🦋 ಚಿಟ್ಟೆಯಾಗಲು ಕಾಯುತ್ತಿದ್ದ ಹುಳು
🦋 ಚಿಟ್ಟೆಯಾಗಲು ಕಾಯುತ್ತಿದ್ದ ಹುಳು
👉 ಹೋಲಿಕೆ ಮಾಡಿಕೊಳ್ಳದೆ ತನ್ನದೇ ಮೌಲ್ಯ ಅರಿಯುವುದು
ಒಂದು ಹಸಿರು ತೋಟದಲ್ಲಿ ಮುತ್ತು ಎಂಬ ಪುಟ್ಟ ಹುಳು ವಾಸಿಸುತ್ತಿತ್ತು. ಅದು ಪ್ರತಿದಿನ ಹೂವುಗಳ ನಡುವೆ ನಿಧಾನವಾಗಿ ಹರಿದಾಡುತ್ತಾ, ಎಲೆಗಳನ್ನು ತಿನ್ನುತ್ತಾ ತನ್ನ ದಿನ ಕಳೆಯುತ್ತಿತ್ತು.
ಅದೇ ತೋಟದಲ್ಲಿ ಬಣ್ಣಬಣ್ಣದ ಸುಂದರ ಚಿಟ್ಟೆಗಳು ಹಾರಾಡುತ್ತಿದ್ದವು.
ಕೆಂಪು ಚಿಟ್ಟೆ ಹೂವಿನಿಂದ ಹೂವಿಗೆ ಹಾರುತ್ತಿತ್ತು. ಹಳದಿ ಚಿಟ್ಟೆ ಸೂರ್ಯನ ಬೆಳಕಿನಲ್ಲಿ ಮಿನುಗುತ್ತಿತ್ತು. ನೀಲಿ ಚಿಟ್ಟೆ ಗಾಳಿಯಲ್ಲಿ ಸುಂದರವಾಗಿ ತೇಲುತ್ತಿತ್ತು.
ಮುತ್ತು ಅವುಗಳನ್ನು ನೋಡುತ್ತಾ ಪ್ರತಿದಿನ ಯೋಚಿಸುತ್ತಿತ್ತು.
“ಅವು ಎಷ್ಟು ಸುಂದರ! ಎಷ್ಟು ವೇಗವಾಗಿ ಹಾರುತ್ತವೆ! ನಾನು ಮಾತ್ರ ನೆಲದ ಮೇಲೆ ನಿಧಾನವಾಗಿ ನಡೆಯುತ್ತೇನೆ. ನಾನು ಕೂಡ ಅವುಗಳಂತೆ ಇರಬಹುದೇ?”
ಒಂದು ದಿನ ಮುತ್ತು ತನ್ನ ಗೆಳೆಯನಾದ ಇರುವೆಯನ್ನು ಕೇಳಿತು,
“ನಾನು ಏಕೆ ಚಿಟ್ಟೆಯಂತೆ ಇಲ್ಲ?”
ಇರುವೆ ನಗುತ್ತಾ ಹೇಳಿತು,
“ನೀನು ಹುಳು. ಚಿಟ್ಟೆ ಬೇರೆ. ಪ್ರತಿಯೊಬ್ಬರಿಗೂ ತಮ್ಮದೇ ಜೀವನ.”
ಆದರೆ ಮುತ್ತಿಗೆ ಆ ಮಾತು ಸಮಾಧಾನ ಕೊಡಲಿಲ್ಲ.
“ನನಗೂ ರೆಕ್ಕೆಗಳಿದ್ದರೆ ಎಷ್ಟು ಚೆನ್ನಾಗಿರುತ್ತಿತ್ತು!” ಎಂದು ಅದು ಬೇಸರಪಟ್ಟಿತು.
