ಮಕ್ಕಳ ನೀತಿ ಕಥೆಗಳು ಮನಃ ಪರಿವರ್ತನೆ

ಕರ್ನಾಟಕ ಮಕ್ಕಳ ಸಾಹಿತ್ಯ ಪರಿಷತ್ತು :
ಮಕ್ಕಳ ಸಾಹಿತ್ಯವನ್ನು ಬೆಳೆಸುವ ಜವಾಬ್ದಾರಿ ನಮ್ಮಲ್ಲರದ್ದು.

ಮಕ್ಕಳ ಕಥೆ:೦೧

ಮನಃ ಪರಿವರ್ತನೆ (ಸಾಮಾನ್ಯರಲ್ಲಿ ಸಾಮಾನ್ಯರಾಗಿ ಬಾಳಿರಿ)

ಒಬ್ಬ ರಾಜ ತನ್ನ ರಾಜ್ಯವನ್ನು ನೋಡಲು ಕುದುರೆಯನೇರಿ ಹೊರಟನು. ಅವನ ರಾಜ್ಯದ ಜನರ ಸ್ಥಿತಿಗತಿಯನ್ನು ಪರೀಕ್ಷಿಸಿ ಕಷ್ಟನೋವುಗಳನ್ನು ಕೇಳಿ ಅವರಿಗೆ ಸಮಾಧಾನ ಮಾಡಿ, ಕೈಲಾದ ಸಹಾಯ ಮಾಡಲು ಹೊರಟಿದ್ದನಂತೆ. ಹೀಗೆ ಒಂದು ಊರಿನ ಹಾದಿಯಲ್ಲಿ ಹೋಗುವಾಗ ತುಂಬಾ ಹಸಿವಾಯಿತಂತೆ. ತಿನ್ನಲು ಏನೂ  ಕೊಂಡೊಯ್ದಿರದ ಕಾರಣ ಸುತ್ತಮುತ್ತ ನೋಡಿದ. ಆಗ ಒಂದು ಬ್ರಹದಾಕಾರದ ಮರದಲ್ಲಿ ತುಂಬಾ ಹಣ್ಣುಗಳು ಜೋತುಬಿದ್ದಿದ್ದವು. ಅದನ್ನು ಕಂಡು ಬಾಯಿಯಲ್ಲಿ ನೀರು ಬಂದಿತು. ಆದರೆ ಆ ಮರ ಎತ್ತರವಿದ್ದ ಕಾರಣ ಒಂದು ಹಣ್ಣೂ ಕೈಗೆ ಎಟಕುತ್ತ ಇರಲಿಲ್ಲ. ಹಾಗಾಗಿ ಅವನಿಗೆ ಬೇಸರವಾಯಿತು‌. ಆಗ ಅಲ್ಲೇ ಇದ್ದ ಒಬ್ಬ ಮರ ಕಡಿಯುವವನಲ್ಲಿ ಆ ಹಣ್ಣುಗಳನ್ನು ಕೊಯ್ದುಕೊಡಲು ಹೇಳಿದನು. ಅವನು "ಓ ನಮ್ಮ ಮಹರಾಜರು. ನಿಮಗೆ ಇಲ್ಲ ಎನ್ನಲಾಗುವುದೇ?.." ಎಂದು ಸಾಕಷ್ಟು ಹಣ್ಣನ್ನು ಕೊಯ್ದು ಅವನಿಗೆ ಬುಟ್ಟಿಯಲ್ಲಿ ತುಂಬಿಸಿಕೊಟ್ಟನಂತೆ. ಆಗ ಮೊದಲೇ ಹಸಿದಿದ್ದ ರಾಜನು ಆ ಹಣ್ಣುಗಳನ್ನು ನೋಡಿ ಗಬಗಬ ತಿಂದನಂತೆ. ದೀರ್ಘವಾಗಿ ಒಂದು ತೇಗು ಬರಿಸಿ "ಮೆಚ್ಚಿದೆ ನಿನ್ನ . ನೀನು ಮಾಡಿದ ಸಹಾಯಕ್ಕೆ ತಗೋ ಕೈತುಂಬಾ ಚಿನ್ನದ ನಾಣ್ಯಗಳನ್ನು ಕೊಡುವೆ .." ಎಂದು ಹೇಳಿ ಒಂದು ರೇಶಿಮೆ ಗಂಟನ್ನು ನೀಡಿದನು‌. ಕುದುರೆಯನ್ನೇರಿ ಮುಂದೆ ಹೋದನು. ಹೀಗೆ ಸಾಗುವಾಗ ಒಂದು ಆಲೋಚನೆ ಹೊಳೆಯಿತಂತೆ. "ನಾನು ರಾಜನಾದರೂ ನನಗೆ ಒಂದು ಮರ ಏರಲು ತಿಳಿದಿಲ್ಲ. ಇದು ಎಂತಹ ಅವಮಾನ.." ಎಂದು ಮನದಲ್ಲೇ ಮರುಗಿದನು.

