ಮಕ್ಕಳ ನೀತಿ ಕತೆ ತುತ್ತು ಅನ್ನ

ಮಕ್ಕಳ ಕಥೆ ೧೨ : ತುತ್ತು ಅನ್ನ ಯಾರ ಪಾಲಿಗೆ?

ಒಂದು ಹಳ್ಳಿಯಲ್ಲಿ ಅಜ್ಜಿ ಮೊಮ್ಮಗ ಇಬ್ಬರು ವಾಸಿಸುತ್ತಿದ್ದರು. ಅಜ್ಜಿ ದಿನವೂ ರೊಟ್ಟಿ ಮಾಡಿ ಮೊಮ್ಮಗ ಬರುವ ತನಕ ಕಾಯುತ್ತಿದ್ದಳು‌. ಮೊಮ್ಮಗನು ಅಲ್ಲಿ ಇಲ್ಲಿ ಗೆಳೆಯರ ಜೊತೆ ಆಟವಾಡಿಕೊಂಡು ಖುಷಿಖುಷಿಯಿಂದ ಕಾಲ ಕಳೆಯುತ್ತಿದ್ದ. ಹೀಗಿರುವಾಗ ಒಂದು ದಿನ ಕಾಗೆಯೊಂದು ಅಜ್ಜಿಯ ಮನೆ ಎದುರು ಹಾರಿ ಬಂದು ಮರದ ಮೇಲೆ ಕುಳಿತಿತು‌‌. ರೊಟ್ಟಿ ಘಮವು ಕಾಗೆಯನ್ನು ತಲುಪಿತು‌. ಅದರ ಬಾಯಲ್ಲಿ ನೀರೂರಿ "ಅಜ್ಜಿ.. ಅಜ್ಜಿ... ನನಗೂ ರೊಟ್ಟಿ ಕೊಡು.." ಎಂದು ಕೇಳಿತು. ಆದರೆ ಅಜ್ಜಿ "ಇಲ್ಲ.. ಇಲ್ಲ... ನನ್ನ ಮೊಮ್ಮಗ ಈಗ ಬರುವವನಿದ್ದಾನೆ. ಅವನಿಗಾಗಿಯೇ ನಾನು ರೊಟ್ಟಿ ಮಾಡುವುದು. ಬೇರೆ ಯಾರಿಗೂ ಕೊಡುವುದಿಲ್ಲ." ಎಂದು ಹೇಳಿದಳು. ಕಾಗೆಗೆ ಬೇಸರವಾಗಿ ಅಲ್ಲಿಂದ ಹಾರಿಹೋಯಿತು.

ಆದರೆ ಅಲ್ಲೇ ಇದ್ದ ಇನ್ನೊಂದು ಮರದ ಕೊಂಬೆಯ ಮೇಲೆ ಕುಳಿತಿತ್ತು‌. ಹಸಿವೆ ತಡೆಯಲು ಸಾಧ್ಯವಾಗುತ್ತಿರಲಿಲ್ಲ. ಹಾಗೆಯೇ ರೊಟ್ಟಿಯ ಘಮವು ಸುತ್ತಲೂ ಹರಡಿದ್ದ ಕಾರಣ ಅಲ್ಲಿಂದ ಕದಲಲೂ ಮನಸ್ಸಿರಲಿಲ್ಲ.