ಮುಂದಿನ ದಿನ ತೋಟಕ್ಕೆ ಬಂದ ಒಂದು ಚಿಟ್ಟೆಯನ್ನು ನೋಡಿ ಮುತ್ತು ಮತ್ತೆ ದುಃಖಪಟ್ಟಿತು.
“ನಾನು ಎಷ್ಟು ನಿಧಾನ! ನಾನು ಎಷ್ಟು ಸಾಮಾನ್ಯ!” ಎಂದುಕೊಂಡಿತು.
ಆ ಸಮಯದಲ್ಲಿ ಹತ್ತಿರದಲ್ಲಿದ್ದ ಹಳೆಯ ಮರದ ಎಲೆ ಮೃದುವಾಗಿ ಅಲುಗಾಡಿತು.
ಅಲ್ಲಿ ಕುಳಿತಿದ್ದ ಜ್ಞಾನಿ ಜೇಡ ತನ್ನ ಮಾತು ಆರಂಭಿಸಿತು.
“ಮುತ್ತು, ನೀನು ಯಾರೊಂದಿಗೆ ಹೋಲಿಕೆ ಮಾಡಿಕೊಳ್ಳುತ್ತಿದ್ದೀಯ?”
“ಚಿಟ್ಟೆಗಳೊಂದಿಗೆ,” ಎಂದಿತು ಮುತ್ತು.
“ಆದರೆ ನೀನು ಅವರಂತೆ ಆಗಬೇಕೆಂದು ಏಕೆ ಬಯಸುತ್ತೀಯ?”
“ಅವು ಸುಂದರವಾಗಿವೆ. ಎಲ್ಲರೂ ಅವುಗಳನ್ನು ಇಷ್ಟಪಡುತ್ತಾರೆ.”
ಜೇಡ ನಗುತ್ತಾ,
“ನೀನು ಈಗ ನೋಡುತ್ತಿರುವುದು ಅವರ ಜೀವನದ ಒಂದು ಭಾಗ ಮಾತ್ರ. ಅವರಿಗೆ ರೆಕ್ಕೆಗಳು ಬಂದ ಮೊದಲು ಅವರು ಕೂಡ ನಿನ್ನಂತೆಯೇ ಹುಳುಗಳಾಗಿದ್ದರು,” ಎಂದಿತು.
ಮುತ್ತು ಆಶ್ಚರ್ಯದಿಂದ ಕೇಳಿತು,
“ನಿಜವೇ?”
“ಹೌದು. ಆದರೆ ಅದಕ್ಕಿಂತ ಮುಖ್ಯವಾದ ವಿಷಯವೇನೆಂದರೆ—ನೀನು ಈಗಲೂ ಅಮೂಲ್ಯ. ನೀನು ಎಲೆಗಳನ್ನು ತಿನ್ನುವ ಮೂಲಕ ಸಸ್ಯಗಳ ಜೀವನಚಕ್ರದ ಒಂದು ಭಾಗವಾಗಿದ್ದೀಯ. ನೀನು ಪ್ರಕೃತಿಯ ಒಂದು ಸುಂದರ ಭಾಗ,” ಎಂದಿತು ಜೇಡ.
ಮುತ್ತು ಮೊದಲ ಬಾರಿಗೆ ತನ್ನನ್ನು ಬೇರೆ ದೃಷ್ಟಿಯಿಂದ ನೋಡಿತು.
ಆ ದಿನದಿಂದ ಅದು ಚಿಟ್ಟೆಗಳನ್ನು ನೋಡಿ ಬೇಸರಪಡುವುದನ್ನು ಬಿಟ್ಟು, ತನ್ನ ಕೆಲಸವನ್ನು ಸಂತೋಷದಿಂದ ಮಾಡಲು ಆರಂಭಿಸಿತು.
ದಿನಗಳು ಕಳೆದವು.
