ಸುಳ್ಳೆ೦ಬ ವಿಷ (ಕತೆ-೦೪) kannada kids story

ಒ೦ದು ಮನೆಯಲ್ಲಿ ರಾಮು ಭೀಮು ಎ೦ಬ ಎರಡು ಕೋಳಿಗಳಿದ್ದವು.ರಾಮು ಕೋಳಿ ದಿನವೂ ಆಹಾರಕ್ಕೋಸ್ಕರ ಮಣ್ಣನ್ನು ಅಗೆದು ಹುಳುಹುಪ್ಪಟಿ ತಿ೦ದು ವಾಪಾಸಾಗುತ್ತಿತ್ತು. ಭೀಮು ಕೋಳಿಗೆ ಆಲಸ್ಯ ಹೆಚ್ಚಾಗಿ ಆಹಾರ ಹುಡುಕಲು ಹೋಗುವುದಕ್ಕೆ ಮನಸಿರಲಿಲ್ಲ. ಆಗ ಹುಶಾರಿಲ್ಲದವನ ಹಾಗೆ ಪೆಚ್ಚುಮೋರೆ ಹಾಕಿ ಗೂಡಿನಲ್ಲೇ ಕುಳಿತ್ತಿತ್ತು. ರಾಮು ಕೋಳಿ ಕೇಳಿದಾಗ "ಜ್ವರ ಬ೦ದಿದೆ" ಎ೦ದು ಸುಳ್ಳು ಹೇಳಿತು. ಅದನ್ನರಿಯದ ರಾಮು ಕೋಳಿ "ಆಯಿತು , ನಾನೇ ಆಹಾರ ತ೦ದು ಕೊಡುತ್ತೇನೆ,. ನೀನು ವಿಶ್ರಾ೦ತಿ ಪಡೆ" ಎ೦ದು ಹೇಳಿ ಹೊರಟು ಹೋಯಿತು.ವಾಪಾಸು ಬರುವಾಗ ಭೀಮ ಕೋಳಿಗೂ ಆಹಾರ ತ೦ದುಕೊಡುತ್ತಿತ್ತು.ಹೀಗೆ ಮೂರು-ನಾಲ್ಕು ದಿನ ಸುಳ್ಳು ಹೇಳಿಕೊ೦ಡೇ ತನ್ನ ಗೂಡಿಗೆ ಆಹಾರ ತರಿಸಿಕೊಳ್ಳುತ್ತಿತ್ತು. ಒಮ್ಮೆ ಸ೦ಜೆ ನೆರಮನೆಯ ಕೋಳಿ ಬ೦ದು "ಯಾಕೆ ಭೀಮು ಮೂರು-ನಾಲ್ಕು ದಿನದಿ೦-ದ ನೀನು ಆಹಾರ ಹುಡುಕಲು ಬರಲೇ ಇಲ್ಲ ಏನಾಯಿತು..?" ಎ೦ದು ಕೇಳಿತು. ಆಗ ಇದು, "ತನ್ನ ಕಾಲ ಬುಡಕ್ಕೆ ಆಹಾರ ಬ೦ದು ಬೀಳುವಾಗ, ಯಾರು ಹೋಗುತ್ತಾರೆ ಎ೦ದು ನಡೆದ ವಿಚಾರವನ್ನೇಲ್ಲಾ ಹೇಳಿತು. ಇದನ್ನು ಹೊರಗಿನಿ೦ದ ಕೇಳಿಸಿಕೊ೦ಡ ರಾಮು ಕೋಳಿಗೆ ತಾನು ಮೋಸ ಹೋದನೆ೦ದು ಬೇಸರವಾಗಿ ಇನ್ನೆ೦ದು ಸಹಾಯ ಮಾಡುವುದಿಲ್ಲ ಎ೦ದು ಮನದಲೇ ಎಣಿಸಿ ಹೊರಟು ಹೋಯಿತು. ಮರುದಿನ ಬೆಳಿಗ್ಗ್ಗೆ ಎ೦ದಿನ೦ತೆ ಆಹಾರ ಹುಡುಕಲು ಹೊರಟಾಗ ಭೀಮ ಕೋಳಿ ಸಪ್ಪೆ ಮುಖ ಹಾಕಿರುವುದನ್ನು ನೋಡಿ ಪುನಃ ಏನಾಯಿತೆ೦ದು ವಿಚಾರಿಸಿತು. ಆಗ ಅದು ಜ್ವರ ಬ೦ದಿದೆ ನಡೆಯಲಾಗುತ್ತಿಲ್ಲ, ನನಗೆ ಆಹಾರ ತರುತ್ತೀಯಾ..? " ಎ೦ದು ಕೇಳಿಕೊ೦ಡಿತು. ಆಗ ಸಿಟ್ಟುಗೊ೦ಡ ರಾಮು ನೀನು ಸುಳ್ಳು ಹೇಳುತ್ತಿರುವೆ ನಿನ್ನೆ ನಿನ್ನ ಸ್ನೇಹಿತನ ಹತ್ತಿರ ಮಾತ್ನಾಡುತ್ತಿರುದು ಕೇಳಿಸಿಕೊಡೆ. ಇನ್ನು ನನ್ನನ್ನು ಮೂರ್ಖನನ್ನಾಗಿಸ ಬೇಡ, ನಿನ್ನ ಆಹಾರ ನೀನೇ ಹುಡುಕಿಕೊಳ್ಳು... ಎ೦ದು ಹೇಳಿ ಹೊರಟು ಹೋಯಿತು..