ನಂತರ ಬಹಳಷ್ಟು ದೂರ ಸಾಗುತ್ತಲೇ ಬಿಸಿಲು ಹೆಚ್ಚಾಗಿ ಸುಸ್ತಿನ ಜೊತೆಗೆ ನಿದಿರೆ ಬರಲು ಶುರುವಾಯಿತು. ಸುತ್ತಮುತ್ತ ನೋಡಿದರೆ ಎಲ್ಲೂ ಮಲಗಲು ಜಾಗವಿಲ್ಲ . ಅವನಿಗೆ ಏನು ಮಾಡುವುದು ಎಂದು ತಿಳಿಯದೇ ಕುದುರೆಯಿಂದ ಕೆಳಗಿಳಿದು  ಅಲ್ಲೇ ಮರದ ಕೆಳಗೆ ಕುಳಿತನು‌ . ಹಾಗೆ ಮಲಗಿದನು. ಆದರೆ ಎಷ್ಟು ಸಮಯವಾದರೂ ನಿದಿರೆ ಬರುತ್ತಿರಲಿಲ್ಲ. ಆಗ ದೂರದಲ್ಲಿ ಒಬ್ಬ ಮರಗೆಲಸದವನು ತನ್ನ ತಲೆಗೆ ಕಟ್ಟಿದ್ದ ತುಂಡು ಬಟ್ಟೆಯನ್ನು ಹಾಸಿ ಗಾಢ ನಿದಿರೆಗೆ ಜಾರಿದ್ದ. ಅವನ ಗೊರಕೆಯ ಸದ್ದು ರಾಜನವರೆಗೂ ಕೇಳಿಸುತಲಿತ್ತು‌ . ರಾಜನಿಗೆ ಮತ್ತೆ ಯೋಚನೆ ಹತ್ತಿತು‌. "ಅವನಿಗೆ ಆ ಭಗವಂತ ಅದೆಷ್ಟು ಸುಖನಿದ್ರೆ ಕರುಣಿಸಿದ್ದಾನೆ. ಏನೂ ಇಲ್ಲದೆ, ಕಲ್ಲು ಮಣ್ಣು ತರಗೆಲೆಯ ಮೇಲೆಯೇ ಗಾಢನಿದಿರೆ ಮಾಡುತ್ತಿರುವನಲ್ಲ.. ನನಗೇಕೆ ನಿದಿರೆ ಬರುತ್ತಿಲ್ಲ.." ಎಂದು. ಮತ್ತೆ ಅವನ ಕರೆದು ಕೇಳಿದನಂತೆ "ನಿನಗೆ ಹೇಗೆ ಇಷ್ಟು ನಿದಿರೆ ಬರುತ್ತದೆ. ಈ ಮಣ್ಣು ಧೂಳಿನಲ್ಲಿ ನನಗೆ ಕೂರಲು ಮನಸ್ಸಾಗುತ್ತಿಲ್ಲ.." ಎಂದು. ಆಗ ಮರಗೆಲಸದವನು ಒಮ್ಮೆ ರಾಜನನ್ನು ನೋಡಿ ಖುಷಿಯಾಗಿ ಮತ್ತೆ ಬೆಸ್ತುಬಿದ್ದು ಸಾವರಿಸಿಕೊಂಡು  ಹೇಳಿದನಂತೆ " ಬುದ್ಧೀ ನೀವು. ನೀವೇಕೆ ಇಲ್ಲಿ ಬಂದಿರಿ‌ ನಮ್ಮ ಬದುಕೇ ಹೀಗೆ. ಕಷ್ಟಪಟ್ಟು ದುಡಿದರೆ ದೇಹಕ್ಕೆ ಆಯಾಸವಾಗುತ್ತದೆ. ಆಗ ಎಲ್ಲಿ ಮಲಗಿದರೂ ನಿದಿರೆ ಬರುತ್ತದೆ. ನಮ್ಮದು ಮರಕಡಿಯುವ ಕೆಲಸ ಸ್ವಾಮಿ. ರೆಟ್ಟೆ ಮುರಿದು ಕೆಲಸ ಮಾಡಬೇಕು. ಆಗಲೇ ಮೂರ್ಕಾಸು ಸಿಗುತ್ತದೆ. ಎಂದು.  ರಾಜನಿಗೆ ಬೇಸರವಾಯಿತು. ತಾನು ತಂದಿದ್ದ ರೇಶಿಮೆ ಗಂಟನ್ನು ಅವನ ಕೈಗಿತ್ತು ಕುದುರೆಯನ್ನೇರಿದನು. ದಾರಿ ಮಧ್ಯೆಯಲ್ಲಿ ಮತ್ತೆ ಚಿಂತೆ ಕಾಡಿತು‌.