ಒಂದು ದಿನ ಮುತ್ತಿನ ದೇಹದಲ್ಲಿ ಬದಲಾವಣೆ ಕಾಣಿಸಿತು. ಅದು ಒಂದು ಎಲೆಯ ಕೆಳಗೆ ತನ್ನ ಸುತ್ತಲೂ ಒಂದು ಕೋಶವನ್ನು ನಿರ್ಮಿಸಿಕೊಂಡಿತು.
ಕೆಲವು ದಿನಗಳ ನಂತರ ಕೋಶ ನಿಧಾನವಾಗಿ ತೆರೆದಿತು.
ಹೊರಗೆ ಬಂದದ್ದು ಅದೇ ಮುತ್ತಲ್ಲ.
ಅದರ ಬೆನ್ನಿನ ಮೇಲೆ ಸುಂದರವಾದ ಎರಡು ರೆಕ್ಕೆಗಳಿದ್ದವು!
ಮುತ್ತು ಈಗ ಒಂದು ಚಿಟ್ಟೆಯಾಗಿತ್ತು.
ಅದು ಮೊದಲ ಬಾರಿಗೆ ರೆಕ್ಕೆಗಳನ್ನು ಬಿಚ್ಚಿ ಹಾರಿತು.
ತೋಟದ ಹೂವುಗಳ ಮೇಲೆ ಹಾರುತ್ತಾ, ಅದು ತನ್ನ ಹಳೆಯ ದಿನಗಳನ್ನು ನೆನಪಿಸಿಕೊಂಡಿತು.
“ನಾನು ಇತರರಂತೆ ಆಗಬೇಕು ಎಂದುಕೊಂಡು ಎಷ್ಟು ದಿನ ದುಃಖಪಟ್ಟೆ! ಆದರೆ ನನ್ನೊಳಗೆ ಏನಾಗುತ್ತಿದೆ ಎಂಬುದನ್ನೇ ನಾನು ಅರಿತಿರಲಿಲ್ಲ.”
ಅದು ಹಳೆಯ ಎಲೆಯ ಮೇಲೆ ಕುಳಿತಿದ್ದ ಜೇಡನ ಬಳಿಗೆ ಹೋಯಿತು.
“ನೀನು ನನಗೆ ಒಂದು ದೊಡ್ಡ ಸತ್ಯ ಕಲಿಸಿದ್ದೆ,” ಎಂದಿತು.
“ಯಾವ ಸತ್ಯ?” ಎಂದು ಜೇಡ ಕೇಳಿತು.
ಚಿಟ್ಟೆ ನಗುತ್ತಾ ಹೇಳಿತು,
“ಇತರರೊಂದಿಗೆ ಹೋಲಿಸಿಕೊಂಡರೆ ನಮ್ಮ ಕೊರತೆಗಳು ಮಾತ್ರ ಕಾಣಿಸುತ್ತವೆ. ನಮ್ಮದೇ ದಾರಿಯಲ್ಲಿ ನಡೆದರೆ ನಮ್ಮೊಳಗಿನ ಮೌಲ್ಯ ಕಾಣಿಸುತ್ತದೆ.”
ಜೇಡ ಸಂತೋಷದಿಂದ ನಕ್ಕಿತು.
ಆ ದಿನದಿಂದ ಮುತ್ತು ತೋಟದ ಪ್ರತಿಯೊಂದು ಚಿಕ್ಕ ಹುಳಿಗೂ ಒಂದು ಮಾತು ಹೇಳುತ್ತಿತ್ತು:
“ನೀನು ಇನ್ನೊಬ್ಬರಂತೆ ಇರಬೇಕೆಂದು ಪ್ರಯತ್ನಿಸಬೇಡ. ನೀನು ಯಾರು ಎಂಬುದನ್ನು ಮೊದಲು ಅರಿತುಕೋ. ನಿನ್ನೊಳಗೆ ಇನ್ನೂ ಜಗತ್ತು ನೋಡದ ಒಂದು ಸುಂದರ ಶಕ್ತಿ ಇರಬಹುದು.”
