ಒ೦ದು ವಿಶಾಲವಾದ ಮರದಲ್ಲಿ ಇರುವೆಗಳು ಗೂಡು ಕಟ್ಟಿಕೊ೦ಡು ವಾಸವಾಗಿದ್ದವು. ಆ ಮರದ ಕೆಳಗೆ ಊರ ಜನರೆಲ್ಲ ಸೇರಿ ನೀರಿನ ತೊಟ್ಟಿ ನಿರ್ಮಿಸಿದ್ದರು. ಊರ ಹಸುಗಳೆಲ್ಲ ನೀರು ಕುಡಿದು ಮರದ ಕೆಳಗೆ ವಿಶ್ರಮಿಸಲು ಬರುತ್ತಿದ್ದವು.ಒ೦ದು ದಿನ ಇರುವೆಗಳು ಮರದ ಕೊ೦ಬೆಯಲ್ಲಿ ಓಡಾಡುತ್ತಿದ್ದ ಸಮಯದಲ್ಲಿ ಒ೦ದು ಇರುವೆ ಆಯ ತಪ್ಪಿ ಕಾಲು ಜಾರಿ ನೀರಿನ ತೊಟ್ಟಿಗೆ ಬಿದ್ದಿತು. ಕಾಪಾಡಿ ಕಾಪಾಡಿ ಎ೦ದು ಕೂಗಿಕೊ೦ಡರೂ ಉಳಿದ ಇರುವೆಗಳಿಗೆ ಸಹಾಯ ಮಾಡಲಿಕ್ಕಾಗಲಿಲ್ಲ.
ಅದೇ ಸಮಯಕ್ಕೆ ಒ೦ದು ಹಸುವು ದಣಿವಾರಿಸಿಕೊಳ್ಳಲು ಆ ತೊಟ್ಟಿಗೆ ನೀರು ಕುಡಿಯಲು ಬ೦ದಿತು. ನೀರು ಕುಡಿಯಲು ಮು೦ದಾದಾಗ ಇರುವೆ ನೀರಿನಲ್ಲಿ ಬಿದ್ದು ಒದ್ದಾಡುವುದು ಕಾಣಿಸಿತು. ಪಾಪ ಎ೦ದು ಕನಿಕರ ತೋರಿಸಿ ಹಸುವು ಇರುವೆಯನ್ನು ರಕ್ಷಿಸಲು ಮು೦ದಾಯಿತು. ತನ್ನ ಮೂಗಿನ ಮೇಲೆ ಬ೦ದು ಕುಳಿತುಕೋ , ನಿನ್ನನ್ನು ಮರದ ಸನಿಹ ಬಿಡುತ್ತೇನೆ ಎ೦ದು ಹೇಳಿತು. ಆಗ ಇರುವೆಯು ಆಯಿತೆ೦ದು ಹಸುವಿನ ಮೂಗಿನ ಮೇಲೆ ಕುಳಿತು ತನ್ನ ಪ್ರಾಣ ಉಳಿಸಿಕೊ೦ಡಿತು.. ಆದರೆ ಕೃತಘ್ನ ನಾದ ಇರುವೆಯು ಕೆಳಗಿಳಿಯುವಾಗ ಹಸುವಿಗೆ ಕಚ್ಚಿ ಓಡಿ ಮರವನೇರಿತು...
ಕೆಟ್ಟ ಪ್ರಾಣಿಗಳು, ಮನುಷ್ಯರು ಎ೦ದಿಗು ತಮ್ಮ ಗುಣ ಬದಲಾಯಿಸುವುದಿಲ್ಲ. ಕೆಟ್ಟವರಿ೦ದ ದೂರವಿರುವುದೇ ಒಳಿತು.
2.
ಮಾತನಾಡದ ಮರದ ರಹಸ್ಯ
ಒಂದು ಪುಟ್ಟ ಹಳ್ಳಿಯ ಅಂಚಿನಲ್ಲಿ ದೊಡ್ಡದಾದ ಮಾವಿನ ಮರವೊಂದಿತ್ತು. ಅದರ ಕೊಂಬೆಗಳು ನಾಲ್ಕು ದಿಕ್ಕಿಗೂ ಹರಡಿಕೊಂಡಿದ್ದವು. ಬೇಸಿಗೆಯಲ್ಲಿ ಅದರ ದಟ್ಟ ನೆರಳಿನ ಕೆಳಗೆ ಹಳ್ಳಿಯ ಮಕ್ಕಳು ಆಟವಾಡುತ್ತಿದ್ದರು. ಹಕ್ಕಿಗಳು ಗೂಡು ಕಟ್ಟುತ್ತಿದ್ದವು. ಅಳಿಲುಗಳು ಕೊಂಬೆಯಿಂದ ಕೊಂಬೆಗೆ ಓಡಾಡುತ್ತಿದ್ದವು.
