Sunday, 19 April 2015

ಅಹ೦ಕಾರಿ ಆನೆ (ಕತೆ- ೦೭) kids story



   ಒ೦ದು ವಿಶಾಲವಾದ ಕಾಡಿನಲ್ಲಿ ಎಲ್ಲಾ ರೀತಿಯ ಪ್ರಾಣಿಗಳು ವಾಸವಾಗಿದ್ದವು. ಅದರಲ್ಲಿ ಒ೦ದು ಆನೆಯು "ಈ ಕಾಡಿಗೆ ನಾನೆ ಅತೀ ದೊಡ್ಡ ಪ್ರಾಣಿ, ನಾನೇ ರಾಜ, ನನಗೇ ಗೌರವ ಕೊಡಬೇಕು ಎಲ್ಲರೂ.." ಎ೦ದು ಅಹ೦ಕಾರದಿ೦ದ ಬೀಗುತ್ತಿತ್ತು. ಆದರೆ ಅದರ ಮಾತಿಗೆ ಯಾರೂ ಬೆಲೆಕೊಡುತ್ತಿರಲಿಲ್ಲ. ಒಮ್ಮೆ ಮೊಲವನ್ನು ಕರೆದು "ಏಯ್ ಮೊಲವೇ, ರಾಜ ಬ೦ದಿದ್ದೇನೆ ನಿ೦ತು ಗೌರವ ಕೊಡಲು ಆಗುವುದಿಲ್ಲವೇನು, ಏನು ಮಾಡುತ್ತಿರುವೆ... ಎ೦ದು ಗದರಿಸಿತು.. ಆಗ ಮೊಲವು "ನೀನೆ೦ತ ರಾಜ, ? ಸಿ೦ಹ ಈ ಕಾಡಿನ ರಾಜ ನಾವೆಲ್ಲರೂ ಅವನಿಗೆ ಗೌರವ ಕೊಡುವುದು, ಹೆದರುವುದು ಎ೦ದು ಅಪಹಾಸ್ಯ ಮಾಡಿತು. ಆನೆಗೆ ಕೆ೦ಡದ೦ತಹ ಕೋಪ ಬ೦ದು "ನನಗೆ ಇಲ್ಲ್ಲಿ ಮರ್ಯಾದೆಯೇ ಇಲ್ಲ, ಇಷ್ಟು ಚಿಕ್ಕ ಮೊಲವು ಕೂಡ ನನಗೆ ಅಪಹಾಸ್ಯ ಮಾಡುತ್ತದೆ " ಎ೦ದು ಯೋಚಿಸಿತು. ನಾನು ಇಲ್ಲಿದ್ದರೆ ಯಾರು ನನಗೆ ಬೆಲೆ ಕೊಡುವುದಿಲ್ಲ, ಊರಿಗೆ ಹೋದರೆ ನನ್ನ ನೋಡಿ ಹೆದರಿ ಓಡುತ್ತಾರೆ ನೋಡು ಎ೦ದು ಮೊಲಕ್ಕೆ ಹೇಳಿ ಊರಿನ ಕಡೆ ತೆರಳಿತು. 

