು.”
ಸಣ್ಣ ಉಳಿತಾಯ — ದೊಡ್ಡ ಸಹಾಯ!
ಇದು ಸಿಕ್ಕದ್ದನ್ನೆಲ್ಲ ಖರ್ಚು ಮಾಡದೆ, ನಾಳೆಯ ಅಗತ್ಯಕ್ಕಾಗಿ ಸ್ವಲ್ಪ ಉಳಿಸಿಕೊಳ್ಳುವುದು ಒಳ್ಳೆಯ ಅಭ್ಯಾಸ.
ಪುಟ್ಟ ಕೆಂಪು ಸೇಬಿನ ದೊಡ್ಡ ಸಂತೋಷ
ಒಂದು ಸುಂದರವಾದ ಹಸಿರು ತೋಟದಲ್ಲಿ ಒಂದು ದೊಡ್ಡ ಸೇಬಿನ ಮರವಿತ್ತು.
ಆ ಮರದಲ್ಲಿ ಅನೇಕ ಕೆಂಪು, ಹಸಿರು ಮತ್ತು ಹಳದಿ ಸೇಬುಗಳು ಬೆಳೆಯುತ್ತಿದ್ದವು.
ಅವುಗಳಲ್ಲಿ ಒಂದು ಸೇಬು ಮಾತ್ರ ಎಲ್ಲರಿಗಿಂತ ವಿಶೇಷವಾಗಿತ್ತು.
ಅದು ಚಿನ್ನಿ ಎಂಬ ಪುಟ್ಟ ಕೆಂಪು ಸೇಬು.
ಚಿನ್ನಿ ದುಂಡಾಗಿತ್ತು.
ಅದರ ಮೈ ಹೊಳೆಯುತ್ತಿತ್ತು.
ಅದು ಮರದ ಕೊಂಬೆಯಲ್ಲಿ ತೂಗುತ್ತಾ ಗಾಳಿಯ ಜೊತೆ ಆಟವಾಡುತ್ತಿತ್ತು.
ಗಾಳಿ ಬೀಸಿದಾಗ,
ಸರ… ಸರ… ಸರ…
ಎಲೆಗಳು ಅಲುಗಾಡುತ್ತಿದ್ದವು.
ಚಿನ್ನಿ ಸಂತೋಷದಿಂದ ಹೇಳುತ್ತಿತ್ತು,
“ಅಯ್ಯೋ! ಗಾಳಿ ಅಣ್ಣಾ, ಇನ್ನೂ ಜೋರಾಗಿ ಬೀಸು!”
ಗಾಳಿ ಜೋರಾಗಿ ಬೀಸಿದಾಗ ಚಿನ್ನಿ ಕೊಂಬೆಯ ಮೇಲೆ ನಿಧಾನವಾಗಿ ತೂಗುತ್ತಿತ್ತು.
ಚಿನ್ನಿಯ ಪುಟ್ಟ ಕನಸು
ಒಂದು ದಿನ ಚಿನ್ನಿ ತನ್ನ ಸುತ್ತಲಿದ್ದ ಸೇಬುಗಳನ್ನು ನೋಡಿತು.
ಒಂದು ಸೇಬು ಹೇಳಿತು,
“ನಾನು ಮಾರುಕಟ್ಟೆಗೆ ಹೋಗುತ್ತೇನೆ!”
ಮತ್ತೊಂದು ಸೇಬು ಹೇಳಿತು,
“ನಾನು ಜ್ಯೂಸ್ ಆಗುತ್ತೇನೆ!”
ಇನ್ನೊಂದು ಸೇಬು ಹೇಳಿತು,
“ನನ್ನಿಂದ ರುಚಿಯಾದ ಜಾಮ್ ಮಾಡುತ್ತಾರೆ!”
ಚಿನ್ನಿ ಎಲ್ಲವನ್ನೂ ಕೇಳುತ್ತಾ ಯೋಚಿಸಿತು.
“ನಾನು ಏನಾಗಬೇಕು?”
ಅದಕ್ಕೆ ಉತ್ತರ ಗೊತ್ತಿರಲಿಲ್ಲ.
“ನಾನು ಕೂಡ ಜ್ಯೂಸ್ ಆಗಬೇಕಾ?”