ಆದರೆ ಹಳ್ಳಿಯ ಮಕ್ಕಳು ಆ ಮರವನ್ನು ಕೇವಲ ಆಟವಾಡುವ ಜಾಗವೆಂದು ಮಾತ್ರ ನೋಡುತ್ತಿದ್ದರು. ಅದರ ಮಹತ್ವವನ್ನು ಯಾರೂ ಗಮನಿಸುತ್ತಿರಲಿಲ್ಲ.
ಆ ಹಳ್ಳಿಯಲ್ಲಿ ಆರ್ಯ ಎಂಬ ಹನ್ನೊಂದು ವರ್ಷದ ಹುಡುಗನಿದ್ದ. ಅವನಿಗೆ ಯಾವಾಗಲೂ ಹೊಸ ವಿಷಯಗಳನ್ನು ತಿಳಿದುಕೊಳ್ಳುವ ಕುತೂಹಲ.
ಒಂದು ದಿನ ಶಾಲೆಯಿಂದ ಮನೆಗೆ ಬರುತ್ತಿದ್ದಾಗ ಅವನು ಮರದ ಕೆಳಗೆ ಕುಳಿತುಕೊಂಡ. ಆಗ ಒಂದು ವಿಚಿತ್ರ ಸಂಗತಿ ಅವನ ಗಮನಕ್ಕೆ ಬಂತು.
ಮರದ ಕೆಳಗೆ ಬಿದ್ದಿದ್ದ ಒಣ ಎಲೆಗಳ ನಡುವೆ ಒಂದು ಪುಟ್ಟ ಹಕ್ಕಿಯ ಮರಿ ಬಿದ್ದಿತ್ತು.
ಆರ್ಯ ಅದನ್ನು ನಿಧಾನವಾಗಿ ಎತ್ತಿಕೊಂಡು ಮರದ ಕೊಂಬೆಯಲ್ಲಿದ್ದ ಗೂಡಿನ ಹತ್ತಿರ ಇಟ್ಟ. ಸ್ವಲ್ಪ ಸಮಯದ ನಂತರ ತಾಯಿ ಹಕ್ಕಿ ಬಂದು ಮರಿಯನ್ನು ತನ್ನ ಗೂಡಿಗೆ ಕರೆದೊಯ್ದಿತು.
“ಈ ಮರ ಎಷ್ಟು ಜೀವಿಗಳಿಗೆ ಮನೆ!” ಎಂದು ಆರ್ಯ ಆಶ್ಚರ್ಯಪಟ್ಟ.
ಮರುದಿನ ಅವನು ಮರವನ್ನು ಮತ್ತಷ್ಟು ಗಮನಿಸಿದ.
ಬೆಳಿಗ್ಗೆ ಕೆಲವು ಹಕ್ಕಿಗಳು ಅದರ ಕೊಂಬೆಗಳಲ್ಲಿ ಕುಳಿತು ಹಾಡುತ್ತಿದ್ದವು. ಮಧ್ಯಾಹ್ನ ದನಗಳು ಅದರ ನೆರಳಿನಲ್ಲಿ ವಿಶ್ರಾಂತಿ ಪಡೆಯುತ್ತಿದ್ದವು. ಒಬ್ಬ ವೃದ್ಧ ಅದರ ಕೆಳಗೆ ಕುಳಿತು ಪತ್ರಿಕೆ ಓದುತ್ತಿದ್ದರು. ಮಕ್ಕಳು ಆಟವಾಡುತ್ತಿದ್ದರು.
ಆರ್ಯನಿಗೆ ಒಂದು ಪ್ರಶ್ನೆ ಮೂಡಿತು.
“ನಾವು ಪ್ರತಿದಿನ ಈ ಮರದಿಂದ ಎಷ್ಟೋ ಪ್ರಯೋಜನ ಪಡೆಯುತ್ತಿದ್ದೇವೆ. ಆದರೆ ಮರ ನಮ್ಮಿಂದ ಏನನ್ನೂ ಕೇಳುವುದಿಲ್ಲವಲ್ಲ!”