ಹೀಗೆ ಮುಂದೆ ಹೋಗುವಾಗ ನದಿ ಕಾಣಿಸಿತು. ರಾಜನಿಗೆ ಈಜು ಬರುತ್ತಿರಲಿಲ್ಲ. ಅಲ್ಲಿ ನೋಡಿದರೆ ಚಿಕ್ಕ ಮಕ್ಕಳೆಲ್ಲ ನೀರಿನಲ್ಲಿ ಈಜುತ್ತಾ ಆಟವಾಡುತ್ತಾ ಇದ್ದರು. ಕತ್ತಲಾಗುತ್ತಾ ಬಂದಿತ್ತು. ರಾಜನಿಗೆ ನದಿ ದಾಟಿ ಅರಮನೆ ತಲುಪಲೇ ಬೇಕಾಯಿತು. ಆದರೆ ಏನು ಮಾಡುವುದು.? ಕೂಡಲೇ ಅಲ್ಲಿದ್ದ ಜನರನ್ನು ಕರೆದ‌. ಹೇಳಲು ಮುಜುಗರವಾಯಿತು. ಆದರೆ ತೋರಿಸಿಕೊಳ್ಳದೇ ಗಾಂಭೀರ್ಯದಿಂದ "ನಾನು ರಾಜ , ಆಜ್ಞೆ ಮಾಡುತ್ತಿರುವೆ. ನನ್ನನ್ನು ಮತ್ತು ಕುದುರೆಯನ್ನು ಈ ನದಿಯಿಂದ ದಾಟಿಸಿ ಆ ದಡಕ್ಕೆ ಕೊಂಡೊಯ್ಯಿರಿ..." ಎಂದು. ಜನರೆಲ್ಲರೂ ಓಡೋಡಿ ಬಂದು ರಾಜನನ್ನೂ ಹೊತ್ತು ನದಿಯಲ್ಲಿ ನಡೆದರು‌ ಕುದುರೆಯನ್ನು ಎಳೆದುಕೊಂಡು ಸಾಗಿ ದಡ ಮುಟ್ಟಿಸಿದರು. ರಾಜನಿಗೆ ಒಳಗೊಳಗೆ ದಡ ಸೇರಿದ ಖುಷಿಯಾಯಿತು. ಮತ್ತೆ ತಂದಿದ್ದ ರೇಶಿಮೆ ಗಂಟನ್ನು ಅವರ ಕೈಗಿಟ್ಟು ಈ ಚಿನ್ನದ ನಾಣ್ಯಗಳನ್ನು ಎಲ್ಲರೂ ಹಂಚಿಕೊಳ್ಳಲು ತಿಳಿಸಿದನು. ಕುದುರೆಯನ್ನೇರಿ ಅರಮನೆ ಕಡೆಗೆ ಸಾಗಿದನು. ಆದರೆ ಏನೇನೋ ಪ್ರಶ್ನೆಗಳು, ಚಿಂತೆಗಳು ಕಾಡಿದವು. ಹಾಗೆ ತಲೆತಗ್ಗಿಸಿಕೊಂಡು ಅರಮನೆಯಲ್ಲಿನ ತನ್ನ ಅಂತಃಪುರಕ್ಕೆ ತೆರಳಿದನು‌.

ತನ್ನ ಮಡದಿ ಮಹಾರಾಣಿಯನ್ನು ಕರೆದು ಬಳಿಯಲ್ಲಿ ಕುಳಿತುಕೊಳ್ಳಲು ಹೇಳಿದನು. ಹಾಗೆಯೇ ಆ ದಿನ ನಡೆದ ಘಟನೆಯನ್ನೆಲ್ಲ ವಿವರಿಸಿದನು. "ನಾನು ರಾಜ. ನನಗೆ ತಿಳಿಯದೇ ಇರುವ ವಿದ್ಯೆಯೇ ಇಲ್ಲ ಎಂದನಿಸಿದ್ದೆ. ಆದರೆ ಮರ ಏರಿ ಹಣ್ಣುಗಳನ್ನು ಕೊಯ್ಯುವ ಕಲೆ ನನಗೆ ತಿಳಿದೇ ಇಲ್ಲ..."
"ನಾನು ರಾಜ. ಸುಖದ ಅರಮನೆಯಲ್ಲಿ ಹೇಗೆ ಬೇಕಾದರೂ ಮಲಗುವೆ. ಎಂದೆನಿಸಿದ್ದೆ.  ಆದರೆ ಅಲ್ಲೊಬ್ಬ ಮಣ್ಣಿನ ಮೇಲೆಯೇ ಸುಖವಾಗಿ ಮಲಗಿದ್ದ. ನನಗೆ ಅಲ್ಲಿ ನಿದಿರೆಯೇ ಬರಲಿಲ್ಲ.."
"ನಾನು ರಾಜ. ಆದರೂ ಈಜಿ ನದಿ ದಾಟಲು ತಿಳಿದಿಲ್ಲ.."
"ಈ ಅರಮನೆಯಿಂದ ಒಮ್ಮೆಯೂ ಹೊರಗೆ ಹೋದವನೇ ಅಲ್ಲ. ಈ ಆಸ್ತಿ ಧನಕನಕದಲ್ಲಿಯೇ ನಾನು ಬದುಕುತ್ತಾ ಇದ್ದೇನೆ. ಇದನ್ನೇ ಸುಖ ಜೀವನ ಎಂದು ಭಾವಿಸಿರುವೆ. ಆದರೆ ಅವರೆಲ್ಲ ಅಷ್ಟೋ ಇಷ್ಟೋ ಹಣದಲ್ಲಿ ಹೇಗೆ ಸುಖವಾಗಿದ್ದಾರೆ ನೋಡು.