ಚಿಟ್ಟೆಯಾದ ನಂತರ ಮುತ್ತು ಪ್ರತಿದಿನ ತೋಟದ ಹೂವುಗಳ ನಡುವೆ ಸಂತೋಷದಿಂದ ಹಾರಾಡುತ್ತಿತ್ತು. ಆದರೆ ತನ್ನ ಹಳೆಯ ದಿನಗಳನ್ನು ಅದು ಎಂದಿಗೂ ಮರೆಯಲಿಲ್ಲ.
ಒಂದು ಬೆಳಗ್ಗೆ ಮುತ್ತು ಒಂದು ಎಲೆಯ ಮೇಲೆ ಕುಳಿತಿದ್ದಾಗ, ಕೆಳಗೆ ಕೆಲವು ಚಿಕ್ಕ ಹುಳುಗಳು ಒಟ್ಟಾಗಿ ಮಾತನಾಡುತ್ತಿರುವುದು ಕೇಳಿಸಿತು.
“ನಾನು ಆ ಹಸಿರು ಹುಳಿನಂತೆ ಇದ್ದರೆ ಚೆನ್ನಾಗಿರುತ್ತಿತ್ತು,” ಎಂದ ಒಂದು ಹುಳು.
“ನನಗೆ ಆ ಬಣ್ಣದ ಹುಳಿನಂತೆ ಸುಂದರವಾಗಿರಬೇಕು,” ಎಂದ ಮತ್ತೊಂದು.
ಮುತ್ತು ಅವುಗಳ ಮಾತು ಕೇಳಿ ಕೆಳಗೆ ಇಳಿಯಿತು.
“ನೀವು ಏಕೆ ನಿಮ್ಮನ್ನು ಮತ್ತೊಬ್ಬರೊಂದಿಗೆ ಹೋಲಿಸಿಕೊಳ್ಳುತ್ತಿದ್ದೀರಿ?” ಎಂದು ಕೇಳಿತು.
ಒಂದು ಹುಳು ತಲೆತಗ್ಗಿಸಿ,
“ಅವರು ನಮ್ಮಿಗಿಂತ ಚೆನ್ನಾಗಿದ್ದಾರೆ. ನಾವು ಸಾಮಾನ್ಯರು,” ಎಂದಿತು.
ಮುತ್ತು ಮೃದುವಾಗಿ ನಕ್ಕಿತು.
“ನಾನೂ ಒಮ್ಮೆ ಹೀಗೆಯೇ ಯೋಚಿಸುತ್ತಿದ್ದೆ. ಚಿಟ್ಟೆಗಳನ್ನು ನೋಡಿ, ‘ನಾನು ಏಕೆ ಅವರಂತೆ ಇಲ್ಲ?’ ಎಂದು ಪ್ರತಿದಿನ ದುಃಖಪಡುತ್ತಿದ್ದೆ.”
ಹುಳುಗಳು ಆಶ್ಚರ್ಯದಿಂದ ಮುತ್ತಿನ ಕಡೆ ನೋಡಿದವು.
“ನೀನು ಕೂಡ ನಮ್ಮಂತೆಯೇ ಇದ್ದೆಯಾ?”
“ಹೌದು,” ಎಂದ ಮುತ್ತು.
“ಆಗ ನೀನು ಹೇಗೆ ಚಿಟ್ಟೆಯಾದೆ?”
ಮುತ್ತು ಸ್ವಲ್ಪ ಯೋಚಿಸಿ,
“ನಾನು ಚಿಟ್ಟೆಯಾಗಲು ಪ್ರಯತ್ನಿಸಿ ನನ್ನನ್ನು ಬದಲಿಸಿಕೊಳ್ಳಲಿಲ್ಲ. ನಾನು ನನ್ನ ಜೀವನದ ಹಂತವನ್ನು ಸ್ವೀಕರಿಸಿದೆ. ಸಮಯ ಬಂದಾಗ ನನ್ನೊಳಗಿನ ಬದಲಾವಣೆ ತಾನಾಗಿಯೇ ನಡೆಯಿತು.”