ಅದೇ ಸಮಯಕ್ಕೆ ಪುಟ್ಟ ಆಟವಾಡಿ ಮನೆ ಕಡೆಗೆ ಬಂದ. ಯಾವಾಗಲೂ ಏನಾದರೂ ಹಾಡು ಹಾಡುತ್ತ ತನ್ನದೇ ಲೋಕದಲ್ಲಿ ಮುಳುಗಿರುತ್ತಿದ್ದ. ಅಜ್ಜಿ ಅವನನ್ನು ಕರೆದು "ಪುಟ್ಟಾ... ಬೇಗ ಕೈಕಾಲು ತೊಳೆದು ಬಾ.. ನಿನಗೆ ಬಿಸಿಬಿಸಿ ರೊಟ್ಟಿ ಕೊಡುವೆನು‌ ಹೊಟ್ಟೆ ತುಂಬಾ ತಿನ್ನುವಿಯಂತೆ.." ಎಂದಳು.
ಮೊಮ್ಮಗನೂ ಖುಷಿಯಿಂದ ಕೈಕಾಲು ತೊಳೆದು ರೊಟ್ಟಿ ತಿನ್ನಲು ಕುಳಿತ‌. ಅರ್ಧ ರೊಟ್ಟಿ ತಿನ್ನುವಾಗ ಅದೇನಾಯಿತೋ ಏನೋ? ಕೂಡಲೇ ಎದ್ದು ಮನೆಯ ಎದುರಿನ ಅಂಗಳಕ್ಕೆ ಹೋದ. ಮರದ ಮೇಲಿನ ಕಾಗೆಯ ನೋಡಿ "ಶ್...ಶ್.." ಎಂದು ಓಡಿಸಲು ಮುಂದಾದ. ಮತ್ತೆ ತನ್ನದೇ ಲೋಕದಲ್ಲಿ ಹಾಡು ಹೇಳುತ್ತ ಕುಣಿಯುತ್ತ ರೊಟ್ಟಿ ತಿನ್ನಲು ಶುರುಮಾಡಿದ. ಅವನ ನಲಿಕೆಗೆ ರೊಟ್ಟಿ ಕೈತಪ್ಪಿ ನೆಲಕ್ಕೆ ಬಿದ್ದಿತು‌. ಇದಕ್ಕೇ ಕಾಯುತ್ತ ಕುಳಿತಿದ್ದ ಕಾಗೆಯು ರಪಕ್ಕನೆ ಬಂದು ರೊಟ್ಟಿಯನ್ನು ಕಚ್ಚಿಕೊಂಡು "ಪುರ್ರನೆ‌‌‌‌..." ಹಾರಿ ಹೋಯಿತು.

ಮೊಮ್ಮಗನಿಗೆ ಗಲಿಬಿಲಿಯಾಯಿತು. ಕಾಗೆಗೆ ಹೊಡೆಯಲು ಕಲ್ಲನ್ನು ಎಸೆದ. ಆದರೂ ಅದು ತಪ್ಪಿಸಿಕೊಂಡು ಹಾರಿ ಹೋಯಿತು. "ಅಜ್ಜೀ..ನನ್ನ ರೊಟ್ಟಿ ಹೋಯಿತು...." ಎಂದು ಅಳುತ್ತಾ ಮನೆಯೊಳಗೆ ಓಡಿದ‌.

ಮಕ್ಕಳೇ ಪ್ರತಿಯೊಂದು ತುತ್ತಿನಲ್ಲೂ ಒಬ್ಬರ ಹೆಸರು ಬರೆದಿರುತ್ತದೆ. ಅದನ್ನು ಯಾರಿಂದಲೂ ತಪ್ಪಿಸಲು ಸಾಧ್ಯವಿಲ್ಲ. ಆ ರೊಟ್ಟಿ ಕಾಗೆಗೆ ಸೇರಬೇಕಿತ್ತು‌. ಹಾಗಾಗಿ ಅಜ್ಜಿ ಕೊಡದೇ ಇದ್ದರು ಕೂಡ ಇನ್ನೊಂದು ರೂಪದಲ್ಲಿ ಕಾಗೆಗೆ ಸೇರಿತು‌. ಅಲ್ಲವೇ??

.

.

2.