ಆಗ ಮಹಾರಾಣಿ ಹೇಳಿದಳಂತೆ, "ನೀವು ರಾಜ" ಎಂಬ ಮನಸ್ಥಿತಿಯೇ ನಿಮಗೆ ಮುಳ್ಳಾಗಿದೆ‌. ಸಾಮಾನ್ಯರಲ್ಲಿ ಸಾಮಾನ್ಯರಾಗಿ ಬದುಕಿರಿ. ಆಗ ಎಲ್ಲವೂ ನಿಮಗೆ ಸಿದ್ಧಿಸುತ್ತದೆ.  ಪ್ರಜೆಗಳು ಬಹಳ ಕಷ್ಟದಲ್ಲಿ ಅವರ ಬದುಕು ನಡೆಸುತ್ತಾ ಇದ್ದಾರೆ. ನೀವು ಅರಿತುಕೊಳ್ಳಿ. ಎಂದು. ಆಗ ರಾಜನಿಗೆ ತನ್ನ ತಪ್ಪಿನ ಅರಿವಾಯಿತು‌. ಹಣ-ವೈಭೋಗದಿಂದ ಸುಖಸಿಗುವುದಿಲ್ಲ ಎಂದು. ಮುಂದೆ ಪ್ರಜೆಗಳ ಒಳಿತಿಗಾಗಿ ಅನೇಕ ನಿಯಮಗಳನ್ನು ಜಾರಿಗೆ ತಂದನು. ಅವರಿಗಾಗಿಯೇ ಬದುಕಿದನು.

.

.

ಸಿಂಧು ಭಾರ್ಗವ್. ಬೆಂಗಳೂರು-೨೧

೨)

🐰 ನಗುವುದನ್ನೇ ಮರೆತ ಪುಟ್ಟ ಮೊಲ

ಒಂದು ಸುಂದರವಾದ ಕಾಡಿನಲ್ಲಿ ಚಿನ್ನು ಎಂಬ ಪುಟ್ಟ ಬಿಳಿ ಮೊಲ ವಾಸಿಸುತ್ತಿತ್ತು.

ಚಿನ್ನು ತುಂಬಾ ಮುದ್ದಾಗಿತ್ತು.
ಅದು ಯಾವಾಗಲೂ ಓಡುತ್ತಿತ್ತು, ಕುಣಿಯುತ್ತಿತ್ತು, ಹಾಡುತ್ತಿತ್ತು.

ಅದರ ನಗು ಕೇಳಿದರೆ ಕಾಡಿನ ಹೂವುಗಳೂ ಅರಳುತ್ತಿದ್ದವು.

“ಹಿ… ಹಿ… ಹಿ…!” ಎಂದು ಚಿನ್ನು ನಗುತ್ತಿದ್ದರೆ, ಅದರ ಸ್ನೇಹಿತರಾದ ಮಿಟ್ಟು ಅಳಿಲು, ಬಂಟಿ ಆಮೆ ಮತ್ತು ಪಿಂಕಿ ಚಿಟ್ಟೆ ಕೂಡ ನಗುತ್ತಿದ್ದರು.

ಆದರೆ ಒಂದು ದಿನ ಚಿನ್ನು ತುಂಬಾ ಬೇಸರಗೊಂಡಿತು.

ಅದು ಮರದ ಕೆಳಗೆ ಒಬ್ಬಂಟಿಯಾಗಿ ಕುಳಿತಿತ್ತು.

ಮಿಟ್ಟು ಅಳಿಲು ಓಡಿಬಂದು ಕೇಳಿತು,

“ಚಿನ್ನು, ಏನಾಯಿತು? ನೀನು ಇಂದು ಏಕೆ ನಗುತ್ತಿಲ್ಲ?”

ಚಿನ್ನು ನಿಧಾನವಾಗಿ ಹೇಳಿತು,

“ನನಗೆ ಗೊತ್ತಿಲ್ಲ ಮಿಟ್ಟು…
ನನಗೆ ನಗುವುದೇ ಮರೆತುಹೋಗಿದೆ!”

ಮಿಟ್ಟು ಆಶ್ಚರ್ಯದಿಂದ ಕಣ್ಣು ದೊಡ್ಡದಾಗಿಸಿತು.