“ಅಥವಾ ಜಾಮ್ ಆಗಬೇಕಾ?”
“ಅಥವಾ ಯಾರಾದರೂ ನನ್ನನ್ನು ಹಾಗೆಯೇ ತಿನ್ನುತ್ತಾರಾ?”
ಚಿನ್ನಿಗೆ ಗೊಂದಲವಾಯಿತು.
ಅದು ತನ್ನ ತಾಯಿ ಮರವನ್ನು ಕೇಳಿತು,
“ಅಮ್ಮಾ, ನಾನು ಮುಂದೆ ಏನಾಗುತ್ತೇನೆ?”
ಸೇಬಿನ ಮರ ನಿಧಾನವಾಗಿ ನಗಿತು.
“ಚಿನ್ನಿ, ನೀನು ಏನಾಗಬೇಕು ಎಂದು ಈಗಲೇ ನಿರ್ಧರಿಸಬೇಕಿಲ್ಲ. ಸಮಯ ಬಂದಾಗ ನಿನಗೆ ಗೊತ್ತಾಗುತ್ತದೆ.”
“ಆದರೆ ನಾನು ಹೇಗೆ ಗೊತ್ತಾಗಿಸಿಕೊಳ್ಳಲಿ?”
“ನೀನು ಯಾರಿಗಾದರೂ ಸಂತೋಷ ಕೊಟ್ಟಾಗ, ಅದೇ ನಿನ್ನ ಉತ್ತರವಾಗಿರಬಹುದು,” ಎಂದ ಮರ.
ಚಿನ್ನಿ ಆ ಮಾತನ್ನು ಮನಸ್ಸಿನಲ್ಲಿ ಇಟ್ಟುಕೊಂಡಿತು. ಒಂದು ದಿನ ಗಾಳಿ ಜೋರಾಗಿ ಬೀಸಿತು
ಮರುದಿನ ಬೆಳಿಗ್ಗೆ ಆಕಾಶದಲ್ಲಿ ಮೋಡಗಳು ಸೇರಿಕೊಂಡವು.
ಗಾಳಿ ಜೋರಾಗಿ ಬೀಸತೊಡಗಿತು.
ವೂಊಊ…!
ಮರದ ಕೊಂಬೆಗಳು ಅಲುಗಾಡಿದವು.
ಚಿನ್ನಿ ಕೊಂಬೆಯನ್ನು ಗಟ್ಟಿಯಾಗಿ ಹಿಡಿದುಕೊಂಡಿತು.
“ಅಯ್ಯೋ! ನಾನು ಬೀಳಬಾರದು!”
ಆದರೆ…
ಧಪ್!
ಚಿನ್ನಿ ಮರದಿಂದ ಕೆಳಗೆ ಬಿತ್ತು.
ಅದು ಮೃದುವಾದ ಹುಲ್ಲಿನ ಮೇಲೆ ಬಿದ್ದಿದ್ದರಿಂದ ಏನೂ ಆಗಲಿಲ್ಲ.
ಚಿನ್ನಿ ಮೇಲೆ ನೋಡಿತು.
ಅದರ ತಾಯಿ ಮರ ತುಂಬಾ ಎತ್ತರದಲ್ಲಿತ್ತು.
“ಅಯ್ಯೋ… ಈಗ ನಾನು ಮರದ ಮೇಲೆ ಹೇಗೆ ಹೋಗಲಿ?” ಎಂದು ಯೋಚಿಸಿತು.
ಅಷ್ಟರಲ್ಲಿ ಒಂದು ಪುಟ್ಟ ಇರುವೆ ಅಲ್ಲಿಗೆ ಬಂತು.
“ಚಿನ್ನಿ, ನೀನು ಇಲ್ಲಿ ಏನು ಮಾಡುತ್ತಿದ್ದೀಯ?”
“ನಾನು ಮರದಿಂದ ಕೆಳಗೆ ಬಿದ್ದೆ.”
ಇರುವೆ ಹೇಳಿತು,
“ನಾನು ನಿನ್ನನ್ನು ಮೇಲಕ್ಕೆ ತೆಗೆದುಕೊಂಡು ಹೋಗಲು ಸಾಧ್ಯವಿಲ್ಲ. ಆದರೆ ನಿನಗೆ ದಾರಿ ತೋರಿಸಬಹುದು.”