ಊರಿಗೆ ಬ೦ದ ಆನೆಯನ್ನು ನೋಡಿ ಸಣ್ಣ ಸಣ್ಣ ಪ್ರಾಣಿಗಳು ಭಯ ಪಟ್ಟು ಚೆಲ್ಲಾಪಿಲ್ಲಿಯಾಗಿ ಓಡತೊಡಗಿದವು. ಜನರೂ ಕೂಡ ಹೆದರಲು ಶುರು ಮಾಡಿದರು., ಆನೆಗೆ ಒಳಗಿನಿ೦ದ ಖುಷಿಯಾಯಿತು. ಅಹ೦ಕಾರ ಇನ್ನೂ ಜಾಸ್ತಿ ಯಾಯಿತು. ಸಿಕ್ಕ ಸಿಕ್ಕ ವಸ್ತುವನ್ನೆಲ್ಲ ತನ್ನ ಸೋ೦ಡಿಲಿನಿ೦ದ ಬೀಳಿಸಿ, ಮರವನ್ನೇಲ್ಲಾ ಕೆಡವಲು ಮು೦ದಾಯಿತು. ಆನೆಯ ಉಪಟಳ ಜಾಸ್ತಿಯಾಗಿದ್ದರಿ೦ದ ಜನರಿಗೆ ಏನು ಮಾಡಲೂ ತೋಚದೇ ಅರಣ್ಯ ಅಧಿಕಾರಿಗಳಿಗೆ ವಿಶಯ ಮುಟ್ಟಿಸಿದರು. ಅಲ್ಲಿ ಬ೦ದ ಅಧಿಕಾರಿಗಳು ಆನೆಗೆ ಅಮಲು ಬರುವ ಚುಚ್ಚುಮದ್ದು ನೀಡಿ ಮೂರ್ಛ್ಹೆ ಹೋಗುವ ಹಾಗೆ ಮಾಡಿದರು. ಅದಕ್ಕೆ ಏನಾಯಿತೆ೦ದು ತಿಳಿಯದೆ ನೆಲಕ್ಕೆ ದೊಪ್ಪೆ೦ದು ಬಿದ್ದಿತು. ಎಚ್ಚರವಾಗಿ ನೋಡುವಷ್ಟರಲ್ಲಿ ಕಾಡಿನಲ್ಲೇ ಬಿದ್ದಿತ್ತು. ಅದೆ ಪುಟ್ಟ ಮೊಲ ಆನೆಯ ಪಕ್ಕ ನಿ೦ತು ಇದು ಕಣ್ಣು ಬಿಡುವ ವರೆಗೂ ಕಾಯುತ್ತಿತ್ತು. ಆನೆ ಕೆಲ ಸಮಯದ ನ೦ತರ ಕಣ್ತೆರೆದು ನೋಡಿದರೆ ಮತ್ತದೇ ಕಾಡಿನಲ್ಲಿತ್ತು. ಮೊಲ ನಕ್ಕು " ನೋಡಿದೆಯ ನಿನ್ನ ಪೌರುಶ...?? "ನಿನ್ನಿ೦ದ ಏನು ಮಾಡಲು ಆಗದು ಎ೦ದು ಹೇಳಿ ಹೊರಟು ಹೋಯಿತು.
ಆನೆಯ ಅಹ೦ಕಾರಕ್ಕೆ ತಕ್ಕ ಶಾಸ್ತಿಯಾಯಿತು..

2.

ಆನೆ ನೆನಪಿಟ್ಟಿದ್ದ ಕಾಡಿನ ದಾರಿ: ಒಂದು ಸಾಹಸಮಯ ಕಥೆ

ಒಂದು ದಟ್ಟವಾದ ಸುಂದರ ಅರಣ್ಯದಲ್ಲಿ 'ರಾಜಾ' ಎಂಬ ಬಲಶಾಲಿ ಹಾಗೂ ಚುರುಕಾದ ಆನೆ ವಾಸಿಸುತ್ತಿತ್ತು. ಆ ಕಾಡಿನಲ್ಲಿದ್ದ ನದಿಗಳು, ದೊಡ್ಡ ಮರಗಳು ಮತ್ತು ಗುಹೆಗಳ ಪ್ರತಿಯೊಂದು ದಾರಿಯೂ ರಾಜಾನಿಗೆ ಬೆರಳ ತುದಿಯಲ್ಲಿ ನೆನಪಿತ್ತು. ಕಾಡಿನ ಇತರ ಪ್ರಾಣಿಗಳಿಗೆ ಯಾವುದೇ ಹಾದಿ ತಪ್ಪಿದಾಗ ಅಥವಾ ಹೊಸ ಜಾಗಕ್ಕೆ ಹೋಗಬೇಕಾದಾಗ ರಾಜಾನೇ ದಾರಿ ತೋರಿಸುವ ಮಾರ್ಗದರ್ಶಿಯಾಗಿದ್ದ.

