ಅಜ್ಜಿ ಮತ್ತು ನಾಯಿ (ಕತೆ-೦೨)

----------

-----------

                 ಒ೦ದು ನಾಯಿಗೆ ಎರಡು ಮೂರು ದಿನದಿ೦ದ ಆಹಾರ ಸಿಗದೆ ಹಸಿವಿನಿ೦ದ ಒದ್ದಾಡುತ್ತಿತ್ತು.ಆಹಾರ ಹುಡುಕುತ್ತಾ ರಸ್ತೆಯಲ್ಲಿ ಓಡಲು ಶುರುಮಾಡಿತು. ಹಾಗೆ ಓಡಿ ಓಡಿಒ೦ದು ಊರಿನಿ೦ದ ಇನ್ನೊ೦ದು ಊರಿಗೆ ಹೋಗಿತ್ತು. ಹೋಗುವಾಗ ಇನ್ನೊ೦ದು ಹೆಜ್ಜೆಯೂ ಇಡಲಾಗದಷ್ಟು ಸುಸ್ತು ಆವರಿಸಿ ಅಲ್ಲೆ ನಿ೦ತು ಬಿಟ್ಟಿತು. ಆಗ ಒ೦ದು ಮನೆಯಿ೦ದ ದೋಸೆ ಘಮ ಮೂಗಿಗೆ ಬಡಿಯಿತು, ಅದನ್ನೇ ಹುಡುಕಿ ಮನೆಯೊಳಗೆ ಹೊಕ್ಕಿತು. ಆಗ ಆ ಮನೆಯಲ್ಲಿದ್ದ ಅಜ್ಜಿ ಬಿಸಿ ಬಿಸಿ ದೋಸೆ ಮಾಡಿಟ್ಟು ಹಿತ್ತಲಿಗೆ ಹೋಗಿದ್ದಳು. ನಾಯಿಗೆ ಬಾಯಲ್ಲಿ ನೀರೂರಿ ಇದ್ದ ದೋಸೆಯನ್ನೆಲ್ಲ ತಿ೦ದು ಹಸಿವು ನೀಗಿಸಿಕೊ೦ಡಿತು. ಹೊರಗಿನಿ೦ದ ಬ೦ದ ಅಜ್ಜಿಗೆ ನೋಡಿ ಗಾಬರಿಯಾಗಿ ದೊಣ್ಣೆಯಿ೦ದ ಆ ನಾಯಿಗೆ ಸಾಹಿಸುವಷ್ಟು ಹೊಡೆದಳು. ಆಗ ನಾಯಿ ಅಳುತ್ತಾ "ಬೇಡ ಅಜ್ಜಿ, ಹೊಡಿಬೇಡ, ನನ್ನನ್ನು ಕ್ಷಮಿಸು " ಎ೦ದು ಗೋಗರೆಯಿತು. ಆಗ ಅಜ್ಜಿ, ಕ್ಷಮಿಸುವುದೇ.? ಯಾರು ನೀನು? ಎಲ್ಲಿ೦ದ ಬ೦ದೆ? ಹೀಗೆ ಕದ್ದು ತಿನ್ನಬಾರದೆ೦ದು ನಿನಗೆ ತಿಳಿದಿಲ್ಲವೇ.? ಎ೦ದು ಬೈಯತೊಡಗಿದಳು. ಆಗ ನಾಯಿ ಅಳುತ್ತಲೇ ಎಲ್ಲಾ ವಿಶಯ್ವನ್ನು ತಿಳಿಸಿತು. ಅಜ್ಜಿಗೆ ಬೇಸರವೆನಿಸಿ ಸರಿ ಸರಿ ಇನ್ನು ಹೀಗೆ ಮಾಡಬೇಡ ಎ೦ದು ಹೇಳಿ ನಾಯಿಗೆ ಶುಶ್ರೂಶೆ ಮಾಡಿ ತನ್ನ ಮನೆಯಲ್ಲೇ ಇರಿಸಿಕೊ೦ಡಳು...

