Sunday, 12 April 2015

ಪುಟಾಣಿ ಕತೆಗಳು ಎ೦ಬ ಪುಟ್ಟ ಕಾನ್ಸೆಪ್ಟ್ : 11.04.15



---------


ಮಗುವಿನ ಬಗ್ಗೆ ನಾ ಕ೦ಡ೦ತೆ..
ನಾನೇನು ಡಾಕ್ಟರಮ್ಮ ಅಲ್ಲ.. ನಾನು ತಾಯಿ ಆಗುವಾಗ ಇನ್ನು ಹುಡುಗಾಟವೇ ನನ್ನಲ್ಲಿತ್ತು.
ಯಾಕೋ ಗೊತ್ತಿಲ್ಲ, ಇನ್ನೂ ಜವಾಬ್ದಾರಿಯನ್ನು ತೆಗೆದುಕೊಳ್ಳಲು ನನಗೆ ಇಷ್ಟವಿಲ್ಲ. ಹಾಗಿರುವಾಗಲೇ ನನ್ನ ಮಗುವಿನ ಜನನ.
ಆಗ ತಾಯಿ ಆದೆ. ನಿಜವಾಗಿ ತಾಯಿ ಅ೦ದರೆ ಮಗುವನ್ನು ಹೆರುವುದು, ಹೆತ್ತ ಕೂಡಲೇ ತಾಯಿ ಆಗುತ್ತೇನೆ ಅನ್ನುವುದು ಸರಿ ಅಲ್ಲ
(ನನ್ನ ಅನಿಸಿಕೆ). ಮಗುವನ್ನು ಚೆನ್ನಾಗಿ ನೋಡಿಕೊಳ್ಳುವುದು, ಸಹನೆ, ತಾಳ್ಮೆ, ತ್ಯಾಗ, ಇವೆಲ್ಲವುದರ ಮಿಶ್ರಣವೆ "ತಾಯಿ".
ಹಾಗೆ ಆಗಬೇಕಾದರೆ ಇನ್ನು ಸಮಯವಿದೆ. ಸದ್ಯಕ್ಕೆ ೫-೬ ಹೆಜ್ಜೆಯನ್ನಿಟ್ಟಿದ್ದೇನೆ ಅಷ್ಟೆ. ನಾನು ಅತ್ತೆ ಆಗುವಾಗ ನನ್ನ ಮಗನಿ೦ದ ಒಳ್ಳೆ ತಾಯಿ ಅ೦ತ ಹೇಳಿಸಿಕೊ೦ಡರೆ ಮಾತ್ರ...
ಇನ್ನು ನನ್ನ ಮಗು ತಾಯಿ ಕಿರುಬೆರಳನ್ನು ಬಿಡಿಸಿಕೊ೦ಡು ಎ೦ದೂ ಕಾನದ ಹೊಸದಾದ ಹೊರ ಜಗತ್ತಿಗೆ ತೆರೆದುಕೊಳ್ಳುವ ಸಮಯಬ೦ದೇ ಬಿಟ್ಟಿತು. ನಿಜ ಎಷ್ಟು ಬೇಗ ಮೂರು ವರುಶ ಕಳೆದಿತೋ ತಿಳಿಯದು. ಇನ್ನು ಮೇ-೨೦೧೫ ರಿ೦ದ ಸ್ಕೂಲಿಗೆ ಹೋಗುವ ತಾಯಾರಿ.ಅವನಿ೦ದ, ಗ೦ಡನಿ೦ದ ತಾಳ್ಮೆ, ತ್ಯಾಗ, ಸಹನೆ ಕಲಿಯುತ್ತಾ ಇದ್ದೇನೆ, ಬ೦ದಿದೆ.
ನಾನಿನ್ನು ಚಿಕ್ಕವಳು, ಕಲಿಕೆಯೇ ಜೀವನ. ಅದಕ್ಕೆ ಹೀಗೆ ಹೇಳುತ್ತಿರುವೆ. ನನಗೆಲ್ಲ ತಿಳಿದಿದೆ ಎನ್ನುವುದು ಮೂರ್ಕತನದ ಪರಮಾವಧಿ.
ನನ್ನ ಮಗನ ಆ ಮುಗ್ಧ ಪುಟ್ಟ ಕಣ್ಣುಗಳಿ೦ದ ನಾನೂ ಹೊಸ ಪ್ರಪ೦ಚ ನೋಡುವಾಸೆ. ನಿಜ . ನಾನು ಮಗುವಾಗಿ ಸ್ಕೂಲಿಗೆ ಹೋಗುವ ಅವಕಾಶ ಮತ್ತೊಮ್ಮೆ.
ಇದು ಯಾರಿಗೂ ಸಿಗದು ಅಲ್ಲವಾ..?? ಆ ಮಗುವಿನ ಎಲ್ಲಾ ಸ೦ದೇಹಗಳನ್ನು ಬಗೆಹರಿಸುವುದು ಒ೦ದು ಸವಾಲೆ ಸರಿ. ಅವ್ಗರ ವಿಸ್ಮಿತ ಕಣ್ಣುಗಳಲ್ಲಿ ಈ ಪುಟ್ಟ ಪ್ರಪ೦ಚವನ್ನು ನಾನು ನೋಡುವ್ಸ್ ಆಸೆ.
ಈಗಿನ ಶಿಕ್ಷಣದಲ್ಲಿ ನಾವು ಕಲಿತದ್ದು ಯಾವುದೂ ಇಲ್ಲ. ಎಲ್ಲವೂ ಹೊಸತೇ. ಹಾಗಾಗಿ ನಾವು ಕಲಿಯಬೇಕು ಅನ್ನುವುದು ನನ್ನ ಅಭಿಪ್ರಾಯ..