ಒಂದು ವರ್ಷ ಕಾಡಿನಲ್ಲಿ ತೀವ್ರ ಬೇಸಿಗೆಯ ಬಿಸಿಲು ಆವರಿಸಿತು. ತಿಂಗಳುಗಳು ಕಳೆದರೂ ಹನಿಯಷ್ಟೂ ಮಳೆಯಾಗಲಿಲ್ಲ. ಕಾಡಿನಲ್ಲಿದ್ದ ಸಣ್ಣಪುಟ್ಟ ತೊರೆಗಳು, ಕೆರೆಗಳು ಸಂಪೂರ್ಣವಾಗಿ ಒಣಗಿಹೋದವು. ಗಿಡಮರಗಳ ಎಲೆಗಳು ಉದುರಿ, ಹಸಿರು ಮಾಯವಾಗಿ ಎಲ್ಲೆಡೆ ಒಣಭೂಮಿ ಕಾಣಿಸತೊಡಗಿತು. ಕುಡಿಯಲು ಒಂದು ಹನಿ ನೀರೂ ಸಿಗದೆ ಪ್ರಾಣಿಗಳು ತೀವ್ರ ಸಂಕಟಕ್ಕೆ ಸಿಲುಕಿದವು.

ಪ್ರಾಣಿಗಳೆಲ್ಲವೂ ಒಟ್ಟಾಗಿ ರಾಜಾನ ಬಳಿ ಬಂದವು. "ರಾಜಾ, ನಮಗೆ ಕುಡಿಯಲು ನೀರಿಲ್ಲದೆ ಜೀವ ಹೋಗುವಂತಾಗಿದೆ. ಈ ಕಾಡಿನಲ್ಲಿ ಎಲ್ಲೂ ನೀರು ಕಾಣಿಸುತ್ತಿಲ್ಲ. ನಮಗೆ ಸಹಾಯ ಮಾಡು," ಎಂದು ವಿನಂತಿಸಿಕೊಂಡವು. ರಾಜಾ ಸ್ವಲ್ಪ ಸಮಯ ಯೋಚಿಸಿದ. ಅವನಿಗೆ ತನ್ನ ಚಿಕ್ಕ ವಯಸ್ಸಿನಲ್ಲಿ ಹಿರಿಯ ಆನೆಗಳ ಜೊತೆ ಹೋದದ್ದು ನೆನಪಾಯಿತು. ಕಾಡಿನ ದಕ್ಷಿಣ ದಿಕ್ಕಿನಲ್ಲಿದ್ದ ಎತ್ತರದ ಬೆಟ್ಟಗಳ ಹಿಂದೆ, ದಟ್ಟವಾದ ಕಲ್ಲುಂಡೆಗಳ ನಡುವೆ ಎಂದಿಗೂ ಒಣಗದ ಒಂದು ರಹಸ್ಯ ಜಲಪಾತ ಮತ್ತು ಸಿಹಿ ನೀರಿನ ಸರೋವರವಿತ್ತು. ಆದರೆ ಆ ಹಾದಿ ಅತ್ಯಂತ ಕಷ್ಟಕರವಾಗಿತ್ತು ಮತ್ತು ಅನೇಕ ವರ್ಷಗಳಿಂದ ಯಾರೂ ಆ ಕಡೆಗೆ ಹೋಗಿರಲಿಲ್ಲ.

ರಾಜಾ ತಡಮಾಡದೆ, "ನನ್ನ ಹಿಂದೆ ಬನ್ನಿ, ನಮಗೆ ಬೇಕಾದ ನೀರು ಸಿಗುವ ಜಾಗ ನನಗೆ ನೆನಪಿದೆ," ಎಂದು ಧೈರ್ಯ ಹೇಳಿ ಮುಂದೆ ನಡೆದನು. ನರಿ, ಜಿಂಕೆ, ಕಾಡುಕೋಣ ಮತ್ತು ಕರಡಿಗಳ ಗುಂಪು ರಾಜಾನನ್ನು ಹಿಂಬಾಲಿಸಿತು.

ದಾರಿ ತುಂಬಾ ಕಷ್ಟಕರವಾಗಿತ್ತು. ಒಣಗಿದ ಮುಳ್ಳಿನ ಪೊದೆಗಳು, ಜಾರುವ ಕಲ್ಲುಗಳು ಮತ್ತು ದಟ್ಟವಾದ ಮರಗಳು ಹಾದಿಯನ್ನು ಮುಚ್ಚಿದ್ದವು. ದಾರಿ ಮಧ್ಯೆ ಕೆಲವು ಪ್ರಾಣಿಗಳು ನಂಬಿಕೆ ಕಳೆದುಕೊಂಡು, "ನಾವು ಹಾದಿ ತಪ್ಪಿದ್ದೇವೆಯೇ? ಇಲ್ಲೇನೂ ನೀರು ಸಿಗುವಂತೆ ಕಾಣುತ್ತಿಲ್ಲ," ಎಂದು ಗೊಣಗತೊಡಗಿದವು. ಆದರೆ ರಾಜಾ ತನ್ನ ತೀಕ್ಷ್ಣವಾದ ನೆನಪಿನ ಶಕ್ತಿಯನ್ನು ನಂಬಿದ್ದ. ಗಿಡಮರಗಳ ಗುರುತು, ಗಾಳಿಯ ವಾಸನೆ ಮತ್ತು ಸೂರ್ಯನ ದಿಕ್ಕನ್ನು ಗಮನಿಸುತ್ತಾ ಪ್ರಾಣಿಗಳನ್ನು ಸುರಕ್ಷಿತವಾಗಿ ಕರೆದೊಯ್ದನು.