ನಾವು ಯಾವಾಗಲು ಕೇಳಿ ಪಡೆಯಬೇಕು. ಯಾವುದೇ ವಸ್ತುವನ್ನಾಗಲಿ ತಿನಿಸು ನೋಡಿದಾಗ ಬೇಕೆನ್ನುವ ಆಸೆ ಆಗುತ್ತದೆ. ಆದರೆ ಮನೆಯವರ ಅನುಮತಿ ವಿನಹ ತೆಗೆಯ ಬಾರದು.

2.

ಕಳೆದುಹೋದ ಪರ್ಸ್

ಒಂದು ಸುಂದರವಾದ ಪಟ್ಟಣದಲ್ಲಿ ಕಿರಣ್ ಎಂಬ ಹತ್ತು ವರ್ಷದ ಹುಡುಗ ವಾಸಿಸುತ್ತಿದ್ದ. ಅವನು ಓದಿನಲ್ಲಿ ಚುರುಕಾಗಿದ್ದ. ಆಟದಲ್ಲೂ ಮುಂದಿದ್ದ. ಎಲ್ಲಕ್ಕಿಂತ ಮುಖ್ಯವಾಗಿ, ಅವನು ತುಂಬಾ ಪ್ರಾಮಾಣಿಕನಾಗಿದ್ದ.

ಒಂದು ದಿನ ಸಂಜೆ ಶಾಲೆ ಮುಗಿಸಿಕೊಂಡು ಕಿರಣ್ ಮನೆಗೆ ನಡೆದುಕೊಂಡು ಬರುತ್ತಿದ್ದ. ದಾರಿಯಲ್ಲಿ ರಸ್ತೆಯ ಪಕ್ಕದಲ್ಲಿದ್ದ ಒಂದು ಬೆಂಚಿನ ಕೆಳಗೆ ಕಪ್ಪು ಬಣ್ಣದ ಪರ್ಸ್‌ವೊಂದು ಬಿದ್ದಿರುವುದು ಅವನ ಕಣ್ಣಿಗೆ ಬಿತ್ತು.

ಕಿರಣ್ ಸುತ್ತಲೂ ನೋಡಿದ. ಯಾರೂ ಕಾಣಿಸಲಿಲ್ಲ.

ಅವನು ಪರ್ಸ್‌ನ್ನು ಎತ್ತಿಕೊಂಡು ತೆರೆದು ನೋಡಿದ. ಅದರೊಳಗೆ ಸಾಕಷ್ಟು ಹಣ, ಕೆಲವು ಕಾರ್ಡ್‌ಗಳು ಮತ್ತು ಒಂದು ಗುರುತಿನ ಚೀಟಿ ಇತ್ತು.

“ಅಯ್ಯೋ! ಇಷ್ಟು ಹಣ!” ಎಂದು ಕಿರಣ್ ಆಶ್ಚರ್ಯಪಟ್ಟ.

ಅವನಿಗೆ ಕ್ಷಣಕಾಲ ಒಂದು ಆಲೋಚನೆ ಬಂತು.

“ಈ ಹಣದಿಂದ ನನಗೆ ಹೊಸ ಸೈಕಲ್‌ನ್ನು ಖರೀದಿಸಬಹುದು. ಅಮ್ಮನಿಗೆ ಹೊಸ ಸೀರೆ ಕೊಡಬಹುದು. ನನಗೂ ಬೇಕಾದ ಕೆಲವು ವಸ್ತುಗಳನ್ನು ತೆಗೆದುಕೊಳ್ಳಬಹುದು,” ಎಂದುಕೊಂಡ.

ಆದರೆ ತಕ್ಷಣವೇ ಅವನ ಮನಸ್ಸು ಹೇಳಿತು,

“ಇದು ನನ್ನ ಹಣವಲ್ಲ. ಯಾರೋ ಕಷ್ಟಪಟ್ಟು ಸಂಪಾದಿಸಿದ ಹಣ. ಅದನ್ನು ನಾನು ತೆಗೆದುಕೊಳ್ಳುವುದು ಸರಿಯಲ್ಲ.”

ಕಿರಣ್ ಪರ್ಸ್‌ನ್ನು ತೆಗೆದುಕೊಂಡು ಮನೆಗೆ ಬಂದ.