“ನಗುವುದನ್ನೂ ಮರೆತುಬಿಡಬಹುದಾ?”

ಚಿನ್ನು ತಲೆಯಾಡಿಸಿತು.

“ಹೌದು…”

ಆಗ ಬಂಟಿ ಆಮೆ ನಿಧಾನವಾಗಿ ಅಲ್ಲಿಗೆ ಬಂತು.

“ಚಿನ್ನು, ಚಿಂತಿಸಬೇಡ. ನಾವು ನಿನ್ನನ್ನು ಮತ್ತೆ ನಗಿಸುತ್ತೇವೆ!”

ಪಿಂಕಿ ಚಿಟ್ಟೆಯೂ ಬಂದು,

“ಹೌದು! ನಾವು ಎಲ್ಲರೂ ಸೇರಿ ಪ್ರಯತ್ನಿಸೋಣ!” ಎಂದಿತು.

ಮೊದಲು ಮಿಟ್ಟು ಅಳಿಲು ಒಂದು ದೊಡ್ಡ ಅಕ್ರೋಬ್ಯಾಟ್ ಮಾಡಿತು.

ಅದು ಮರಕ್ಕೆ ಹತ್ತಿ…

ಒಮ್ಮೆ ತಿರುಗಿ…

ಧಪ್ಪ್!

ಮೃದುವಾದ ಹುಲ್ಲಿನ ಮೇಲೆ ಬಿತ್ತು.

“ಅಯ್ಯೋ!” ಎಂದು ಮಿಟ್ಟು ಹೇಳಿತು.

ಚಿನ್ನು ನೋಡಿತು.

ಆದರೆ ಅದು ನಗಲಿಲ್ಲ.

ನಂತರ ಪಿಂಕಿ ಚಿಟ್ಟೆ ತನ್ನ ರೆಕ್ಕೆಗಳನ್ನು ವೇಗವಾಗಿ ಬಡಿದುಕೊಂಡು,

“ನೋಡು ಚಿನ್ನು! ನಾನು ದೊಡ್ಡ ಹಕ್ಕಿಯಂತೆ ಹಾರುತ್ತೇನೆ!”

ಎಂದು ಹೇಳಿ ಹಾರಲು ಪ್ರಯತ್ನಿಸಿತು.

ಆದರೆ ಗಾಳಿ ಜೋರಾಗಿ ಬೀಸಿತು.

ಪಿಂಕಿ ಒಂದು ಹೂವಿನ ಮೇಲೆ ಹೋಗಿ ಕುಳಿತಿತು.

“ಅಯ್ಯೋ! ನನ್ನನ್ನು ಗಾಳಿ ಎತ್ತಿಕೊಂಡು ಹೋಯಿತು!” ಎಂದಿತು.

ಚಿನ್ನುವಿನ ಮುಖದಲ್ಲಿ ಸಣ್ಣ ನಗು ಮೂಡಿತು.

ಬಂಟಿ ಆಮೆ ಅದನ್ನು ಗಮನಿಸಿತು.

“ಚಿನ್ನು… ನೀನು ನಗುತ್ತಿದ್ದೀಯ!”

ಚಿನ್ನು ತಕ್ಷಣ ತನ್ನ ಬಾಯಿಯನ್ನು ಮುಚ್ಚಿಕೊಂಡಿತು.

“ನಿಜವಾ?”

“ಹೌದು!” ಎಂದು ಎಲ್ಲರೂ ಒಟ್ಟಿಗೆ ಹೇಳಿದರು.

ಆಗ ಸ್ನೇಹಿತರು ಚಿನ್ನುವನ್ನು ನಗಿಸಲು ಇನ್ನೂ ಅನೇಕ ಆಟಗಳನ್ನು ಆಡಿದರು.

ಅವರು ಎಲೆಗಳಿಂದ ಟೋಪಿ ಮಾಡಿದರು.

ಕಲ್ಲುಗಳನ್ನು ಬಳಸಿ ಚಿಕ್ಕ ಮನೆ ಕಟ್ಟಿದರು.

ಹೂವುಗಳನ್ನು ಕಿವಿಯ ಹಿಂದೆ ಇಟ್ಟುಕೊಂಡರು.

ಮೂರು ಜನರೂ ಸೇರಿ ವಿಚಿತ್ರವಾದ ನೃತ್ಯ ಮಾಡಿದರು.

ಚಿನ್ನು ಅವರನ್ನು ನೋಡುತ್ತಾ…

ನಿಧಾನವಾಗಿ…

“ಹಿ…”

ಮತ್ತೆ,

“ಹಿ… ಹಿ…!”

ಎಂದು ನಗತೊಡಗಿತು.

ಕೊನೆಗೆ,

“ಹಾ… ಹಾ… ಹಾ…!”

ಎಂದು ಜೋರಾಗಿ ನಕ್ಕಿತು!

ಕಾಡೆಲ್ಲವೂ ಚಿನ್ನುವಿನ ನಗುವಿನಿಂದ ತುಂಬಿಹೋಯಿತು.