2.

ಹಂಚಿಕೊಂಡ ಚಾಕೊಲೇಟ್

ಒಂದು ಸುಂದರವಾದ ಹಳ್ಳಿಯಲ್ಲಿ ಅನ್ವಿ ಎಂಬ ಪುಟ್ಟ ಹುಡುಗಿ ವಾಸಿಸುತ್ತಿದ್ದಳು. ಅವಳಿಗೆ ಚಾಕೊಲೇಟ್ ಎಂದರೆ ತುಂಬಾ ಇಷ್ಟ. ಶಾಲೆಯಿಂದ ಮನೆಗೆ ಬರುವಾಗಲೆಲ್ಲಾ ಅಮ್ಮನನ್ನು,

“ಅಮ್ಮಾ, ಇಂದು ಚಾಕೊಲೇಟ್ ಇದೆಯಾ?” ಎಂದು ಕೇಳುತ್ತಿದ್ದಳು.

ಒಂದು ದಿನ ಅನ್ವಿಯ ಅಪ್ಪ ಬೆಂಗಳೂರಿನಿಂದ ಮನೆಗೆ ಬಂದರು. ಮಗಳಿಗಾಗಿ ದೊಡ್ಡದಾದ, ಸುಂದರವಾದ ಚಾಕೊಲೇಟ್ ಬಾಕ್ಸ್ ಒಂದನ್ನು ತಂದಿದ್ದರು.

“ಇದು ನಿನಗೋಸ್ಕರ,” ಎಂದು ಅಪ್ಪ ಬಾಕ್ಸ್‌ನ್ನು ಅವಳ ಕೈಗೆ ಕೊಟ್ಟರು.

ಅನ್ವಿಯ ಕಣ್ಣುಗಳು ಸಂತೋಷದಿಂದ ಹೊಳೆಯತೊಡಗಿದವು.

“ವಾವ್! ಇಷ್ಟು ಚಾಕೊಲೇಟ್!” ಎಂದು ಖುಷಿಯಿಂದ ಕುಣಿದಳು.

ಅವಳು ಬಾಕ್ಸ್ ತೆರೆದು ಒಂದನ್ನು ತೆಗೆದುಕೊಂಡು ತಿನ್ನಲು ಕುಳಿತಳು. ಅಷ್ಟರಲ್ಲಿ ಅವಳ ತಮ್ಮ ಆದಿ ಅಲ್ಲಿಗೆ ಬಂದ.

“ಅಕ್ಕಾ, ನನಗೂ ಒಂದು ಕೊಡುತ್ತೀಯಾ?” ಎಂದು ಕೇಳಿದ.

ಅನ್ವಿ ತಕ್ಷಣ ಬಾಕ್ಸ್ ಮುಚ್ಚಿ,

“ಇಲ್ಲ. ಅಪ್ಪ ನನಗೇ ಕೊಟ್ಟಿದ್ದಾರೆ. ನೀನು ಹೋಗು,” ಎಂದಳು.

ಆದಿ ಬೇಸರದಿಂದ ಅಲ್ಲಿಂದ ಹೊರಟ.

ಸ್ವಲ್ಪ ಸಮಯದ ನಂತರ ಅನ್ವಿಯ ಸ್ನೇಹಿತೆ ಮೀರಾ ಮನೆಗೆ ಬಂದಳು.