ಆದರೆ ಭೀಮು ಕೋಳಿಗೆ ನಿಜವಾಗಿಯು ಜ್ವರ ಬ೦ದಿತ್ತು. ಎರಡು ಮೂರು ದಿನ ಯಾರು ಅದರ ಕಡೆ ಬ೦ದಿರಲಿಲ್ಲ, ಆಹಾರ ಇಲ್ಲದೆ, ಆರೋಗ್ಯವು ಇಲ್ಲದೇ ಭೀಮು ಕೋಳಿ ತನ್ನ ಪ್ರಾಣ ಕಳೆದುಕೊ೦ಡಿತು.

ಸುಳ್ಳು ಹೇಳಬಾರದು, ಒಮ್ಮೆ ನಾವು ಅದರಿ೦ದ ಬಚಾವಾದರೂ ಯಾವಾಗಲೂ ನಾವು ಗೆಲ್ಲಲು ಸಾಧ್ಯವಾಗದು..

ಸತ್ಯ ಹೇಳಿದ ಪುಟ್ಟ ಹುಡುಗ

ಒಂದು ಸುಂದರವಾದ ಹಳ್ಳಿಯಲ್ಲಿ ವಿನಯ್ ಎಂಬ ಹತ್ತು ವರ್ಷದ ಹುಡುಗ ವಾಸಿಸುತ್ತಿದ್ದ. ಅವನು ತುಂಬಾ ಬುದ್ಧಿವಂತನಾಗಿದ್ದ. ಶಾಲೆಯಲ್ಲಿಯೂ ಶಿಕ್ಷಕರು ಅವನನ್ನು ತುಂಬಾ ಇಷ್ಟಪಡುತ್ತಿದ್ದರು. ಆದರೆ ವಿನಯ್‌ನಲ್ಲಿದ್ದ ಎಲ್ಲ ಗುಣಗಳಿಗಿಂತ ಅವನಿಗೆ ಅತ್ಯಂತ ಪ್ರಿಯವಾದದ್ದು ಸತ್ಯ.

“ಏನೇ ಆಗಲಿ, ಸತ್ಯವನ್ನೇ ಹೇಳಬೇಕು,” ಎಂದು ಅವನ ತಾಯಿ ಯಾವಾಗಲೂ ಹೇಳುತ್ತಿದ್ದರು.

