ಸಹಬಾಳ್ವೆ (ಕತೆ-೦೧) kannada kids story sahabalve

           

 ಒ೦ದು ದೊಡ್ಡ ಕಾಡಿನಲ್ಲಿ ವಿವಿಧ ಜಾತಿಯ ಪ್ರಾಣಿಗಳು ವಾಸಿಸುತ್ತಿದ್ದವು. ಅದರಲ್ಲಿ ಕ್ರೂರ ಪ್ರಾಣಿಗಳು ಒ೦ದು ವರ್ಗ, ಸಾಧು ಪ್ರಾಣಿಗಳು ಒ೦ದು ವರ್ಗವೆ೦ದು ಜೀವನ ನಡೆಸುತ್ತಿದ್ದವು.

    ಹುಲಿ, ಸಿ೦ಹ, ಚಿರತೆಗಳು ಮಿತ್ರ ರಾಗಿದ್ದರೆ, ಜಿ೦ಕೆ, ಕಾಡೆಮ್ಮೆ, ಮ೦ಗಗಳು ಅಳಿಲುಗಳೆಲ್ಲ ಸ್ನೇಹಿತರಾಗಿದ್ದವು.

ಒ೦ದು ದೊಡ್ಡ ಹಳೆಯದಾದ ಮರವು ಯಾವಾಗಲೂ ಹೂವು-ಹಣ್ಣು ನೀಡುತ್ತಾ ಸಾಧು ಪ್ರಾಣಿಗಳಿಗೆ ಪ್ರೀತಿ ಪಾತ್ರವಾಗಿತ್ತು.

ಅಳಿಲು, ಮ೦ಗಗಳು ಮರವೇರಿ ಹೂವು ಹಣ್ಣು ತಿನ್ನುತ್ತಿದ್ದವು, ಹಾಗೆ ಕೆಳಗಿರುವ ಜಿ೦ಕೆಗಳಿಗೂ ನೀಡುತ್ತಿದ್ದವು.

ಇದರ ನಡುವೆ ಹುಲಿಗಳು ಹೊ೦ಚುಹಾಕಿ ಇವುಗಳನ್ನು ತಿನ್ನಲು ಕಾಯುತ್ತಿದ್ದವು.

ಒಮ್ಮೆ ಇದೇ ರೀತಿ ಕೋತಿಗಳು, ಜಿ೦ಕೆಗಳು ಹಣ್ಣು ತಿನ್ನುವ ಸಮಯದಲ್ಲಿ ಹುಲಿಯೊ೦ದು ಹೊ೦ಚುಹಾಕುತ್ತ ಕುಳಿತಿರುವುದು ಕೋತಿಗೆ ಕಾಣಿಸಿತು.ಆಗ ಕೂಡಲೆ ತನ್ನ ಬುದ್ದಿ ಉಪಯೋಗಿಸಿ

ಕೀರಲು ದನಿಯಿ೦ದ ಜಿ೦ಕೆಗೆ ಹುಲಿ ಕುಳಿತಿರುವುದು ತಿಳಿಸಿತು. ಅದನ್ನು ಗಮನಿಸಿದ ಜಿ೦ಕೆ ವೇಗವಾಗಿ ಓಡಿ ತನ್ನ ಪ್ರಾಣ ಉಳಿಸಿಕೊ೦ಡಿತು. ಕೋತಿಯೂ ಮರದಿ೦ದ ಮರಕ್ಕೆ ಹಾರಿ ಬದುಕಿಕೊ೦ಡಿತು.

ಹುಲಿಯು ಇ೦ದಿನ ಆಹಾರ ತಪ್ಪಿತೆ೦ದು ವಾಪಾಸಾಯಿತು..

ಸ್ನೇಹ-ಸಹಬಾಳ್ವೆಯಿ೦ದ ಜೀವಿಸಿದರೆ ಕಷ್ಟ ಕಾಲದಲ್ಲಿ ನೆರವಾಗಬಹುದು. ಉಪಾಯ ಬಲ್ಲವನಿಗೆ ಅಪಾಯವಿಲ್ಲ ಎನ್ನುವ ಗಾದೆಯು ಇಲ್ಲಿ ಸೂಕ್ತವಾಗಿದೆ.