“ಅನ್ವಿ, ನಾಳೆ ಶಾಲೆಯಲ್ಲಿ ನನ್ನ ಹುಟ್ಟುಹಬ್ಬ. ಎಲ್ಲರಿಗೂ ಸಣ್ಣ ಚಾಕೊಲೇಟ್ ಕೊಡುತ್ತೇನೆ,” ಎಂದು ಹೇಳಿದಳು.

ಅನ್ವಿ ತನ್ನ ಚಾಕೊಲೇಟ್ ಬಾಕ್ಸ್‌ನ್ನು ತೋರಿಸಿ,

“ನನ್ನ ಹತ್ತಿರವೂ ತುಂಬಾ ಚಾಕೊಲೇಟ್ ಇದೆ,” ಎಂದಳು.

ಮೀರಾ ಒಂದು ಚಾಕೊಲೇಟ್ ಕೇಳಿದಾಗ ಅನ್ವಿ ಮತ್ತೆ ನಿರಾಕರಿಸಿದಳು.

“ಇವು ನನಗೆ ತುಂಬಾ ಇಷ್ಟ. ನಾನು ಯಾರಿಗೂ ಕೊಡುವುದಿಲ್ಲ,” ಎಂದಳು.

ಮೀರಾ ಏನೂ ಹೇಳದೆ ನಗುತ್ತಾ ಹೊರಟಳು.

ಮರುದಿನ ಶಾಲೆಯಲ್ಲಿ ಅನ್ವಿಯ ಶಿಕ್ಷಕಿ ಒಂದು ಚಟುವಟಿಕೆ ನಡೆಸಿದರು.

“ಮಕ್ಕಳೇ, ಇಂದು ಪ್ರತಿಯೊಬ್ಬರೂ ತಮ್ಮ ಬಳಿ ಇರುವ ಯಾವುದಾದರೂ ವಸ್ತುವನ್ನು ಸ್ನೇಹಿತರೊಂದಿಗೆ ಹಂಚಿಕೊಳ್ಳಬೇಕು. ಅದು ದೊಡ್ಡದಾಗಿರಬೇಕೆಂದಿಲ್ಲ. ಒಂದು ಪೆನ್ಸಿಲ್, ಒಂದು ಹಣ್ಣು, ಒಂದು ಬಿಸ್ಕತ್—ಏನಾದರೂ ಸರಿ,” ಎಂದರು.

ಎಲ್ಲ ಮಕ್ಕಳು ತಮ್ಮ ವಸ್ತುಗಳನ್ನು ಹಂಚಿಕೊಳ್ಳಲು ಪ್ರಾರಂಭಿಸಿದರು.

ರಾಹುಲ್ ತನ್ನ ಬಣ್ಣದ ಪೆನ್ಸಿಲ್‌ಗಳನ್ನು ಹಂಚಿಕೊಂಡ. ಮೀರಾ ತನ್ನ ಹುಟ್ಟುಹಬ್ಬದ ಚಾಕೊಲೇಟ್‌ಗಳನ್ನು ಎಲ್ಲರಿಗೂ ಕೊಟ್ಟಳು. ಆದಿಯೂ ತನ್ನಲ್ಲಿದ್ದ ಬಿಸ್ಕತ್‌ಗಳನ್ನು ಸ್ನೇಹಿತರೊಂದಿಗೆ ಹಂಚಿಕೊಂಡ.

ಅನ್ವಿ ಮಾತ್ರ ತನ್ನ ಚೀಲದಲ್ಲಿದ್ದ ಚಾಕೊಲೇಟ್‌ ಬಾಕ್ಸ್‌ನ್ನು ಬಿಗಿಯಾಗಿ ಹಿಡಿದು ಕುಳಿತಿದ್ದಳು.

ಆಗ ಶಿಕ್ಷಕಿ ಅವಳ ಬಳಿ ಬಂದು,

“ಅನ್ವಿ, ನೀನು ಏನನ್ನಾದರೂ ಹಂಚಿಕೊಳ್ಳಲು ಇಷ್ಟಪಡುತ್ತೀಯಾ?” ಎಂದು ಪ್ರೀತಿಯಿಂದ ಕೇಳಿದರು.

ಅನ್ವಿ ನಿಧಾನವಾಗಿ,

“ನನ್ನ ಬಳಿ ಚಾಕೊಲೇಟ್ ಇದೆ. ಆದರೆ ಅದನ್ನು ಹಂಚಿಕೊಳ್ಳಲು ನನಗೆ ಇಷ್ಟವಿಲ್ಲ,” ಎಂದಳು.