ಚಿನ್ನಿ ನಗಿತು.
“ಧನ್ಯವಾದಗಳು!”
ಹೊಸ ಪ್ರಯಾಣ
ಚಿನ್ನಿ ಇರುವೆಯ ಜೊತೆ ತೋಟದ ದಾರಿಯಲ್ಲಿ ನಡೆಯತೊಡಗಿತು.
ಅದು ಮೊದಲ ಬಾರಿಗೆ ತನ್ನ ಮರದ ಹೊರಗಿನ ಜಗತ್ತನ್ನು ನೋಡುತ್ತಿತ್ತು.
ಅಲ್ಲಿ ಸುಂದರವಾದ ಹೂಗಳು ಇದ್ದವು.
ಚಿಟ್ಟೆಗಳು ಹಾರುತ್ತಿದ್ದವು.
ಜೇನುನೊಣಗಳು ಗುನುಗುತ್ತಿದ್ದವು.
ಪಕ್ಷಿಗಳು ಹಾಡುತ್ತಿದ್ದವು.
ಚಿನ್ನಿ ಆಶ್ಚರ್ಯದಿಂದ ಎಲ್ಲವನ್ನೂ ನೋಡುತ್ತಿತ್ತು.
ಅಷ್ಟರಲ್ಲಿ ದೂರದಲ್ಲಿ ಒಂದು ಚಿಕ್ಕ ಮನೆ ಕಾಣಿಸಿತು.
ಮನೆಯ ಮುಂದೆ ಒಬ್ಬ ಪುಟ್ಟ ಮಗು ಆಟವಾಡುತ್ತಿತ್ತು.
ಅವನ ಹೆಸರು ಆದಿತ್ಯ.
ಆದಿತ್ಯ ಬೆಳಿಗ್ಗೆ ಶಾಲೆಗೆ ಹೋಗಲು ಸಿದ್ಧವಾಗುತ್ತಿದ್ದ.
ಅವನ ತಾಯಿ ಅವನ lunch box ತಯಾರಿಸುತ್ತಿದ್ದರು.
ಚಿನ್ನಿ ಅದನ್ನು ನೋಡುತ್ತಾ ನಿಂತಿತು.
ಪುಟ್ಟ ಮಗುವಿನ Lunch Box
ಆದಿತ್ಯನ ತಾಯಿ lunch box ತೆರೆದರು.
ಅದರೊಳಗೆ ಅನ್ನ, ತರಕಾರಿ ಮತ್ತು ಒಂದು ಚಿಕ್ಕ ಸಿಹಿತಿಂಡಿ ಇತ್ತು.
ಆದಿತ್ಯ ಕೇಳಿದ,
“ಅಮ್ಮಾ, ಇಂದು ನನ್ನ lunch boxನಲ್ಲಿ ಹಣ್ಣು ಇಲ್ಲವೇ?”
ತಾಯಿ ನಗುತ್ತಾ ಹೇಳಿದರು,
“ಇಂದು ಮನೆಯಲ್ಲಿ ಹಣ್ಣು ಇರಲಿಲ್ಲ ಕಣೇ. ನಾಳೆ ಕೊಡುತ್ತೇನೆ.”
ಆದಿತ್ಯ ಸ್ವಲ್ಪ ಬೇಸರಪಟ್ಟ.
ಚಿನ್ನಿ ಅದನ್ನು ನೋಡಿತು.
ಅದರ ಮನಸ್ಸಿನಲ್ಲಿ ಒಂದು ಆಲೋಚನೆ ಮೂಡಿತು.
“ಬಹುಶಃ ನಾನು ಈ ಮಗುವಿಗೆ ಸಂತೋಷ ಕೊಡಬಹುದೇ?”
ಅಷ್ಟರಲ್ಲಿ ಗಾಳಿ ಮತ್ತೆ ಬೀಸಿತು.
ಚಿನ್ನಿ ನಿಧಾನವಾಗಿ ಉರುಳುತ್ತಾ ಮನೆಯ ಹತ್ತಿರಕ್ಕೆ ಬಂತು.
ಗುಳು… ಗುಳು… ಗುಳು…
ಅದು ನೇರವಾಗಿ ಆದಿತ್ಯನ ಕಾಲಿನ ಹತ್ತಿರ ಬಂದು ನಿಂತಿತು.