2.

ಮರವನ್ನು ಉಳಿಸಿದ ಮಕ್ಕಳು

ಒಂದು ಸುಂದರವಾದ ಹಳ್ಳಿಯಲ್ಲಿ ಹಸಿರು ಎಂಬ ಪುಟ್ಟ ಶಾಲೆ ಇತ್ತು. ಶಾಲೆಯ ಸುತ್ತಲೂ ಹಲವಾರು ಮರಗಳು, ಬಣ್ಣಬಣ್ಣದ ಹೂವುಗಳು ಮತ್ತು ಚಿಕ್ಕಚಿಕ್ಕ ಗಿಡಗಳಿದ್ದವು. ಶಾಲೆಯ ಮೈದಾನದ ಒಂದು ಮೂಲೆಯಲ್ಲಿ ನೂರಾರು ವರ್ಷಗಳಷ್ಟು ಹಳೆಯದಾದ ಒಂದು ದೊಡ್ಡ ಆಲದ ಮರವಿತ್ತು.

ಆ ಮರದ ಕೆಳಗೆ ಮಕ್ಕಳು ಪ್ರತಿದಿನ ಆಟವಾಡುತ್ತಿದ್ದರು. ಮಧ್ಯಾಹ್ನದ ಬಿಸಿಲಿನಲ್ಲಿ ಕುಳಿತು ಊಟ ಮಾಡುತ್ತಿದ್ದರು. ಹಕ್ಕಿಗಳು ಅದರ ಕೊಂಬೆಗಳಲ್ಲಿ ಗೂಡು ಕಟ್ಟಿದ್ದವು. ಅಳಿಲುಗಳು ಮರದ ಮೇಲೆ ಓಡಾಡುತ್ತಿದ್ದವು.

ಮಕ್ಕಳು ಆ ಮರಕ್ಕೆ ಪ್ರೀತಿಯಿಂದ “ನಮ್ಮ ಸ್ನೇಹಿತ” ಎಂದು ಹೆಸರಿಟ್ಟಿದ್ದರು.

ಒಂದು ದಿನ ಬೆಳಿಗ್ಗೆ ಮಕ್ಕಳು ಶಾಲೆಗೆ ಬಂದಾಗ, ಮರದ ಬಳಿ ಕೆಲವು ಅಪರಿಚಿತರು ಅಳತೆ ಮಾಡುತ್ತಿರುವುದನ್ನು ನೋಡಿದರು.

“ಏನು ಮಾಡುತ್ತಿದ್ದೀರಿ?” ಎಂದು ಆರವ್ ಕೇಳಿದ.

ಅವರಲ್ಲೊಬ್ಬರು,

“ಈ ಜಾಗದಲ್ಲಿ ಹೊಸ ಕಟ್ಟಡ ನಿರ್ಮಾಣವಾಗಲಿದೆ. ಈ ಹಳೆಯ ಮರವನ್ನು ಕತ್ತರಿಸಬೇಕಾಗುತ್ತದೆ,” ಎಂದನು.

ಮಕ್ಕಳಿಗೆ ಆ ಮಾತು ಕೇಳಿ ತುಂಬಾ ಬೇಸರವಾಯಿತು.

“ಈ ಮರವನ್ನು ಕತ್ತರಿಸಬೇಡಿ. ಇದು ನಮ್ಮ ಶಾಲೆಯ ಭಾಗ,” ಎಂದು ಸಾನ್ವಿ ಕೇಳಿಕೊಂಡಳು.

ಆ ವ್ಯಕ್ತಿ,

“ನಮಗೆ ಆದೇಶ ಬಂದಿದೆ. ಮರವನ್ನು ಕತ್ತರಿಸಲೇಬೇಕು,” ಎಂದು ಹೇಳಿ ಅಲ್ಲಿಂದ ಹೊರಟ.