ಒಂದು ದಿನ ವಿನಯ್ ಶಾಲೆಯಿಂದ ಮನೆಗೆ ಬರುತ್ತಿದ್ದಾಗ, ದಾರಿಯಲ್ಲಿ ಒಂದು ಚಿಕ್ಕ ಅಂಗಡಿ ಕಾಣಿಸಿತು. ಅಂಗಡಿಯ ಮುಂದೆ ಯಾರೂ ಇರಲಿಲ್ಲ. ಮೇಜಿನ ಮೇಲೆ ಕೆಲವು ಹಣ್ಣುಗಳು ಮತ್ತು ಹಣವಿದ್ದವು.

ಅಷ್ಟರಲ್ಲಿ ಗಾಳಿಯಿಂದ ಒಂದು ನೂರು ರೂಪಾಯಿಯ ನೋಟು ಮೇಜಿನಿಂದ ಕೆಳಗೆ ಬಿತ್ತು.

ವಿನಯ್ ಅದನ್ನು ನೋಡಿದ.

“ಇದನ್ನು ನಾನು ತೆಗೆದುಕೊಂಡರೆ ಯಾರಿಗೂ ಗೊತ್ತಾಗುವುದಿಲ್ಲ,” ಎಂದು ಒಂದು ಕ್ಷಣ ಅವನ ಮನಸ್ಸಿನಲ್ಲಿ ಆಲೋಚನೆ ಬಂತು.

ಅವನಿಗೆ ಶಾಲೆಯಲ್ಲಿ ಬಹಳ ದಿನಗಳಿಂದ ಬೇಕಾಗಿದ್ದ ಬಣ್ಣದ ಪೆನ್ಸಿಲ್‌ಗಳ ನೆನಪಾಯಿತು.

“ಈ ಹಣದಿಂದ ಬಣ್ಣದ ಪೆನ್ಸಿಲ್‌ಗಳನ್ನು ಖರೀದಿಸಬಹುದು,” ಎಂದುಕೊಂಡ.

ಆದರೆ ತಕ್ಷಣ ತಾಯಿಯ ಮಾತು ನೆನಪಾಯಿತು.

“ನಮ್ಮದಲ್ಲದ ವಸ್ತುವನ್ನು ತೆಗೆದುಕೊಳ್ಳಬಾರದು.”

ವಿನಯ್ ಆ ನೋಟನ್ನು ಎತ್ತಿಕೊಂಡು ಅಂಗಡಿಯವನಿಗಾಗಿ ಕಾಯತೊಡಗಿದ.

ಸ್ವಲ್ಪ ಸಮಯದ ನಂತರ ಅಂಗಡಿಯ ಮಾಲೀಕ ಶಂಕರ ಅಲ್ಲಿಗೆ ಬಂದ.

“ಅಯ್ಯೋ! ನನ್ನ ನೂರು ರೂಪಾಯಿ ಎಲ್ಲಿ ಹೋಯಿತು?” ಎಂದು ಆತಂಕದಿಂದ ಮೇಜಿನ ಸುತ್ತ ಹುಡುಕತೊಡಗಿದ.

ವಿನಯ್ ಮುಂದೆ ಹೋಗಿ,

“ಅಣ್ಣಾ, ಈ ನೋಟು ಗಾಳಿಗೆ ಕೆಳಗೆ ಬಿದ್ದಿತ್ತು. ನಾನು ಅದನ್ನು ತೆಗೆದುಕೊಂಡು ನಿಮ್ಮನ್ನು ಕಾಯುತ್ತಿದ್ದೆ,” ಎಂದನು.

ಶಂಕರ ನಿಟ್ಟುಸಿರು ಬಿಟ್ಟ.

