ಉಪಕಾರ-ಪ್ರತ್ಯುಪಕಾರ (ಕತೆ-೦೩)

ಒ೦ದು ತೋಟದಲ್ಲಿ ಇರುವೆಗಳು ವಾಸವಾಗಿದ್ದವು. ಒಮ್ಮೆ ತೋಟದ ಮಾಲೀಕ ಆಳುಗಳೊ೦ದಿಗೆ ತೋಟವನ್ನು ಸ್ವಚ್ಛಗೊಳಿಸಲು ಬ೦ದಿದ್ದರು. ಆಗ ಇರುವೆಗಳ ಗೂಡಿಗೆ ಗುದ್ದಲಿ ತಾಗಿ ಇರುವೆಗಳೆಲ್ಲಾ ಚೆಲ್ಲಾಪಿಲ್ಲಿಯಾಗಿದ್ದವು. ಇದನ್ನು ಗಮನಿಸಿದ ಇರುವೆಗಳ ರಾಜ ತೋಟದ ಮಾಲಿಕನಲ್ಲಿಗೆ ಬ೦ದು ಮನವಿ ಮಾಡಿಕೊ೦ಡಿತು. " ದಯಮಾಡಿ ನಮ್ಮನ್ನು ರಕ್ಷಿಸು; ನಿನ್ನ ಕಷ್ಟ ಕಾಲದಲ್ಲಿ ನಿನಗೆ ಸಹಾಯ ಮಾಡುತ್ತೇವೆ" ನಿನ್ನ ಮನೆಯ ಅಕ್ಕಪಕ್ಕದಲ್ಲಿದ್ದರೆ ಓಡಿಸುವೆ ಎ೦ದು ಇಲ್ಲಿ ಬ೦ದಿದ್ದೇವೆ, ಆದರೆ ನೀನು ಇಲ್ಲಿ೦ದಲೂ ಓಡಿಸುತ್ತಿರುವೆ, ಹೀಗೆ ಮಾಡಿದರೆ ನಾವು ಎಲ್ಲಿಗೆ ಹೋಗಬೇಕು. ದಯಮಾಡಿ ನಮ್ಮವರಿಗೆ ಜೀವದಾನ ಮಾಡು. ಎ೦ದು ಬೇಡಿಕೊ೦ಡಿತು.
ಆಗ ಮಾಲೀಕ "ಇಷ್ಟು ಚಿಕ್ಕ ಇರುವೆಗಳಿನ್ದ ನಮಗೇನು ಉಪಯೋಗವಾಗುತ್ತದೆ, ಹಾಗೆ ತೊ೦ದರೆಯೂ ಆಗುವುದಿಲ್ಲ" ಇರಲಿ ಬಿಡು ಎ೦ದು ಮನದಲ್ಲೇ ಯೋಚಿಸಿ ಅವಗಲ ಗೂಡನ್ನು ಬಿಟ್ಟು ಬೇರೆ ಕೆಲಸ ಮಾಡಲು ಸಲಹೆನೀಡಿದನು.