ಮಕ್ಕಳು ತಕ್ಷಣ ತಮ್ಮ ಶಿಕ್ಷಕಿ ಸುಮಾ ಮೇಡಂ ಬಳಿಗೆ ಓಡಿದರು.

“ಮೇಡಂ, ನಮ್ಮ ಮರವನ್ನು ಉಳಿಸಬೇಕು,” ಎಂದು ಎಲ್ಲರೂ ಒಟ್ಟಿಗೆ ಹೇಳಿದರು.

ಶಿಕ್ಷಕಿ ಮಕ್ಕಳ ಮಾತನ್ನು ಗಮನದಿಂದ ಕೇಳಿದರು.

“ಮರವನ್ನು ಉಳಿಸಲು ಕೇವಲ ದುಃಖಪಟ್ಟರೆ ಸಾಲದು. ನಾವು ಏಕೆ ಈ ಮರವನ್ನು ಉಳಿಸಬೇಕು ಎಂಬುದನ್ನು ಎಲ್ಲರಿಗೂ ತಿಳಿಸಬೇಕು,” ಎಂದರು.

ಮಕ್ಕಳು ಒಂದು ಯೋಜನೆ ರೂಪಿಸಿದರು.

ಮರುದಿನ ಅವರು ಶಾಲೆಯಲ್ಲಿ “ಮರ ಉಳಿಸಿ – ಪರಿಸರ ಉಳಿಸಿ” ಎಂಬ ಅಭಿಯಾನ ಆರಂಭಿಸಿದರು. ಕೆಲವರು ಬಣ್ಣದ ಕಾಗದದಲ್ಲಿ ಪೋಸ್ಟರ್‌ಗಳನ್ನು ತಯಾರಿಸಿದರು.

“ಮರಗಳು ನಮಗೆ ಆಮ್ಲಜನಕ ನೀಡುತ್ತವೆ.”

“ಒಂದು ಮರ – ನೂರು ಜೀವಿಗಳಿಗೆ ಆಶ್ರಯ.”

“ಮರ ಕಡಿಯಬೇಡಿ, ಗಿಡ ನೆಡಿ.”

ಎಂಬ ಸಂದೇಶಗಳನ್ನು ಬರೆದರು.

ಇನ್ನೂ ಕೆಲವರು ಹಳ್ಳಿಯ ಮನೆಮನೆಗೆ ಹೋಗಿ ಮರದ ಮಹತ್ವವನ್ನು ವಿವರಿಸಿದರು. ದೊಡ್ಡವರು ಕೂಡ ಮಕ್ಕಳ ಪ್ರಯತ್ನವನ್ನು ಮೆಚ್ಚಿದರು.

ಮಕ್ಕಳು ತಮ್ಮ ಮುಖ್ಯೋಪಾಧ್ಯಾಯರ ಸಹಾಯದಿಂದ ಗ್ರಾಮ ಪಂಚಾಯಿತಿಗೆ ಮನವಿ ಪತ್ರ ನೀಡಿದರು. ಆ ಮರವನ್ನು ಉಳಿಸಿಕೊಂಡೇ ಕಟ್ಟಡದ ವಿನ್ಯಾಸವನ್ನು ಬದಲಾಯಿಸಬಹುದೇ ಎಂದು ಕೇಳಿಕೊಂಡರು.

ಕೆಲವು ದಿನಗಳ ನಂತರ ಪಂಚಾಯಿತಿಯ ಅಧಿಕಾರಿಗಳು ಸ್ಥಳಕ್ಕೆ ಬಂದರು. ಅವರು ಮರವನ್ನು ಪರಿಶೀಲಿಸಿದರು. ಮರದ ಸುತ್ತಲೂ ಹಲವಾರು ಹಕ್ಕಿಗಳ ಗೂಡುಗಳು ಇರುವುದನ್ನೂ ಗಮನಿಸಿದರು.

“ಈ ಮರವನ್ನು ಉಳಿಸಿಕೊಂಡೇ ಕಟ್ಟಡ ನಿರ್ಮಾಣ ಮಾಡಬಹುದು. ಸ್ವಲ್ಪ ವಿನ್ಯಾಸ ಬದಲಾಯಿಸಿದರೆ ಸಾಕು,” ಎಂದು ಅಧಿಕಾರಿಗಳು ಹೇಳಿದರು.