ಅವನು ಆ ವಿಷಯವನ್ನು ತನ್ನ ಶಿಕ್ಷಕಿಯ ಬಳಿ ಹೇಳಿದ.
ಶಿಕ್ಷಕಿ ನಗುತ್ತಾ,
“ಅದೇ ಪ್ರಕೃತಿಯ ಸೌಂದರ್ಯ ಆರ್ಯ. ಮರಗಳು ನಮಗೆ ನೆರಳು, ಹಣ್ಣು, ಗಾಳಿ ಮತ್ತು ಆಶ್ರಯ ನೀಡುತ್ತವೆ. ಆದರೆ ಪ್ರತಿಯಾಗಿ ಏನನ್ನೂ ಕೇಳುವುದಿಲ್ಲ. ಆದ್ದರಿಂದ ನಾವು ಅವುಗಳಿಗೆ ಕೃತಜ್ಞರಾಗಿರಬೇಕು,” ಎಂದರು.
ಆ ದಿನದಿಂದ ಆರ್ಯ ತನ್ನ ಸ್ನೇಹಿತರೊಂದಿಗೆ ಮರದ ಸುತ್ತಲಿನ ಪ್ರದೇಶವನ್ನು ಸ್ವಚ್ಛವಾಗಿಡಲು ಪ್ರಾರಂಭಿಸಿದ.
ಒಂದು ದಿನ ಹಳ್ಳಿಗೆ ಕೆಲವು ಜನರು ಬಂದು,
“ಈ ಮರ ತುಂಬಾ ಹಳೆಯದಾಗಿದೆ. ಇದನ್ನು ಕತ್ತರಿಸಿ ಇಲ್ಲಿ ಅಂಗಡಿ ಕಟ್ಟಬಹುದು,” ಎಂದು ಮಾತನಾಡಿಕೊಳ್ಳುವುದನ್ನು ಆರ್ಯ ಕೇಳಿದ.
ಆರ್ಯನಿಗೆ ಆತಂಕವಾಯಿತು.
ಅವನು ತನ್ನ ಸ್ನೇಹಿತರನ್ನು ಕರೆದು ಮರದ ಮಹತ್ವವನ್ನು ಎಲ್ಲರಿಗೂ ತಿಳಿಸಲು ನಿರ್ಧರಿಸಿದ.
ಮಕ್ಕಳು ಮರದ ಸುತ್ತಲಿನ ಜೀವಿಗಳ ಚಿತ್ರಗಳನ್ನು ಬಿಡಿಸಿದರು. ಹಕ್ಕಿಗಳ ಗೂಡುಗಳನ್ನು ತೋರಿಸಿದರು. ಮರದ ನೆರಳಿನಲ್ಲಿ ವಿಶ್ರಾಂತಿ ಪಡೆಯುವ ಜನರ ಬಗ್ಗೆ ಹೇಳಿದರು.
ನಂತರ ಅವರು ಹಳ್ಳಿಯ ಹಿರಿಯರ ಬಳಿ ಹೋಗಿ,
“ಈ ಮರವನ್ನು ಕತ್ತರಿಸಬೇಡಿ. ಬೇರೆ ಜಾಗದಲ್ಲಿ ಅಂಗಡಿ ಕಟ್ಟಬಹುದು. ಆದರೆ ಈ ಮರವನ್ನು ಕಳೆದುಕೊಂಡರೆ ಇಲ್ಲಿ ವಾಸಿಸುವ ಅನೇಕ ಜೀವಿಗಳು ತಮ್ಮ ಮನೆ ಕಳೆದುಕೊಳ್ಳುತ್ತವೆ,” ಎಂದು ಮನವಿ ಮಾಡಿದರು.
ಹಿರಿಯರು ಮಕ್ಕಳ ಮಾತನ್ನು ಕೇಳಿದರು.
ಅವರಲ್ಲಿ ಒಬ್ಬರು,
“ನಾವು ಈ ಮರವನ್ನು ವರ್ಷಗಳಿಂದ ನೋಡುತ್ತಿದ್ದೇವೆ. ಆದರೆ ಇದರ ಹಿಂದೆ ಇಷ್ಟು ಜೀವಿಗಳ ಬದುಕಿದೆ ಎಂದು ಎಂದಿಗೂ ಯೋಚಿಸಿರಲಿಲ್ಲ,” ಎಂದರು.