 ಹಲವು ದಿನಗಳ ನ೦ತರ ಒ೦ದು ರಾತ್ರಿ ಕಳ್ಳರ ಗು೦ಪೊ೦ದು ತೋಟಕ್ಕೆ ಮುತ್ತಿಗೆ ಹಾಕಿ, ತೆ೦ಗಿನ ಕಾಯಿ ಕದಿಯುತ್ತಿದ್ದರು. ಸದ್ದು ಮಾಡದೆ ಎಲ್ಲರೂ ಮರವೆರಿ ಕಾಯಿ ಕೆಳಗಿಳಿಸುತ್ತಿದ್ದರು. ಇದನ್ನು ಗಮನಿಸಿದ ಇರುವೆಗಳ ರಾಜ ಕೂಡಲೇ ತನ್ನವರನ್ನು ಕರೆದು "ನೋಡಿ ಕಳ್ಳರು ಬ೦ದಿದ್ದಾರೆ, ಮಾಲಿಕನಿಗೆ ವಿಶಯ ತಿಳಿದಿಲ್ಲ, ನಾವೇನಾದರು ಉಪಾಯ ಮಾಡಿ ಇವರನ್ನು ಹಿಡಿದು ಹಾಕೋಣ: ಎ೦ದಿತು. ಎಲ್ಲವೂ ವೇಗವಾಗಿ ಮರವೇರಿ ಕಾಯಿ ತೆಗೆಯುತ್ತಿದ್ದವರಿಗೆಲ್ಲಾ ಚೆನ್ನಾಗಿ ಕಚ್ಚಿ ಕೆಳಗೆ ಬೀಳಿಸಿದವು. ಇರುವೆಗಳು ಕಚ್ಚಿದ ಉರಿಯಿ೦ದ ಅಲ್ಲೆ ಮೂರ್ಚೆ ಹೋಗಿ ಬಿದ್ದಿದ್ದರು.

 ಮರುದಿನ ಬೆಳ್ಳಿಗ್ಗೆ ಎ೦ದಿನ೦ತೆ ತೋಟಕ್ಕೆ ಬ೦ದಿದ್ದನು ಆಗ ಮೂರ್ಚೆಹೋಗಿ ಬಿದ್ದಿದ್ದ ಜನರನ್ನು, ಅಲ್ಲಲ್ಲಿ ಬಿದ್ದ ತೆ೦ಗಿನ ಕಾಯಿಯನ್ನು ನೋಡಿ ಏನು ನದೆದಿದೆ ಎ೦ದು ಮಾಲೀಕನಿಗೆ ಅರ್ಥವಾಯಿತು. ಈ ಪುಟ್ಟ ಇರುವೆಗಳು ಏನು ಸಹಾಯ ಮಾಡುತ್ತವೆ ಎ೦ದು ಎನಿಸಿದ್ದವನಿಗೆ ತನ್ನ ತಪ್ಪಿನ ಅರಿವಾಯಿತು. ಇರುವೆಗಳಿಗೆ ತಲೆಬಾಗಿ ದನ್ಯವಾದಗಳನ್ನು ತಿಳಿಸಿದನು.

ಸ್ನೇಹಿತನಿಗಾಗಿ ನಿಂತ ಬಾಲಕ

ಒಂದು ಪಟ್ಟಣದ ಸರ್ಕಾರಿ ಶಾಲೆಯಲ್ಲಿ ರೋಹನ್ ಮತ್ತು ಕಿರಣ್ ಎಂಬ ಇಬ್ಬರು ಸ್ನೇಹಿತರಿದ್ದರು. ಇಬ್ಬರೂ ಒಂದೇ ತರಗತಿಯಲ್ಲಿ ಓದುತ್ತಿದ್ದರು. ಅವರ ಸ್ನೇಹ ತುಂಬಾ ಗಾಢವಾಗಿತ್ತು. ಒಬ್ಬರ ಬಳಿ ಪೆನ್ಸಿಲ್ ಇಲ್ಲದಿದ್ದರೆ ಮತ್ತೊಬ್ಬನು ಕೊಡುತ್ತಿದ್ದ. ಪಾಠ ಅರ್ಥವಾಗದಿದ್ದರೆ ಒಬ್ಬರು ಮತ್ತೊಬ್ಬರಿಗೆ ವಿವರಿಸುತ್ತಿದ್ದರು.

ರೋಹನ್ ಓದಿನಲ್ಲಿ ತುಂಬಾ ಚುರುಕಾಗಿದ್ದ. ಕಿರಣ್ ಸ್ವಲ್ಪ ನಿಧಾನವಾಗಿ ಕಲಿಯುತ್ತಿದ್ದ. ಆದರೆ ಅವನಿಗೆ ಚಿತ್ರ ಬಿಡಿಸುವುದು ಮತ್ತು ಆಟವಾಡುವುದು ತುಂಬಾ ಇಷ್ಟ.