ಆದಿತ್ಯ ಕೆಳಗೆ ನೋಡಿದ.
“ಅಯ್ಯೋ! ಸುಂದರವಾದ ಕೆಂಪು ಸೇಬು!”
ಅವನು ಅದನ್ನು ಎತ್ತಿಕೊಂಡ.
“ಅಮ್ಮಾ! ನೋಡಿ! ನನಗೆ ಸೇಬು ಸಿಕ್ಕಿದೆ!”
ತಾಯಿ ನಗುತ್ತಾ ಹೇಳಿದರು,
“ವಾವ್! ಎಷ್ಟು ಸುಂದರವಾದ ಸೇಬು!”
ಆದಿತ್ಯ ಸೇಬನ್ನು ತನ್ನ ಕೈಯಲ್ಲಿ ಹಿಡಿದು ಸಂತೋಷಪಟ್ಟ.
“ಇದನ್ನು ನನ್ನ lunch boxನಲ್ಲಿ ಇಡಬಹುದಾ?”
“ಖಂಡಿತಾ!”
ಚಿನ್ನಿಯ ಹೃದಯ ಸಂತೋಷದಿಂದ ತುಂಬಿತು.
ಚಿನ್ನಿಗೆ ತನ್ನ ಉತ್ತರ ಸಿಕ್ಕಿತು
ಆದಿತ್ಯ ಚಿನ್ನಿಯನ್ನು ಚೆನ್ನಾಗಿ ತೊಳೆದು ತನ್ನ lunch boxನಲ್ಲಿ ಇಟ್ಟ.
ಚಿನ್ನಿ ಮೊದಲ ಬಾರಿಗೆ lunch box ಒಳಗೆ ಬಂದಿತ್ತು.
ಅಲ್ಲಿ ಅದು ಒಂದು ಪುಟ್ಟ ಕಿತ್ತಳೆ ಹಣ್ಣಿನ ಪಕ್ಕದಲ್ಲಿ ಕುಳಿತಿತ್ತು.
ಆದಿತ್ಯ ಶಾಲೆಗೆ ಹೋದ.
Lunch time ಆಯಿತು.
ಅವನು ತನ್ನ lunch box ತೆರೆದ.
ಸೇಬನ್ನು ನೋಡಿ ಅವನ ಮುಖದಲ್ಲಿ ದೊಡ್ಡ ನಗು ಮೂಡಿತು.
“ಯೇ! ನನ್ನ ಸೇಬು!”
ಅವನು ತನ್ನ ಸ್ನೇಹಿತರಿಗೆ ಸೇಬನ್ನು ತೋರಿಸಿದ.
ಎಲ್ಲರೂ,
“ವಾವ್!” ಎಂದು ಹೇಳಿದರು.
ಆದಿತ್ಯ ಸೇಬನ್ನು ತಿಂದ.
ಕ್ರಂಚ್… ಕ್ರಂಚ್…
“ತುಂಬಾ ರುಚಿಯಾಗಿದೆ!” ಎಂದು ಸಂತೋಷದಿಂದ ಹೇಳಿದ.
ಚಿನ್ನಿಗೆ ಆಗ ಎಲ್ಲವೂ ಅರ್ಥವಾಯಿತು.
ಅದು ಜ್ಯೂಸ್ ಆಗಲಿಲ್ಲ.
ಜಾಮ್ ಆಗಲಿಲ್ಲ.
ಮಾರುಕಟ್ಟೆಯಲ್ಲೂ ಮಾರಾಟವಾಗಲಿಲ್ಲ.
ಅದು ಏನಾಯಿತು?
ಒಬ್ಬ ಪುಟ್ಟ ಮಗುವಿನ lunch boxನಲ್ಲಿ ಸಂತೋಷವಾಯಿತು!
ತಾಯಿ ಮರದ ಬಳಿಗೆ ಮರಳಿ
ಆ ಸಂಜೆ ಆದಿತ್ಯನ ತಾಯಿ ಸೇಬಿನ ಬೀಜಗಳನ್ನು ತೋಟದ ಮಣ್ಣಿನಲ್ಲಿ ಹಾಕಿದರು.