ಕೊನೆಗೆ ಮರವನ್ನು ಕತ್ತರಿಸದಿರಲು ಎಲ್ಲರೂ ನಿರ್ಧರಿಸಿದರು.
ಆ ದಿನ ಹಳ್ಳಿಯ ಜನರು ಮರದ ಸುತ್ತಲೂ ಸ್ವಚ್ಛಗೊಳಿಸಿ, ಅದರ ಪಕ್ಕದಲ್ಲಿ ಇನ್ನಷ್ಟು ಗಿಡಗಳನ್ನು ನೆಟ್ಟರು.
ಆರ್ಯ ಮರದ ಕೆಳಗೆ ನಿಂತು ಅದರ ಕಾಂಡವನ್ನು ನಿಧಾನವಾಗಿ ಮುಟ್ಟಿದ.
“ನೀನು ಮಾತನಾಡುವುದಿಲ್ಲ. ಆದರೆ ಪ್ರತಿದಿನ ನಮಗೆ ಎಷ್ಟೋ ವಿಷಯಗಳನ್ನು ಕಲಿಸುತ್ತೀಯ,” ಎಂದು ಹೇಳಿದ.
ಮರದ ಎಲೆಗಳು ಗಾಳಿಗೆ ಸದ್ದು ಮಾಡುತ್ತಾ ಅಲುಗಾಡಿದವು.
ಆರ್ಯನಿಗೆ ಅದು ಮರದ ಉತ್ತರದಂತೆ ಅನಿಸಿತು.
ಅಂದಿನಿಂದ ಹಳ್ಳಿಯ ಮಕ್ಕಳು ಮರಗಳನ್ನು ಕೇವಲ ಮರಗಳೆಂದು ನೋಡಲಿಲ್ಲ. ಅವುಗಳ ನೆರಳಿನಲ್ಲಿ ಬದುಕುತ್ತಿರುವ ಜೀವಿಗಳನ್ನು, ಅವು ನೀಡುವ ಉಸಿರನ್ನು ಮತ್ತು ಪ್ರಕೃತಿಯ ನಿಸ್ವಾರ್ಥ ಕೊಡುಗೆಯನ್ನು ಗಮನಿಸಲು ಕಲಿತರು.
ಕೆಲವು ವರ್ಷಗಳ ನಂತರ ಆ ಹಳೆಯ ಮಾವಿನ ಮರದ ಸುತ್ತಲೂ ಚಿಕ್ಕದೊಂದು ಹಸಿರು ತೋಟವೇ ಬೆಳೆದಿತ್ತು.
ಮರ ಇನ್ನೂ ಮಾತನಾಡಲಿಲ್ಲ.
ಆದರೆ ಅದರ ಮೌನವೇ ಹಳ್ಳಿಯ ಮಕ್ಕಳಿಗೆ ಒಂದು ದೊಡ್ಡ ರಹಸ್ಯವನ್ನು ಕಲಿಸಿತ್ತು—
ನಾವು ಪ್ರಕೃತಿಯನ್ನು ಗಮನಿಸಿದಾಗ ಮಾತ್ರ, ಅದು ಪ್ರತಿದಿನ ನಮಗಾಗಿ ಮಾಡುತ್ತಿರುವ ಅನೇಕ ಒಳ್ಳೆಯ ಕೆಲಸಗಳು ನಮಗೆ ಕಾಣಿಸುತ್ತವೆ.
ನೀತಿ:
ಪ್ರಕೃತಿ ನಮಗೆ ಪ್ರತಿದಿನ ಅನೇಕ ಕೊಡುಗೆಗಳನ್ನು ನೀಡುತ್ತದೆ. ಅದರ ಮೌಲ್ಯವನ್ನು ಅರಿತು, ಮರಗಳು ಮತ್ತು ಜೀವಿಗಳನ್ನು ರಕ್ಷಿಸುವುದು ನಮ್ಮ ಜವಾಬ್ದಾರಿ. ಕೃತಜ್ಞತೆ ಎಂದರೆ ಕೇವಲ ಧನ್ಯವಾದ ಹೇಳುವುದಲ್ಲ; ನಮಗೆ ಸಹಾಯ ಮಾಡುವುದನ್ನು ಕಾಪಾಡುವುದೂ ಹೌದು.
No comments:
Post a Comment