ಇದನ್ನು ಮಕ್ಕಳಿಗೆ ಸರಳವಾಗಿ ಅರ್ಥವಾಗುವಂತೆ, ಸ್ವಲ್ಪ ಕುತೂಹಲ ಮತ್ತು ಕಲ್ಪನೆಯೊಂದಿಗೆ ಹೀಗೆ ಕಥೆಯಾಗಿ ಬರೆಯಬಹುದು:

ಕಳೆದುಹೋದ ನೆರಳಿನ ಹುಡುಕಾಟ

ಒಂದು ಹಳ್ಳಿಯಲ್ಲಿ ಆರವ್ ಎಂಬ ಚುರುಕು ಹುಡುಗನಿದ್ದ. ಅವನಿಗೆ ಚಿತ್ರ ಬಿಡಿಸುವುದು ತುಂಬಾ ಇಷ್ಟ.

ಒಂದು ದಿನ ಶಾಲೆಯಲ್ಲಿ ಶಿಕ್ಷಕರು ಎಲ್ಲ ಮಕ್ಕಳಿಗೂ ಒಂದು ಸುಂದರ ಚಿತ್ರ ಬಿಡಿಸಿ ತರಲು ಹೇಳಿದರು.

ಆರವ್ ಮನೆಗೆ ಬಂದು ಚಿತ್ರ ಬಿಡಿಸಲು ಕುಳಿತ. ಆದರೆ ಆಟವಾಡುವ ಆಸೆ ಹೆಚ್ಚಾಯಿತು. “ನಂತರ ಬಿಡಿಸುತ್ತೇನೆ,” ಎಂದುಕೊಂಡು ಹೊರಗೆ ಓಡಿದ.

ಸಂಜೆಯಾದರೂ ಚಿತ್ರ ಬಿಡಿಸಿರಲಿಲ್ಲ.

ಮರುದಿನ ಬೆಳಗ್ಗೆ ಶಾಲೆಗೆ ಹೋಗುವಾಗ ಅವನಿಗೆ ತನ್ನ ತಪ್ಪು ನೆನಪಾಯಿತು. ಆದರೆ ಶಿಕ್ಷಕರಿಗೆ ಸತ್ಯ ಹೇಳಲು ಅವನಿಗೆ ಭಯವಾಯಿತು.

“ನನ್ನ ಚಿತ್ರ ಮನೆಯಲ್ಲೇ ಮರೆತುಹೋಯಿತು ಎಂದು ಹೇಳಿಬಿಡುತ್ತೇನೆ,” ಎಂದು ಸುಳ್ಳು ಹೇಳಿದ.

ಶಿಕ್ಷಕರು ಏನೂ ಹೇಳಲಿಲ್ಲ.

ಆದರೆ ಆ ದಿನದಿಂದ ಆರವ್‌ಗೆ ವಿಚಿತ್ರ ಅನುಭವವಾಗತೊಡಗಿತು. ಅವನು ಹೊರಗೆ ನಡೆಯುವಾಗ ಅವನ ನೆರಳು ಅವನ ಜೊತೆ ಬರುತ್ತಿರಲಿಲ್ಲ!

ಆರವ್ ಹೆದರಿದ.

“ನನ್ನ ನೆರಳು ಎಲ್ಲಿಗೆ ಹೋಯಿತು?”

ಅವನು ರಸ್ತೆಯಲ್ಲಿ, ಮರದ ಕೆಳಗೆ, ಶಾಲೆಯ ಮೈದಾನದಲ್ಲಿ ಎಲ್ಲೆಡೆ ತನ್ನ ನೆರಳನ್ನು ಹುಡುಕಿದ. ಆದರೆ ಅದು ಸಿಗಲಿಲ್ಲ.

ಕೊನೆಗೆ ಅವನು ಶಾಲೆಯ ಖಾಲಿ ತರಗತಿಗೆ ಹೋದ. ಕಿಟಕಿಯಿಂದ ಸೂರ್ಯನ ಬೆಳಕು ಒಳಗೆ ಬರುತ್ತಿತ್ತು. ಅಲ್ಲಿ ನೆಲದ ಮೇಲೆ ಒಂದು ನೆರಳು ಕಾಣಿಸಿತು.

ಅದು ಆರವ್‌ನ ನೆರಳೇ!