ಹುಳುಗಳು ಮೌನವಾದವು.
ಮುತ್ತು ಮುಂದುವರಿಸಿತು,
“ನಿಮ್ಮಲ್ಲಿ ಯಾರೂ ನನ್ನಂತೆ ಆಗಬೇಕಿಲ್ಲ. ನೀವು ನಿಮ್ಮದೇ ರೀತಿಯಲ್ಲಿ ಬೆಳೆಯಬೇಕು.”
ಅಷ್ಟರಲ್ಲಿ ಒಂದು ಚಿಕ್ಕ ಹುಳು ಕೇಳಿತು,
“ಆದರೆ ನಾವು ಈಗ ಏನು ಮಾಡಬೇಕು?”
ಮುತ್ತು ಉತ್ತರಿಸಿತು,
“ನಿಮ್ಮನ್ನು ಇತರರೊಂದಿಗೆ ಹೋಲಿಸುವುದನ್ನು ಬಿಟ್ಟು, ನಿನ್ನೆಗಿಂತ ಇಂದು ಸ್ವಲ್ಪ ಉತ್ತಮವಾಗಲು ಪ್ರಯತ್ನಿಸಿ. ನೀವು ನಿಧಾನವಾಗಿ ನಡೆಯುತ್ತಿದ್ದೀರಾ? ಪರವಾಗಿಲ್ಲ. ನೀವು ಇನ್ನೂ ಕಲಿಯುತ್ತಿದ್ದೀರಾ? ಅದೂ ಪರವಾಗಿಲ್ಲ. ಪ್ರತಿಯೊಬ್ಬರ ಬೆಳವಣಿಗೆಗೆ ತನ್ನದೇ ಸಮಯವಿದೆ.”
ಆ ಮಾತುಗಳು ಚಿಕ್ಕ ಹುಳುಗಳ ಮನಸ್ಸಿಗೆ ಧೈರ್ಯ ತುಂಬಿದವು.
ಕೆಲವು ದಿನಗಳ ನಂತರ ತೋಟದಲ್ಲಿ ಭಾರೀ ಗಾಳಿ ಬೀಸಿತು. ಚಿಕ್ಕ ಹುಳುಗಳು ಎಲೆಗಳ ಕೆಳಗೆ ಅಡಗಿಕೊಂಡವು. ಆದರೆ ಒಂದು ಸಣ್ಣ ಹುಳು ಗಾಳಿಯಲ್ಲಿ ಸಿಕ್ಕಿಕೊಂಡು ದೂರಕ್ಕೆ ಹೋಗುವಂತಾಯಿತು.
ಮುತ್ತು ತಕ್ಷಣ ಕೆಳಗೆ ಹಾರಿ, ಅದರ ಹತ್ತಿರದ ಬಲವಾದ ಎಲೆಯ ಮೇಲೆ ಕುಳಿತು ರೆಕ್ಕೆಗಳನ್ನು ಹರಡಿತು. ಗಾಳಿಯ ದಿಕ್ಕನ್ನು ಬದಲಿಸಿ ಆ ಹುಳನ್ನು ಸುರಕ್ಷಿತವಾದ ಮರದ ಕೆಳಗೆ ತಲುಪಿಸಲು ಸಹಾಯ ಮಾಡಿತು.
ಗಾಳಿ ನಿಂತ ನಂತರ ಆ ಹುಳು ಮುತ್ತಿಗೆ ಹೇಳಿತು,
“ನೀನು ಚಿಟ್ಟೆಯಾಗಿರುವುದರಿಂದ ಮಾತ್ರ ದೊಡ್ಡವಳಲ್ಲ. ನೀನು ನಮ್ಮನ್ನು ಮರೆತಿಲ್ಲ. ಅದಕ್ಕೇ ನೀನು ನಿಜವಾಗಿಯೂ ಸುಂದರ.”