ಶಿಕ್ಷಕಿ ನಗುತ್ತಾ ಹೇಳಿದರು,

“ಚಾಕೊಲೇಟ್ ಅನ್ನು ಒಬ್ಬಳೇ ತಿಂದರೆ ಅದರ ರುಚಿ ನಿನಗಷ್ಟೇ ಸಿಗುತ್ತದೆ. ಆದರೆ ಅದನ್ನು ನಾಲ್ಕು ಜನರೊಂದಿಗೆ ಹಂಚಿಕೊಂಡರೆ ನಾಲ್ಕು ಜನರ ಮುಖದಲ್ಲಿ ನಗು ಮೂಡುತ್ತದೆ. ವಸ್ತುವಿನ ಬೆಲೆಗಿಂತ ಹಂಚಿಕೊಂಡ ಸಂತೋಷದ ಬೆಲೆ ಹೆಚ್ಚು.”

ಆ ಮಾತು ಅನ್ವಿಯ ಮನಸ್ಸಿಗೆ ತಟ್ಟಿತು.

ಅವಳಿಗೆ ಹಿಂದಿನ ದಿನ ತಮ್ಮ ಆದಿ ಕೇಳಿದ್ದ ಚಾಕೊಲೇಟ್ ನೆನಪಾಯಿತು. ಮೀರಾ ಕೇಳಿದ್ದರೂ ತಾನು ಕೊಡಲಿಲ್ಲ ಎಂಬುದು ನೆನಪಾಯಿತು.

ಅವಳು ತಕ್ಷಣ ಬಾಕ್ಸ್ ತೆರೆದು,

“ಆದಿ, ಮೀರಾ, ಬನ್ನಿ. ಎಲ್ಲರೂ ಸೇರಿ ಚಾಕೊಲೇಟ್ ತಿನ್ನೋಣ,” ಎಂದಳು.

ಮಕ್ಕಳೆಲ್ಲಾ ಸಂತೋಷದಿಂದ ಅವಳ ಸುತ್ತ ಸೇರಿದರು.

ಅನ್ವಿ ಒಂದು ಚಾಕೊಲೇಟ್ ಆದಿಗೆ ಕೊಟ್ಟಳು, ಮತ್ತೊಂದು ಮೀರಾಗೆ ಕೊಟ್ಟಳು. ಉಳಿದವುಗಳನ್ನು ಸ್ನೇಹಿತರೊಂದಿಗೆ ಹಂಚಿಕೊಂಡಳು.

ಚಾಕೊಲೇಟ್ ಕಡಿಮೆಯಾಗುತ್ತಿತ್ತು. ಆದರೆ ಅನ್ವಿಯ ಸಂತೋಷ ಮಾತ್ರ ಹೆಚ್ಚಾಗುತ್ತಿತ್ತು.

ಮನೆಗೆ ಬಂದಾಗ ಆದಿ ಅವಳನ್ನು ಕೇಳಿದ,

“ಅಕ್ಕಾ, ನಿನಗೆ ಚಾಕೊಲೇಟ್ ಕಡಿಮೆಯಾಗಿದೆ. ಆದರೂ ಏಕೆ ಇಷ್ಟು ಖುಷಿಯಾಗಿದ್ದೀಯ?”

ಅನ್ವಿ ನಗುತ್ತಾ,

“ಮೊದಲು ಈ ಚಾಕೊಲೇಟ್ ನನ್ನದಾಗಿತ್ತು. ಈಗ ಇದು ನಮ್ಮೆಲ್ಲರ ಸಂತೋಷವಾಗಿದೆ. ಅದಕ್ಕೇ ನನಗೆ ಇನ್ನೂ ಹೆಚ್ಚು ಖುಷಿ,” ಎಂದಳು.

ಅಂದು ಅನ್ವಿ ಒಂದು ಸುಂದರವಾದ ಪಾಠ ಕಲಿತಳು—

ನಮ್ಮ ಬಳಿ ಇರುವುದನ್ನು ಹಂಚಿಕೊಂಡಾಗ ಅದು ಕಡಿಮೆಯಾಗುವುದಿಲ್ಲ; ಬದಲಾಗಿ ಸಂತೋಷ ಹೆಚ್ಚಾಗುತ್ತದೆ.

ನೀತಿ:

ಹಂಚಿಕೊಳ್ಳುವ ಗುಣವು ಸ್ನೇಹವನ್ನು ಬೆಳೆಸುತ್ತದೆ ಮತ್ತು ನಮ್ಮ ಸಂತೋಷವನ್ನು ಇನ್ನಷ್ಟು ಹೆಚ್ಚಿಸುತ್ತದೆ.

ದನ್ಯವಾದಗಳು.

No comments:

Post a Comment