ಒಂದು ದಿನ ಶಾಲೆಯಲ್ಲಿ ಶಿಕ್ಷಕರು ಗಣಿತದ ಪರೀಕ್ಷೆ ನಡೆಸಿದರು. ಪರೀಕ್ಷೆ ಮುಗಿದ ನಂತರ ಶಿಕ್ಷಕರು ಉತ್ತರ ಪತ್ರಿಕೆಗಳನ್ನು ಪರಿಶೀಲಿಸಿದರು. ಕಿರಣ್‌ಗೆ ಕಡಿಮೆ ಅಂಕಗಳು ಬಂದವು.

ಮುಂದಿನ ದಿನ ತರಗತಿಯಲ್ಲಿ ಶಿಕ್ಷಕರು ಅಂಕಗಳನ್ನು ತಿಳಿಸುತ್ತಿದ್ದಾಗ, ಕೆಲವು ಮಕ್ಕಳು ಕಿರಣ್‌ನ್ನು ನೋಡಿ ನಕ್ಕರು.

“ನಿನಗೆ ಗಣಿತ ಯಾವಾಗ ಬರುತ್ತದೆ?” ಎಂದು ಒಬ್ಬ ಹುಡುಗ ವ್ಯಂಗ್ಯವಾಗಿ ಕೇಳಿದ.

ಕಿರಣ್ ತಲೆತಗ್ಗಿಸಿ ಕುಳಿತ.

ರೋಹನ್‌ಗೆ ಅದು ಇಷ್ಟವಾಗಲಿಲ್ಲ.

“ಅವನನ್ನು ಹೀಗೆ ನಗಿಸಬೇಡಿ. ಅವನಿಗೆ ಗಣಿತ ಸ್ವಲ್ಪ ಕಷ್ಟ. ಅದಕ್ಕಾಗಿ ಅವನು ಕೆಟ್ಟ ವಿದ್ಯಾರ್ಥಿ ಎಂದಲ್ಲ,” ಎಂದು ರೋಹನ್ ಹೇಳಿದ.

ಆದರೆ ಆ ಮಕ್ಕಳು ರೋಹನ್‌ನ ಮಾತನ್ನು ಕೇಳಲಿಲ್ಲ.

ಕೆಲವು ದಿನಗಳ ನಂತರ ಶಾಲೆಯ ಚಿತ್ರಕಲಾ ಸ್ಪರ್ಧೆ ನಡೆಯಿತು. ಕಿರಣ್ ಅದರಲ್ಲಿ ಭಾಗವಹಿಸಿದ. ಅವನು ಪ್ರಕೃತಿಯ ಸುಂದರವಾದ ಚಿತ್ರವೊಂದನ್ನು ಬಿಡಿಸಿದ. ಚಿತ್ರದಲ್ಲಿ ಬೆಟ್ಟ, ನದಿ, ಮರಗಳು ಮತ್ತು ಹಕ್ಕಿಗಳಿದ್ದವು.

ಚಿತ್ರವನ್ನು ನೋಡಿದ ಶಿಕ್ಷಕರು ಆಶ್ಚರ್ಯಪಟ್ಟರು.

“ಕಿರಣ್, ನಿನ್ನ ಕಲ್ಪನೆ ತುಂಬಾ ಚೆನ್ನಾಗಿದೆ. ನಿನಗೆ ಚಿತ್ರಕಲೆಯಲ್ಲಿ ಒಳ್ಳೆಯ ಪ್ರತಿಭೆ ಇದೆ,” ಎಂದು ಪ್ರಶಂಸಿಸಿದರು.

ಅದನ್ನು ಕೇಳಿ ರೋಹನ್ ತುಂಬಾ ಸಂತೋಷಪಟ್ಟ.

ಸ್ಪರ್ಧೆಯ ಫಲಿತಾಂಶ ಪ್ರಕಟವಾದಾಗ ಕಿರಣ್ ಮೊದಲ ಬಹುಮಾನ ಗೆದ್ದಿದ್ದ!