“ಅಮ್ಮಾ, ನನಗೆ ರಸ್ತೆಯಲ್ಲಿ ಈ ಪರ್ಸ್ ಸಿಕ್ಕಿತು,” ಎಂದು ನಡೆದ ವಿಷಯವನ್ನು ಹೇಳಿದ.

ಅಮ್ಮ ಪರ್ಸ್‌ನ್ನು ನೋಡಿ,

“ನೀನು ಇದನ್ನು ಇಟ್ಟುಕೊಳ್ಳಬಹುದು ಎಂದು ಯೋಚಿಸಲಿಲ್ಲವೇ?” ಎಂದು ಕೇಳಿದರು.

ಕಿರಣ್ ತಲೆಯಾಡಿಸಿ,

“ಇಲ್ಲ ಅಮ್ಮಾ. ಇದು ನಮ್ಮದಲ್ಲ. ಇದರ ಮಾಲೀಕರನ್ನು ಹುಡುಕಿ ಅವರಿಗೆ ಕೊಡಬೇಕು,” ಎಂದನು.

ಅಮ್ಮ ಮಗನ ಮಾತಿಗೆ ಸಂತೋಷಪಟ್ಟರು.

ಪರ್ಸ್‌ನಲ್ಲಿದ್ದ ಗುರುತಿನ ಚೀಟಿಯಲ್ಲಿನ ವಿಳಾಸವನ್ನು ನೋಡಿ, ಕಿರಣ್ ಮತ್ತು ಅವನ ಅಮ್ಮ ಆ ವ್ಯಕ್ತಿಯ ಮನೆಗೆ ಹೋದರು.

ಅಲ್ಲಿ ಒಬ್ಬ ವಯಸ್ಸಾದ ವ್ಯಕ್ತಿ ತುಂಬಾ ಆತಂಕದಿಂದ ಮನೆಯ ಮುಂದೆ ಓಡಾಡುತ್ತಿದ್ದರು.

“ನನ್ನ ಪರ್ಸ್ ಎಲ್ಲೋ ಕಳೆದುಹೋಗಿದೆ. ಅದರಲ್ಲಿ ನನ್ನ ತಿಂಗಳ ಸಂಬಳದ ಹಣವಿತ್ತು. ಅದನ್ನು ಕಳೆದುಕೊಂಡರೆ ತುಂಬಾ ಕಷ್ಟವಾಗುತ್ತದೆ,” ಎಂದು ಅವರು ನೆರೆಹೊರೆಯವರ ಬಳಿ ಹೇಳುತ್ತಿದ್ದರು.

ಕಿರಣ್ ಮುಂದೆ ಹೋಗಿ,

“ತಾತ, ನೀವು ಕಳೆದುಕೊಂಡ ಪರ್ಸ್ ಇದೇನಾ?” ಎಂದು ಕೇಳಿದ.

ವ್ಯಕ್ತಿ ಪರ್ಸ್‌ನ್ನು ನೋಡಿದ ತಕ್ಷಣ ಅವರ ಕಣ್ಣಲ್ಲಿ ಸಂತೋಷದ ಕಣ್ಣೀರು ತುಂಬಿತು.

“ಹೌದು ಮಗನೇ! ಇದೇ ನನ್ನ ಪರ್ಸ್!”

ಅವರು ಪರ್ಸ್ ತೆರೆದು ನೋಡಿದರು. ಹಣವೂ, ಕಾರ್ಡ್‌ಗಳೂ ಯಾವುದೂ ಕಡಿಮೆಯಾಗಿರಲಿಲ್ಲ.

“ನೀನು ಹಣವನ್ನು ತೆಗೆದುಕೊಳ್ಳಬಹುದಿತ್ತು. ಆದರೆ ಒಂದೇ ರೂಪಾಯಿಯನ್ನೂ ಮುಟ್ಟದೆ ನನಗೆ ಹಿಂದಿರುಗಿಸಿದ್ದೀಯ. ನಿನ್ನ ಪ್ರಾಮಾಣಿಕತೆಗೆ ನಾನು ಏನು ಕೊಟ್ಟರೂ ಕಡಿಮೆಯೇ,” ಎಂದು ಭಾವುಕರಾದರು.