ಸುಮಾರು ಮೂರು ದಿನಗಳ ಸುದೀರ್ಘ ಪ್ರಯಾಣದ ನಂತರ, ಬೆಟ್ಟದ ಕಣಿವೆಯನ್ನು ದಾಟುತ್ತಿದ್ದಂತೆ ಪ್ರಾಣಿಗಳಿಗೆ ತಂಪಾದ ಗಾಳಿಯ ಅನುಭವವಾಯಿತು. ಸ್ವಲ್ಪ ಮುಂದೆ ಸಾಗಿದಾಗ, ಕಲ್ಲುಗಳ ನಡುವಿನಿಂದ ಹರಿಯುತ್ತಿದ್ದ ರಮಣೀಯವಾದ ಸರೋವರ ಕಾಣಿಸಿತು! ಸರೋವರದಲ್ಲಿದ್ದ ತಿಳಿಯಾದ ನೀರನ್ನು ನೋಡಿ ಪ್ರಾಣಿಗಳ ಸಂತೋಷಕ್ಕೆ ಮೇರೆಯೇ ಇರಲಿಲ್ಲ. ಎಲ್ಲವೂ ಹೊಟ್ಟೆತುಂಬ ನೀರು ಕುಡಿದು ತಮ್ಮ ದಣಿವಾರಿಸಿಕೊಂಡವು.

ರಾಜಾನ ಅದ್ಭುತ ನೆನಪಿನ ಶಕ್ತಿ ಮತ್ತು ನಾಯಕತ್ವದಿಂದಾಗಿ ಇಡೀ ಕಾಡಿನ ಪ್ರಾಣಿಗಳ ಜೀವ ಉಳಿಯಿತು. ಅಂದಿನಿಂದ ಪ್ರಾಣಿಗಳೆಲ್ಲವೂ ರಾಜಾನನ್ನು ಮತ್ತಷ್ಟು ಗೌರವದಿಂದ ನೋಡತೊಡಗಿದವು.

ಕಥೆಯ ನೀತಿ: ಕಷ್ಟದ ಸಮಯದಲ್ಲಿ ತಾಳ್ಮೆ, ಜಾಣ್ಮೆ ಮತ್ತು ಹಳೆಯ ಅನುಭವಗಳ ನೆನಪು ನಮಗೆ ಸರಿಯಾದ ದಾರಿಯನ್ನು ತೋರಿಸುತ್ತದೆ. ನಾಯಕನಾದವನು ಕಷ್ಟದ ವೇಳೆಯಲ್ಲಿ ಭರವಸೆ ಕಳೆದುಕೊಳ್ಳದೆ ಇತರರಿಗೆ ದಾರಿದೀಪವಾಗಬೇಕು.



2 comments:

  1. ಅಹಂಕಾರಕಿಂತಲೂ ದೊಡ್ಡ ಸ್ವಶಾಪ ಇನ್ನೊಂದಿಲ್ಲ ಎನ್ನುವುದನ್ನು ಸರಳವಾಗಿ ನಿರೂಪಿಸಿದ್ದೀರ.
    ಒಳ್ಳೆಯ ಬ್ಲಾಗ್ ಓದಿಸಿದಕ್ಕಾಗಿ ಧನ್ಯವಾದಗಳು.

    Shared at:
    ಕಥನ:
    https://www.facebook.com/photo.php?fbid=946097885434661&set=gm.1563336117259204&type=1&theater

    ReplyDelete
  2. ಧನ್ಯವಾದಗಳು💐 ಸರ್

    ReplyDelete