ಎಲ್ಲರೂ ಅವನನ್ನು ಅಭಿನಂದಿಸಿದರು. ಮೊದಲು ಅವನನ್ನು ನಗಿಸಿದ್ದ ಮಕ್ಕಳೂ ಅವನ ಬಳಿ ಬಂದು,

“ಕಿರಣ್, ನಿನ್ನ ಚಿತ್ರ ತುಂಬಾ ಚೆನ್ನಾಗಿತ್ತು,” ಎಂದರು.

ಕಿರಣ್ ನಗುತ್ತಾ ಅವರನ್ನು ಕ್ಷಮಿಸಿದ.

ಆದರೆ ಕೆಲವು ದಿನಗಳ ನಂತರ ಒಂದು ಘಟನೆ ನಡೆಯಿತು.

ಶಾಲೆಯ ಕಂಪ್ಯೂಟರ್ ಕೊಠಡಿಯಲ್ಲಿ ಶಿಕ್ಷಕರ ಮೇಜಿನ ಮೇಲಿದ್ದ ಒಂದು ದುಬಾರಿ ಪೆನ್ ಕಾಣೆಯಾಗಿತ್ತು. ಶಿಕ್ಷಕರು ಎಲ್ಲ ಮಕ್ಕಳನ್ನೂ ಕೇಳಿದರು.

“ಯಾರಾದರೂ ಈ ಪೆನ್ ನೋಡಿದ್ದೀರಾ?”

ಒಬ್ಬ ವಿದ್ಯಾರ್ಥಿ ತಕ್ಷಣ,

“ನಾನು ಕಿರಣ್‌ನ್ನು ಶಿಕ್ಷಕರ ಮೇಜಿನ ಹತ್ತಿರ ನೋಡಿದ್ದೆ,” ಎಂದನು.

ಎಲ್ಲರ ದೃಷ್ಟಿಯೂ ಕಿರಣ್ ಕಡೆಗೆ ತಿರುಗಿತು.

ಕಿರಣ್ ಗಾಬರಿಯಿಂದ,

“ನಾನು ಪೆನ್ ತೆಗೆದುಕೊಂಡಿಲ್ಲ,” ಎಂದನು.

ಆದರೆ ಕೆಲವರು ಅವನನ್ನು ಅನುಮಾನಿಸಲು ಪ್ರಾರಂಭಿಸಿದರು.

ರೋಹನ್ ಮಾತ್ರ ತಕ್ಷಣ ಎದ್ದು ನಿಂತ.

“ಕಿರಣ್ ಪೆನ್ ತೆಗೆದುಕೊಂಡಿಲ್ಲ. ನಾನು ಅವನನ್ನು ಚೆನ್ನಾಗಿ ಬಲ್ಲೆ. ಅವನು ಸುಳ್ಳು ಹೇಳುವುದಿಲ್ಲ,” ಎಂದನು.

ಶಿಕ್ಷಕರು ಶಾಂತವಾಗಿ ಹೇಳಿದರು,

“ರೋಹನ್, ಸ್ನೇಹಿತನನ್ನು ಬೆಂಬಲಿಸುವುದು ಒಳ್ಳೆಯದು. ಆದರೆ ಸತ್ಯವನ್ನು ತಿಳಿದುಕೊಳ್ಳುವುದು ಇನ್ನೂ ಮುಖ್ಯ.”

ರೋಹನ್ ಯೋಚಿಸಿದ.

“ಮೇಡಂ, ನಾವು ಮೊದಲು ಕಂಪ್ಯೂಟರ್ ಕೊಠಡಿಯನ್ನು ಚೆನ್ನಾಗಿ ಹುಡುಕೋಣ. ಪೆನ್ ಅಲ್ಲೇ ಬಿದ್ದಿರಬಹುದು,” ಎಂದನು.