ಮಕ್ಕಳ ಸಂತೋಷಕ್ಕೆ ಮಿತಿಯೇ ಇರಲಿಲ್ಲ.

ಆರವ್ ತನ್ನ ಸ್ನೇಹಿತರನ್ನು ನೋಡಿ,

“ನಾವು ಒಟ್ಟಾಗಿ ಪ್ರಯತ್ನಿಸಿದ್ದರಿಂದ ನಮ್ಮ ಮರ ಉಳಿಯಿತು!” ಎಂದನು.

ಸಾನ್ವಿ ನಗುತ್ತಾ,

“ಈ ಮರ ನಮಗೆ ನೆರಳು ಕೊಟ್ಟಿದೆ. ಈಗ ಅದನ್ನು ರಕ್ಷಿಸುವುದು ನಮ್ಮ ಕರ್ತವ್ಯ,” ಎಂದಳು.

ಅಂದಿನಿಂದ ಮಕ್ಕಳು ಪ್ರತಿವರ್ಷ ಶಾಲೆಯಲ್ಲಿ “ಮರ ಸ್ನೇಹಿತರ ದಿನ” ಆಚರಿಸಲು ಪ್ರಾರಂಭಿಸಿದರು. ಪ್ರತಿಯೊಬ್ಬರೂ ಒಂದು ಗಿಡ ನೆಟ್ಟು ಅದನ್ನು ಬೆಳೆಸುವ ಜವಾಬ್ದಾರಿ ತೆಗೆದುಕೊಂಡರು.

ಕೆಲವು ವರ್ಷಗಳಲ್ಲಿ ಶಾಲೆಯ ಸುತ್ತಲೂ ಇನ್ನಷ್ಟು ಹಸಿರು ಬೆಳೆದಿತು. ಚಿಟ್ಟೆಗಳು, ಹಕ್ಕಿಗಳು ಮತ್ತು ಅಳಿಲುಗಳು ಮತ್ತೆ ಹೆಚ್ಚಿನ ಸಂಖ್ಯೆಯಲ್ಲಿ ಕಾಣಿಸಿಕೊಳ್ಳತೊಡಗಿದವು.

ಒಂದು ದಿನ ಸುಮಾ ಮೇಡಂ ಮಕ್ಕಳಿಗೆ ಹೇಳಿದರು,

“ನೀವು ಒಂದು ಮರವನ್ನು ಮಾತ್ರ ಉಳಿಸಿಲ್ಲ. ಮುಂದಿನ ಪೀಳಿಗೆಗೆ ಒಂದು ಸುಂದರವಾದ ಪರಿಸರವನ್ನೂ ಉಳಿಸಿದ್ದೀರಿ.”

ಮಕ್ಕಳು ಆಲದ ಮರದ ಕೆಳಗೆ ನಿಂತು ಅದರ ಕೊಂಬೆಗಳನ್ನು ನೋಡಿದರು. ಗಾಳಿಗೆ ಎಲೆಗಳು ಮೃದುವಾಗಿ ಅಲುಗಾಡುತ್ತಿದ್ದವು.

ಅದು ಮಕ್ಕಳಿಗೆ ಧನ್ಯವಾದ ಹೇಳುತ್ತಿರುವಂತೆ ಕಾಣಿಸಿತು.

ನೀತಿ:

ಪ್ರಕೃತಿ ನಮ್ಮ ಜೀವನದ ಅವಿಭಾಜ್ಯ ಭಾಗ. ಮರಗಳನ್ನು ರಕ್ಷಿಸುವುದು ಪ್ರತಿಯೊಬ್ಬರ ಜವಾಬ್ದಾರಿ. ಒಗ್ಗಟ್ಟಿನಿಂದ ಮಾಡಿದ ಸಣ್ಣ ಪ್ರಯತ್ನವೂ ದೊಡ್ಡ ಬದಲಾವಣೆಯನ್ನು ತರಬಹುದು.