ಅವರು ಕಿರಣ್‌ಗೆ ಬಹುಮಾನವಾಗಿ ಸ್ವಲ್ಪ ಹಣ ನೀಡಲು ಮುಂದಾದರು.

ಆದರೆ ಕಿರಣ್,

“ತಾತ, ನನಗೆ ಬಹುಮಾನ ಬೇಡ. ನಿಮ್ಮ ಪರ್ಸ್ ನಿಮಗೆ ಸಿಕ್ಕಿದ್ದು ನನಗೆ ಸಾಕಷ್ಟು ಸಂತೋಷ,” ಎಂದನು.

ಅವನ ಮಾತು ಕೇಳಿ ಆ ವ್ಯಕ್ತಿಗೆ ಇನ್ನಷ್ಟು ಸಂತೋಷವಾಯಿತು.

“ಮಗನೇ, ನೀನು ನನಗೆ ಪರ್ಸ್ ಮಾತ್ರ ಹಿಂದಿರುಗಿಸಿಲ್ಲ. ಮನುಷ್ಯರಲ್ಲಿ ಇನ್ನೂ ಒಳ್ಳೆಯತನ ಇದೆ ಎಂಬ ನಂಬಿಕೆಯನ್ನೂ ಹಿಂದಿರುಗಿಸಿದ್ದೀಯ,” ಎಂದರು.

ಮರುದಿನ ಆ ವ್ಯಕ್ತಿ ಕಿರಣ್‌ನ ಶಾಲೆಗೆ ಬಂದರು. ಮುಖ್ಯೋಪಾಧ್ಯಾಯರನ್ನು ಭೇಟಿಯಾಗಿ ನಡೆದ ಸಂಗತಿಯನ್ನು ವಿವರಿಸಿದರು.

ಶಾಲೆಯ ಪ್ರಾರ್ಥನಾ ಸಭೆಯಲ್ಲಿ ಮುಖ್ಯೋಪಾಧ್ಯಾಯರು ಎಲ್ಲ ಮಕ್ಕಳ ಮುಂದೆ ಕಿರಣ್‌ನನ್ನು ಪ್ರಶಂಸಿಸಿದರು.

“ಕಿರಣ್ ಮಾಡಿದ ಕೆಲಸ ನಮಗೆಲ್ಲ ಒಂದು ದೊಡ್ಡ ಪಾಠ. ಸಿಕ್ಕ ವಸ್ತು ನಮ್ಮದಲ್ಲದಿದ್ದರೆ ಅದನ್ನು ಅದರ ಮಾಲೀಕರಿಗೆ ಹಿಂದಿರುಗಿಸುವುದು ನಿಜವಾದ ಪ್ರಾಮಾಣಿಕತೆ,” ಎಂದರು.

ಎಲ್ಲ ಮಕ್ಕಳು ಚಪ್ಪಾಳೆ ತಟ್ಟಿದರು.

ಕಿರಣ್‌ ತಲೆಯೆತ್ತಿ ನಿಂತಿದ್ದ. ಅವನ ಬಳಿ ದೊಡ್ಡ ಬಹುಮಾನ ಇರಲಿಲ್ಲ. ಆದರೆ ಅವನ ಹೃದಯದಲ್ಲಿ ಅದಕ್ಕಿಂತಲೂ ದೊಡ್ಡ ಸಂಪತ್ತು ಇತ್ತು—ಪ್ರಾಮಾಣಿಕತೆಯ ಹೆಮ್ಮೆ.

ನೀತಿ:

ಇತರರ ವಸ್ತುವನ್ನು ಆಸೆಪಡದೆ, ಸತ್ಯ ಮತ್ತು ಪ್ರಾಮಾಣಿಕತೆಯಿಂದ ನಡೆದುಕೊಂಡರೆ ಕೊನೆಗೆ ಗೌರವ ಮತ್ತು ನಂಬಿಕೆಯೇ ನಮ್ಮ ದೊಡ್ಡ ಗೆಲುವಾಗುತ್ತದೆ.