ಪಕ್ಷಿಗಳು ಹಾಡಿದವು.

ಚಿಟ್ಟೆಗಳು ಹಾರಿದವು.

ಹೂವುಗಳು ಗಾಳಿಯಲ್ಲಿ ತೂಗಿದವು.

ಚಿನ್ನು ತನ್ನ ಸ್ನೇಹಿತರನ್ನು ಅಪ್ಪಿಕೊಂಡು ಹೇಳಿತು,

“ನನ್ನ ನಗುವನ್ನು ನೀವು ನನಗೆ ಮತ್ತೆ ಕೊಟ್ಟಿದ್ದೀರಿ. ಧನ್ಯವಾದಗಳು!”

ಮಿಟ್ಟು ಹೇಳಿತು,

“ನಾವು ನಿನ್ನ ನಗುವನ್ನು ಕೊಡಲಿಲ್ಲ ಚಿನ್ನು…”

ಬಂಟಿ ನಕ್ಕು ಹೇಳಿತು,

“ಅದು ನಿನ್ನೊಳಗೇ ಇತ್ತು!”

ಪಿಂಕಿ ಹೇಳಿತು,

“ನಾವು ಅದನ್ನು ಹುಡುಕಲು ಮಾತ್ರ ಸಹಾಯ ಮಾಡಿದೆವು!”

ಚಿನ್ನು ಮತ್ತೆ ನಕ್ಕಿತು.

“ಹಿ… ಹಿ… ಹಿ…!”

ಆ ದಿನದಿಂದ ಚಿನ್ನು ಒಂದು ವಿಷಯವನ್ನು ಯಾವತ್ತೂ ಮರೆಯಲಿಲ್ಲ.

ಆ ದಿನ ಚಿನ್ನು ಮೊಲ ತುಂಬಾ ಸಂತೋಷವಾಗಿತ್ತು.

ಬಹಳ ದಿನಗಳ ನಂತರ ಅದು ಮನಸಾರೆ ನಕ್ಕಿತ್ತು.

ಮಿಟ್ಟು ಅಳಿಲು, ಬಂಟಿ ಆಮೆ ಮತ್ತು ಪಿಂಕಿ ಚಿಟ್ಟೆ ಅದರ ಜೊತೆ ಆಟವಾಡುತ್ತಿದ್ದರು.

“ಇಂದು ನಾವು ಕಾಡಿನಲ್ಲಿ ಒಂದು ದೊಡ್ಡ ಆಟ ಆಡೋಣ!” ಎಂದು ಮಿಟ್ಟು ಹೇಳಿತು.

“ಯಾವ ಆಟ?” ಎಂದು ಚಿನ್ನು ಕುತೂಹಲದಿಂದ ಕೇಳಿತು.

“ನಗು ಹುಡುಕುವ ಆಟ!” ಎಂದು ಪಿಂಕಿ ಹೇಳಿತು.

“ನಗು ಹುಡುಕುವ ಆಟವೇ?” ಚಿನ್ನು ಆಶ್ಚರ್ಯಪಟ್ಟಿತು.

“ಹೌದು!” ಎಂದು ಬಂಟಿ ನಕ್ಕಿತು.

ಎಲ್ಲರೂ ಕಾಡಿನೊಳಗೆ ಹೊರಟರು.

ಮೊದಲು ಅವರು ಒಂದು ದೊಡ್ಡ ಮರದ ಬಳಿಗೆ ಹೋದರು.

ಅಲ್ಲಿ ಒಂದು ಪುಟ್ಟ ಗುಬ್ಬಚ್ಚಿ ಮೌನವಾಗಿ ಕುಳಿತಿತ್ತು.

“ಗುಬ್ಬಚ್ಚಿ, ನೀನು ಏಕೆ ಮೌನವಾಗಿದ್ದೀಯ?” ಎಂದು ಚಿನ್ನು ಕೇಳಿತು.

ಗುಬ್ಬಚ್ಚಿ ಹೇಳಿತು,

“ನನ್ನ ಪುಟ್ಟ ಕಾಳುಗಳು ಕಾಣೆಯಾಗಿವೆ. ಅವು ಸಿಗುತ್ತಿಲ್ಲ.”

“ಚಿಂತಿಸಬೇಡ. ನಾವೆಲ್ಲರೂ ಹುಡುಕೋಣ!” ಎಂದು ಚಿನ್ನು ಹೇಳಿತು.

ಎಲ್ಲರೂ ಹುಡುಕಲು ಶುರುಮಾಡಿದರು.

ಮಿಟ್ಟು ಮರದ ಕೆಳಗೆ ನೋಡಿತು.

ಪಿಂಕಿ ಹೂವಿನ ನಡುವೆ ನೋಡಿತು.

ಬಂಟಿ ನಿಧಾನವಾಗಿ ಕಲ್ಲುಗಳ ಹಿಂದೆ ನೋಡಿತು.