“ಧನ್ಯವಾದ ಮಗನೇ! ಈ ಹಣ ನನಗೆ ತುಂಬಾ ಮುಖ್ಯವಾಗಿತ್ತು. ಇದರಿಂದ ಇಂದು ತರಕಾರಿ ಖರೀದಿಸಬೇಕಿತ್ತು,” ಎಂದರು.

ಅವರು ವಿನಯ್‌ಗೆ ಕೆಲವು ಹಣವನ್ನು ಬಹುಮಾನವಾಗಿ ಕೊಡಲು ಪ್ರಯತ್ನಿಸಿದರು.

ಆದರೆ ವಿನಯ್ ತಲೆಯಾಡಿಸಿದ.

“ಬೇಡ ಅಣ್ಣಾ. ನಿಮ್ಮ ಹಣವನ್ನು ನಿಮಗೆ ಕೊಟ್ಟಿದ್ದಕ್ಕೆ ನನಗೆ ಸಂತೋಷವಾಗಿದೆ,” ಎಂದನು.

ಶಂಕರ ಅವನನ್ನು ಪ್ರೀತಿಯಿಂದ ಆಶೀರ್ವದಿಸಿದರು.

ಕೆಲವು ದಿನಗಳ ನಂತರ ಶಾಲೆಯಲ್ಲಿ ಒಂದು ಘಟನೆ ನಡೆಯಿತು. ಶಾಲೆಯ ವಿಜ್ಞಾನ ಪ್ರದರ್ಶನಕ್ಕಾಗಿ ಶಿಕ್ಷಕಿ ಮಕ್ಕಳಿಗೆ ವಿವಿಧ ವಸ್ತುಗಳನ್ನು ತಂದಿದ್ದರು. ಅವುಗಳಲ್ಲಿ ಒಂದು ದುಬಾರಿ ಮಾದರಿಯೂ ಇತ್ತು.

ಮಕ್ಕಳು ಅದನ್ನು ನೋಡಲು ಗುಂಪಾಗಿ ಬಂದಿದ್ದರು.

ವಿನಯ್ ಅದನ್ನು ಮುಟ್ಟದೆ ದೂರದಿಂದಲೇ ನೋಡುತ್ತಿದ್ದ. ಆದರೆ ಪಕ್ಕದಲ್ಲಿದ್ದ ಒಬ್ಬ ಹುಡುಗ ಅಜಾಗರೂಕತೆಯಿಂದ ಅದಕ್ಕೆ ಕೈ ತಾಗಿಸಿದ. ಮಾದರಿ ಕೆಳಗೆ ಬಿದ್ದು ಸ್ವಲ್ಪ ಹಾನಿಯಾಯಿತು.

ಆ ಹುಡುಗ ಭಯದಿಂದ ಅಲ್ಲಿಂದ ಓಡಿಹೋದ.

ಶಿಕ್ಷಕಿ ತರಗತಿಗೆ ಬಂದು,

“ಈ ಮಾದರಿಗೆ ಏನಾಯಿತು? ಯಾರು ಹಾನಿ ಮಾಡಿದ್ದಾರೆ?” ಎಂದು ಕೇಳಿದರು.

ಎಲ್ಲರೂ ಮೌನವಾಗಿದ್ದರು.

ವಿನಯ್‌ಗೆ ಆ ಹುಡುಗನ ಹೆಸರು ಗೊತ್ತಿತ್ತು. ಆದರೆ ಅವನಿಗೆ ಸ್ನೇಹಿತನನ್ನು ತೊಂದರೆಗೆ ಸಿಲುಕಿಸುವುದು ಇಷ್ಟವಿರಲಿಲ್ಲ.