ಮುತ್ತಿನ ಹೃದಯ ಸಂತೋಷದಿಂದ ತುಂಬಿತು.
ಅದು ಆಕಾಶದ ಕಡೆ ನೋಡಿತು.
“ನನ್ನ ರೆಕ್ಕೆಗಳ ಸೌಂದರ್ಯಕ್ಕಿಂತ, ನನ್ನ ಮನಸ್ಸಿನ ಸೌಂದರ್ಯವೇ ಮುಖ್ಯ,” ಎಂದುಕೊಂಡಿತು.
ಆ ದಿನದಿಂದ ತೋಟದ ಹುಳುಗಳು ತಮ್ಮನ್ನು ಯಾರೊಂದಿಗೂ ಹೋಲಿಸಿಕೊಳ್ಳುವುದನ್ನು ಕಡಿಮೆ ಮಾಡಿದರು. ಪ್ರತಿಯೊಬ್ಬರೂ ತಮ್ಮದೇ ವಿಶೇಷತೆಯನ್ನು ಹುಡುಕತೊಡಗಿದರು.
ಒಬ್ಬ ಹುಳು ಎಲೆಗಳನ್ನು ಚೆನ್ನಾಗಿ ಗುರುತಿಸುತ್ತಿತ್ತು. ಮತ್ತೊಂದು ಅಪಾಯವನ್ನು ಬೇಗನೆ ಗಮನಿಸುತ್ತಿತ್ತು. ಇನ್ನೊಂದು ತನ್ನ ಗೆಳೆಯರಿಗೆ ಆಹಾರ ಹುಡುಕಿಕೊಡುತ್ತಿತ್ತು.
ಮುತ್ತು ಅವುಗಳನ್ನು ನೋಡಿ ಸಂತೋಷಪಟ್ಟಿತು.
ಅದಕ್ಕೆ ಈಗ ಒಂದು ಹೊಸ ಸತ್ಯ ತಿಳಿದಿತ್ತು:
ಪ್ರಕೃತಿಯಲ್ಲಿ ಎರಡು ಎಲೆಗಳು ಒಂದೇ ರೀತಿಯಾಗಿರುವುದಿಲ್ಲ. ಎರಡು ಹೂವುಗಳು ಒಂದೇ ಬಣ್ಣದಲ್ಲಿರುವುದಿಲ್ಲ. ಹಾಗೆಯೇ ಇಬ್ಬರು ಜೀವಿಗಳೂ ಒಂದೇ ರೀತಿಯಾಗಬೇಕಿಲ್ಲ.
ಪ್ರತಿಯೊಬ್ಬರಿಗೂ ತಮ್ಮದೇ ಸಮಯ, ತಮ್ಮದೇ ದಾರಿ ಮತ್ತು ತಮ್ಮದೇ ಮೌಲ್ಯವಿದೆ.
🌱 ಅಂತಿಮ ನೀತಿ
“ಇನ್ನೊಬ್ಬರ ಜೀವನವನ್ನು ನೋಡಿ ನಿಮ್ಮ ಜೀವನವನ್ನು ಕಡಿಮೆ ಎಂದುಕೊಳ್ಳಬೇಡಿ. ನಿಮ್ಮೊಳಗಿನ ವಿಶೇಷತೆಯನ್ನು ಗುರುತಿಸಿ, ನಿಮ್ಮದೇ ವೇಗದಲ್ಲಿ ಬೆಳೆಯಿರಿ.”
ನಿಮ್ಮ ಮೌಲ್ಯವನ್ನು ತಿಳಿಯಲು ಇನ್ನೊಬ್ಬರಂತೆ ಆಗಬೇಕಿಲ್ಲ. ನೀವು ನೀವೇ ಆಗಿರುವುದೇ ನಿಮ್ಮ ದೊಡ್ಡ ವಿಶೇಷತೆ. ❤️