ಚಿನ್ನು ಪೊದೆಯೊಳಗೆ ನೋಡಿತು.

ಸ್ವಲ್ಪ ಸಮಯದ ನಂತರ,

“ಸಿಕ್ಕಿತು!” ಎಂದು ಚಿನ್ನು ಕೂಗಿತು.

ಕಾಳುಗಳು ಒಂದು ದೊಡ್ಡ ಎಲೆಯ ಕೆಳಗೆ ಇದ್ದವು.

ಗುಬ್ಬಚ್ಚಿ ಸಂತೋಷದಿಂದ ಕುಣಿಯಿತು.

“ಚಿನ್ನು, ಧನ್ಯವಾದಗಳು!”

ಚಿನ್ನು ನಕ್ಕಿತು.

“ಸ್ನೇಹಿತರಿಗೆ ಸಹಾಯ ಮಾಡಿದಾಗ ನಮಗೂ ಸಂತೋಷವಾಗುತ್ತದೆ!”

ಮುಂದೆ ಅವರು ಒಂದು ಚಿಕ್ಕ ಜಿಂಕೆಯನ್ನು ನೋಡಿದರು.

ಜಿಂಕೆಯ ಕಣ್ಣಲ್ಲಿ ಕಣ್ಣೀರು ಇತ್ತು.

“ನನ್ನ ಕೆಂಪು ಚೆಂಡು ಕಾಣುತ್ತಿಲ್ಲ,” ಎಂದು ಜಿಂಕೆ ಹೇಳಿತು.

“ನಾವು ಹುಡುಕುತ್ತೇವೆ!” ಎಂದು ಚಿನ್ನು ಹೇಳಿತು.

ಎಲ್ಲರೂ ಮತ್ತೆ ಹುಡುಕಲು ಶುರುಮಾಡಿದರು.

ಅಷ್ಟರಲ್ಲಿ ಪಿಂಕಿ ಚಿಟ್ಟೆ ಮೇಲಿನಿಂದ ಕೂಗಿತು,

“ಅಲ್ಲಿ ನೋಡಿ! ಕೆಂಪು ಚೆಂಡು!”

ಚೆಂಡು ಒಂದು ಪೊದೆಯ ಹಿಂದೆ ಸಿಕ್ಕಿತು.

ಜಿಂಕೆ ಸಂತೋಷದಿಂದ ಚೆಂಡನ್ನು ಹಿಡಿದುಕೊಂಡಿತು.

“ಯೇ!”

ಎಲ್ಲರೂ ಚಪ್ಪಾಳೆ ತಟ್ಟಿದರು.

ಚಿನ್ನು ಕೂಡ ಜಿಗಿದು ಕುಣಿಯಿತು.

“ಹಾ… ಹಾ… ಹಾ…!”

ಅದರ ನಗು ಮತ್ತೆ ಕಾಡಿನ ತುಂಬಾ ಕೇಳಿಸಿತು.

ಆಗ ಮಿಟ್ಟು ಹೇಳಿತು,

“ಚಿನ್ನು, ನಿನ್ನ ನಗು ಈಗ ಇನ್ನೂ ಸುಂದರವಾಗಿದೆ!”

ಚಿನ್ನು ಕೇಳಿತು,

“ಏಕೆ?”

ಬಂಟಿ ನಿಧಾನವಾಗಿ ಹೇಳಿತು,

“ಏಕೆಂದರೆ ಈಗ ನಿನ್ನ ನಗುವಿನಲ್ಲಿ ಸಂತೋಷ ಮಾತ್ರವಲ್ಲ… ಸ್ನೇಹವೂ ಇದೆ.”

ಚಿನ್ನು ಸ್ನೇಹಿತರನ್ನೆಲ್ಲಾ ಅಪ್ಪಿಕೊಂಡಿತು.

ಸಂಜೆಯಾಗುತ್ತಿತ್ತು.

ಸೂರ್ಯ ನಿಧಾನವಾಗಿ ಅಸ್ತಮಿಸುತ್ತಿದ್ದ.

ಆಕಾಶ ಕಿತ್ತಳೆ ಬಣ್ಣಕ್ಕೆ ತಿರುಗಿತ್ತು.

ಚಿನ್ನು ತನ್ನ ಸ್ನೇಹಿತರ ಜೊತೆ ಮನೆ ಕಡೆ ನಡೆಯುತ್ತಿತ್ತು.

ದಾರಿಯಲ್ಲಿ ಒಂದು ದೊಡ್ಡ ಮರದ ಬುಡ ಕಾಣಿಸಿತು.

ಅದರ ಮೇಲೆ ಒಂದು ಚಿಕ್ಕ ಫಲಕ ಇತ್ತು.

ಅದರಲ್ಲಿ ಬರೆಯಲಾಗಿತ್ತು:

“ನಗು ಹಂಚಿದರೆ ನಗು ಹೆಚ್ಚಾಗುತ್ತದೆ.”