ಸ್ವಲ್ಪ ಸಮಯ ಯೋಚಿಸಿದ ನಂತರ ವಿನಯ್ ಶಿಕ್ಷಕಿಯ ಬಳಿ ಹೋಗಿ,

“ಮೇಡಂ, ನಾನು ನೋಡಿದ ಸಂಗತಿಯನ್ನು ಹೇಳುತ್ತೇನೆ. ಅವನು ಉದ್ದೇಶಪೂರ್ವಕವಾಗಿ ಮಾಡಿಲ್ಲ. ಅಜಾಗರೂಕತೆಯಿಂದ ಕೈ ತಾಗಿಸಿ ಮಾದರಿ ಕೆಳಗೆ ಬಿತ್ತು,” ಎಂದನು.

ಶಿಕ್ಷಕಿ ಆ ಹುಡುಗನನ್ನು ಕರೆಸಿದರು.

ಅವನು ಕಣ್ಣೀರು ಹಾಕುತ್ತಾ,

“ಮೇಡಂ, ವಿನಯ್ ಹೇಳಿದ್ದು ನಿಜ. ನನಗೆ ತುಂಬಾ ಭಯವಾಗಿತ್ತು. ಅದಕ್ಕೇ ಓಡಿಹೋದೆ. ಕ್ಷಮಿಸಿ,” ಎಂದನು.

ಶಿಕ್ಷಕಿ ಇಬ್ಬರನ್ನೂ ಕರೆದು ಮಾತನಾಡಿದರು.

“ತಪ್ಪು ಮಾಡುವುದು ಮನುಷ್ಯ ಸಹಜ. ಆದರೆ ತಪ್ಪನ್ನು ಒಪ್ಪಿಕೊಂಡು ಸತ್ಯ ಹೇಳಲು ಧೈರ್ಯ ಬೇಕು,” ಎಂದರು.

ನಂತರ ಅವರು ವಿನಯ್‌ನನ್ನು ಎಲ್ಲ ಮಕ್ಕಳ ಮುಂದೆ ಪ್ರಶಂಸಿಸಿದರು.

“ವಿನಯ್ ಇಂದು ನಮಗೆ ಒಂದು ದೊಡ್ಡ ಪಾಠ ಕಲಿಸಿದ್ದಾನೆ. ಸತ್ಯ ಹೇಳುವುದರಿಂದ ಕೆಲವೊಮ್ಮೆ ಕಷ್ಟ ಎದುರಾಗಬಹುದು. ಆದರೆ ಸತ್ಯ ಕೊನೆಗೆ ನಮ್ಮ ಗೌರವವನ್ನು ಕಾಪಾಡುತ್ತದೆ,” ಎಂದರು.

ಎಲ್ಲ ಮಕ್ಕಳು ಚಪ್ಪಾಳೆ ತಟ್ಟಿದರು.

ಆ ದಿನ ವಿನಯ್‌ಗೆ ಒಂದು ವಿಷಯ ಇನ್ನಷ್ಟು ಸ್ಪಷ್ಟವಾಯಿತು—ಸತ್ಯ ಹೇಳುವುದರಿಂದ ಯಾವಾಗಲೂ ತಕ್ಷಣ ಬಹುಮಾನ ಸಿಗುವುದಿಲ್ಲ. ಆದರೆ ಸತ್ಯವಂತನಾಗಿ ಬದುಕಿದಾಗ ನಮ್ಮ ಮೇಲೆ ನಮಗೇ ಹೆಮ್ಮೆ ಮೂಡುತ್ತದೆ ಮತ್ತು ಇತರರ ನಂಬಿಕೆಯೂ ಸಿಗುತ್ತದೆ.

ನೀತಿ:

ಸತ್ಯ ಹೇಳಲು ಧೈರ್ಯ ಬೇಕು. ಸತ್ಯದಿಂದ ಕೆಲವೊಮ್ಮೆ ತಾತ್ಕಾಲಿಕ ಕಷ್ಟ ಬಂದರೂ, ಕೊನೆಗೆ ಸತ್ಯವೇ ಗೌರವ, ನಂಬಿಕೆ ಮತ್ತು ಸಂತೋಷವನ್ನು ತಂದುಕೊಡುತ್ತದೆ.