ಎಲ್ಲರೂ ಹುಡುಕಲು ಪ್ರಾರಂಭಿಸಿದರು.

ಸ್ವಲ್ಪ ಸಮಯದ ನಂತರ ಕಂಪ್ಯೂಟರ್ ಮೇಜಿನ ಕೆಳಗೆ ಪೆನ್ ಸಿಕ್ಕಿತು. ಅದು ಯಾರೂ ಕದ್ದಿರಲಿಲ್ಲ. ಮೇಜಿನ ಮೇಲೆ ಪುಸ್ತಕಗಳನ್ನು ಇಡುವಾಗ ಕೆಳಗೆ ಬಿದ್ದಿತ್ತು.

ಕಿರಣ್‌ ಮೇಲೆ ಬಂದಿದ್ದ ಅನುಮಾನ ದೂರವಾಯಿತು.

ಶಿಕ್ಷಕರು ರೋಹನ್‌ನನ್ನು ಕರೆದು,

“ನೀನು ಕಿರಣ್‌ಗಾಗಿ ನಿಂತದ್ದು ಒಳ್ಳೆಯ ಸ್ನೇಹಿತನ ಗುಣ. ಆದರೆ ನೀನು ಕೇವಲ ಸ್ನೇಹಿತನ ಮಾತನ್ನು ನಂಬಲಿಲ್ಲ; ಸತ್ಯವನ್ನು ಹುಡುಕುವಂತೆ ಮಾಡಿದೆ. ಅದೇ ನಿಜವಾದ ಸ್ನೇಹ,” ಎಂದರು.

ರೋಹನ್ ಕಿರಣ್‌ನ ಭುಜದ ಮೇಲೆ ಕೈಯಿಟ್ಟು,

“ಸ್ನೇಹಿತ ಎಂದರೆ ಸಂತೋಷದಲ್ಲಿ ಜೊತೆಯಾಗಿರುವವನು ಮಾತ್ರವಲ್ಲ. ಕಷ್ಟ ಬಂದಾಗ ಧೈರ್ಯವಾಗಿ ನಿನ್ನ ಪಕ್ಕದಲ್ಲಿ ನಿಲ್ಲುವವನು,” ಎಂದನು.

ಕಿರಣ್‌ನ ಕಣ್ಣಲ್ಲಿ ಸಂತೋಷದ ಕಣ್ಣೀರು ಮೂಡಿತು.

ಆ ದಿನದಿಂದ ಅವರ ಸ್ನೇಹ ಇನ್ನಷ್ಟು ಗಟ್ಟಿಯಾಯಿತು. ಇಬ್ಬರೂ ಒಬ್ಬರ ಪ್ರತಿಭೆಯನ್ನು ಮತ್ತೊಬ್ಬರು ಗೌರವಿಸುತ್ತಾ, ತಮ್ಮ ದುರ್ಬಲತೆಗಳನ್ನು ಸರಿಪಡಿಸಿಕೊಳ್ಳಲು ಪರಸ್ಪರ ಸಹಾಯ ಮಾಡುತ್ತಿದ್ದರು.

ನೀತಿ:

ನಿಜವಾದ ಸ್ನೇಹಿತನು ಸಂತೋಷದಲ್ಲಿ ಮಾತ್ರವಲ್ಲ, ಕಷ್ಟದ ಸಮಯದಲ್ಲೂ ನಮ್ಮ ಜೊತೆ ನಿಲ್ಲುತ್ತಾನೆ. ಆದರೆ ಸ್ನೇಹ ಎಂದರೆ ಕುರುಡಾಗಿ ಬೆಂಬಲಿಸುವುದಲ್ಲ; ಸತ್ಯವನ್ನು ಅರಿತು, ಸರಿಯಾದ ದಾರಿಯಲ್ಲಿ ಸ್ನೇಹಿತನನ್ನು ನಡೆಸುವುದೇ ನಿಜವಾದ ಸ್ನೇಹ.