ಚಿನ್ನು ಆ ಮಾತನ್ನು ಓದಿ ಮುಗುಳ್ನಗಿತು.

“ಇದು ನಿಜ,” ಎಂದು ಅದು ಹೇಳಿತು.

“ನಾನು ನನ್ನ ನಗುವನ್ನು ಕಳೆದುಕೊಂಡೆ ಎಂದುಕೊಂಡಿದ್ದೆ. ಆದರೆ ನನ್ನ ಸ್ನೇಹಿತರು ನನ್ನ ಜೊತೆ ಇದ್ದಾಗ, ನನ್ನ ನಗು ಮತ್ತೆ ಬಂತು.”

ಮಿಟ್ಟು ಹೇಳಿತು,

“ಯಾರಾದರೂ ದುಃಖದಲ್ಲಿದ್ದರೆ, ಅವರ ಜೊತೆ ಸ್ವಲ್ಪ ಸಮಯ ಕಳೆಯೋಣ.”

ಪಿಂಕಿ ಹೇಳಿತು,

“ಒಂದು ಸಣ್ಣ ನಗು ಕೊಡೋಣ.”

ಬಂಟಿ ಹೇಳಿತು,

“ಒಂದು ಸಣ್ಣ ಸಹಾಯ ಮಾಡೋಣ.”

ಚಿನ್ನು ಸಂತೋಷದಿಂದ ಹೇಳಿತು,

“ಹೌದು! ಇನ್ನು ಮುಂದೆ ನಮ್ಮ ಕಾಡಿನಲ್ಲಿ ಯಾರೂ ಒಬ್ಬಂಟಿಯಾಗಿ ದುಃಖಪಡಬಾರದು!”

ಎಲ್ಲರೂ ಕೈ ಹಿಡಿದುಕೊಂಡರು.

ಆ ದಿನದಿಂದ ಚಿನ್ನು ಮತ್ತು ಅದರ ಸ್ನೇಹಿತರು ಪ್ರತಿದಿನ ಕಾಡಿನಲ್ಲಿ **“ಸಂತೋಷದ ಹುಡುಕಾಟ”**ಕ್ಕೆ ಹೋಗುತ್ತಿದ್ದರು.

ಯಾರಾದರೂ ದುಃಖದಲ್ಲಿದ್ದರೆ ಅವರಿಗೆ ಸಹಾಯ ಮಾಡುತ್ತಿದ್ದರು.

ಯಾರಾದರೂ ಒಬ್ಬಂಟಿಯಾಗಿದ್ದರೆ ಅವರ ಜೊತೆ ಆಟವಾಡುತ್ತಿದ್ದರು.

ಯಾರಾದರೂ ಅಳುತ್ತಿದ್ದರೆ ಅವರನ್ನು ನಗಿಸಲು ಪ್ರಯತ್ನಿಸುತ್ತಿದ್ದರು.

ಹೀಗೆ ಚಿಕ್ಕ ಕಾಡು ನಿಧಾನವಾಗಿ ನಗುವಿನ ಕಾಡಾಗಿ ಬದಲಾಯಿತು.

ಪ್ರತಿದಿನ ಬೆಳಿಗ್ಗೆ ಅಲ್ಲಿ ಕೇಳಿಸುತ್ತಿದ್ದದ್ದು…

“ಹಿ… ಹಿ… ಹಿ…!”

“ಹಾ… ಹಾ… ಹಾ…!”

“ಹೋ… ಹೋ… ಹೋ…!”

ಚಿನ್ನು ತನ್ನ ಸ್ನೇಹಿತರನ್ನು ನೋಡಿ ಹೇಳುತ್ತಿತ್ತು,

“ನಗು ಎಂದರೆ ಕೇವಲ ಬಾಯಿಯ ನಗು ಅಲ್ಲ…
ನಮ್ಮ ಹೃದಯದಲ್ಲಿರುವ ಸಂತೋಷವನ್ನು ಹಂಚಿಕೊಳ್ಳುವುದು!”

ಎಲ್ಲರೂ ಒಟ್ಟಿಗೆ ಹೇಳಿದರು,

“ಹೌದು!”

ಮತ್ತೆ ಕಾಡೆಲ್ಲವೂ ನಗುವಿನಿಂದ ತುಂಬಿತು.

🌈 ನೀತಿ:
ನಿಜವಾದ ಸ್ನೇಹಿತರು ನಮ್ಮ ಕಷ್ಟದ ಸಮಯದಲ್ಲಿ ನಮ್ಮನ್ನು ಒಂಟಿಯಾಗಿ ಬಿಡುವುದಿಲ್ಲ. ಪ್ರೀತಿ, ಸ್ನೇಹ ಮತ್ತು ಸಣ್ಣ ಸಹಾಯಗಳು ದುಃಖವನ್ನು ಸಂತೋಷವಾಗಿ ಬದಲಿಸಬಹುದು.