ಆರವ್ ಆಶ್ಚರ್ಯದಿಂದ ಕೇಳಿದ,
“ನೀನು ನನ್ನ ಜೊತೆ ಏಕೆ ಬರುತ್ತಿಲ್ಲ?”

ನೆರಳು ಮೌನವಾಗಿತ್ತು.

ಆಗ ಆರವ್‌ಗೆ ತನ್ನ ತಪ್ಪು ಅರ್ಥವಾಯಿತು.

“ನಾನು ಶಿಕ್ಷಕರಿಗೆ ಸುಳ್ಳು ಹೇಳಿದ್ದೇನೆ. ತಪ್ಪು ನನ್ನದೇ. ಅದನ್ನು ಮರೆಮಾಡಲು ಪ್ರಯತ್ನಿಸಿದ್ದೇನೆ,” ಎಂದು ಅವನು ನಿಧಾನವಾಗಿ ಹೇಳಿದ.

ತಕ್ಷಣವೇ ಅವನ ನೆರಳು ಅವನ ಕಾಲಿನ ಬಳಿ ಬಂದು ಸೇರಿತು.

ಆರವ್ ಓಡಿಹೋಗಿ ಶಿಕ್ಷಕರ ಬಳಿ ಸತ್ಯವನ್ನು ಹೇಳಿದ.

“ಸರ್, ನಾನು ಚಿತ್ರ ಬಿಡಿಸಿರಲಿಲ್ಲ. ಆದರೆ ಅದನ್ನು ಒಪ್ಪಿಕೊಳ್ಳದೆ ಸುಳ್ಳು ಹೇಳಿದೆ. ಕ್ಷಮಿಸಿ. ಇನ್ನು ಮುಂದೆ ತಪ್ಪಾದರೆ ಅದನ್ನು ಒಪ್ಪಿಕೊಳ್ಳುತ್ತೇನೆ.”

ಶಿಕ್ಷಕರು ನಗುತ್ತಾ ಹೇಳಿದರು,

“ತಪ್ಪು ಮಾಡುವುದು ದೊಡ್ಡ ಅಪರಾಧವಲ್ಲ, ಆರವ್. ಆದರೆ ತಪ್ಪನ್ನು ಮರೆಮಾಡಲು ಸುಳ್ಳು ಹೇಳುವುದು ಒಳ್ಳೆಯದಲ್ಲ. ತನ್ನ ತಪ್ಪನ್ನು ಒಪ್ಪಿಕೊಳ್ಳುವ ಧೈರ್ಯವಿರುವವನೇ ನಿಜವಾದ ಧೈರ್ಯಶಾಲಿ.”

ಆ ದಿನದಿಂದ ಆರವ್ ತನ್ನ ನೆರಳನ್ನು ಪ್ರತಿದಿನ ಪ್ರೀತಿಯಿಂದ ನೋಡುತ್ತಿದ್ದ.

ಅವನಿಗೆ ಒಂದು ವಿಷಯ ಸದಾ ನೆನಪಿತ್ತು:

ತಪ್ಪಿನಿಂದ ಓಡಿದರೆ ಮನಸ್ಸಿಗೆ ನೆಮ್ಮದಿ ಸಿಗುವುದಿಲ್ಲ. ತಪ್ಪನ್ನು ಒಪ್ಪಿಕೊಂಡು ಸರಿಪಡಿಸಿದಾಗ ಮಾತ್ರ ಮನಸ್ಸು ಹಗುರವಾಗುತ್ತದೆ.

ನೀತಿ:
ತಪ್ಪನ್ನು ಮರೆಮಾಡುವುದಕ್ಕಿಂತ ಒಪ್ಪಿಕೊಂಡು ಸರಿಪಡಿಸುವುದು ದೊಡ್ಡ ಧೈರ್ಯ.

ಕಥೆಗಾರ್ತಿ : ಸಿಂಧು ಭಾರ್ಗವ್ . ಬೆಂಗಳೂರು