ಕೆಲವು ದಿನಗಳ ನಂತರ ಚಿನ್ನಿಯ ಬೀಜದಿಂದ ಒಂದು ಪುಟ್ಟ ಮೊಳಕೆ ಹೊರಬಂತು.
ಅದನ್ನು ನೋಡಿ ತಾಯಿ ಮರ ಸಂತೋಷಪಟ್ಟಿತು.
“ಚಿನ್ನಿ, ಈಗ ನಿನಗೆ ಗೊತ್ತಾಯಿತೇ? ನೀನು ಏನಾಗಬೇಕು ಎಂದು?”
ಚಿನ್ನಿಯ ನೆನಪಿನಲ್ಲಿ ಆದಿತ್ಯನ ನಗು ಮೂಡಿತು.
ಅದು ಸಂತೋಷದಿಂದ ಹೇಳಿತು,
“ಹೌದು ಅಮ್ಮಾ!
ನಾನು ಯಾರಿಗಾದರೂ ಸಂತೋಷ ಕೊಡುವ ಹಣ್ಣಾಗಬೇಕು.
ನನ್ನನ್ನು ತಿನ್ನುವ ಮಗುವಿನ ಮುಖದಲ್ಲಿ ನಗು ಮೂಡಬೇಕು.
ಅದೇ ನನ್ನ ದೊಡ್ಡ ಸಂತೋಷ!”
ತಾಯಿ ಮರದ ಎಲೆಗಳು ಗಾಳಿಯಲ್ಲಿ ನಿಧಾನವಾಗಿ ಅಲುಗಾಡಿದವು.
ಸರ… ಸರ… ಸರ…
ಅದು ಚಿನ್ನಿಯನ್ನು ಆಶೀರ್ವದಿಸಿದಂತೆ ಅನಿಸಿತು.
ಪುಟ್ಟ ಸೇಬಿನ ದೊಡ್ಡ ಪಾಠ
ಆ ದಿನದಿಂದ ಚಿನ್ನಿಗೆ ಒಂದು ವಿಷಯ ಚೆನ್ನಾಗಿ ಅರ್ಥವಾಯಿತು.
ನಾವು ಏನಾಗಬೇಕು ಎಂದು ಕೆಲವೊಮ್ಮೆ ನಮಗೆ ತಕ್ಷಣ ಗೊತ್ತಾಗುವುದಿಲ್ಲ.
ಆದರೆ ನಾವು ಪ್ರೀತಿಯಿಂದ ಒಳ್ಳೆಯದನ್ನು ಮಾಡಿದಾಗ…
ಯಾರಿಗಾದರೂ ಸಂತೋಷ ಕೊಟ್ಟಾಗ…
ನಮ್ಮ ಜೀವನದ ಅರ್ಥ ನಿಧಾನವಾಗಿ ನಮಗೆ ತಿಳಿಯುತ್ತದೆ.
ಚಿನ್ನಿ ಒಂದು ಸಾಮಾನ್ಯ ಸೇಬಾಗಿತ್ತು.
ಆದರೆ ಒಂದು ಪುಟ್ಟ ಮಗುವಿನ ಮುಖದಲ್ಲಿ ನಗು ಮೂಡಿಸಿದಾಗ…
ಅದು ಒಂದು ಪುಟ್ಟ ಸಂತೋಷದ ಉಡುಗೊರೆಯಾಯಿತು.
ಕಥೆಯ ನೀತಿ
ನಮ್ಮ ಜೀವನದ ಮೌಲ್ಯ ನಾವು ಏನಾಗುತ್ತೇವೆ ಎಂಬುದರಲ್ಲಿ ಮಾತ್ರವಿಲ್ಲ.
ನಮ್ಮಿಂದ ಇತರರಿಗೆ ಎಷ್ಟು ಸಂತೋಷ ಸಿಗುತ್ತದೆ ಎಂಬುದಲ್ಲಿಯೂ ಇದೆ.
ಮಕ್ಕಳಿಗಾಗಿ ಪುಟ್ಟ ಸಂದೇಶ
“ನೀನು ಚಿಕ್ಕವನಾಗಿರಬಹುದು…
ಆದರೆ ನಿನ್ನಿಂದ ಯಾರಾದರೂ ಒಬ್ಬರ ಮುಖದಲ್ಲಿ ಮೂಡುವ ನಗು ತುಂಬಾ ದೊಡ್ಡದು!”
