ಮಕ್ಕಳ ನೀತಿ ಕಥೆ ಜಂಬದ ಡಿಂಕು ಮೊಲ

ಮಕ್ಕಳ ಕಥೆ ೧೩: ಜಂಭದ ಡಿಂಕು ಮೊಲ

ಒಮ್ಮೆ ಬಂಟಿ ಆಮೆ ನಿಧಾನವಾಗಿ  ಹಾದಿಯಲ್ಲಿ ಹೋಗುತ್ತಿದ್ದಾಗ ಅದಕ್ಕೆ ಡಿಂಕು ಮೊಲವೊಂದು ಮಾರ್ಗಮಧ್ಯದಲ್ಲಿ ಭೇಟಿಯಾಯಿತು‌. ಮೊಲಕ್ಕೆ ತಾನು ಅತೀವೇಗವಾಗಿ ಓಡುವೆನೆಂದು ಜಂಭವಿರುವ ಕಾರಣ ಬೇಕಂತಲೇ ಆಮೆಯ ಹತ್ತಿರ ಒಂದು ಪಂದ್ಯ ಏರ್ಪಡಿಸಿ "ನಮ್ಮಿಬ್ಬರಲ್ಲಿ ಯಾರು ವೇಗವಾಗಿ ನಡೆಯುವುದು ನೋಡುವ" ಎಂದು ಕೇಳಿತು‌. ಆಮೆಗೆ ಮೊದಲೆ ಗೊತ್ತಿರುವ ಕಾರಣ, "ಇದೆಲ್ಲ ಬೇಡ. ನೀನೇ ವೇಗವಾಗಿ ಓಡುವುದು ಎಂದು ಈ ಕಾಡಿನ ಎಲ್ಲ ಸ್ನೇಹಿತರಿಗೂ ಗೊತ್ತಿದೆ. ಹಾಗಾಗಿ ನೀನೇ ಗೆಲ್ಲುವುದು, ಮತ್ತೆ ಸ್ಪರ್ಧೆ ಏಕೆ.." ಎಂದು ಹೇಳಿತು‌.

ಅದೆಲ್ಲ ಹಳೆಯ ಕತೆ. ಈಗ ಇನ್ನೊಮ್ಮೆ ಸ್ಪರ್ಧೆ ನಡೆಸುವ. "ಯಾರು ವೇಗವಾಗಿ ನಡೆಯಿತ್ತಾರೆ" ಎಂದು ಒತ್ತಾಯಿಸಿತು. ಆಗ ಬಂಟಿ ಆಮೆಯು "ಸರಿ ಹಾಗಾದರೆ, ಮಂಗಣ್ಣನನ್ನು ಕರೆ. ಅವನೇ ಹೇಳಲಿ ಯಾರು ವೇಗವಾಗಿ  ನಡೆಯುತ್ತಾರೆ ಎಂದು. ಅಲ್ಲದೇ ಉಳಿದ ಎಲ್ಲ ಸ್ನೇಹಿತರನ್ನು ವೀಕ್ಷಕರಾಗಿ ಬರಲು ಹೇಳು, ನಾವಿಬ್ಬರೇ ಭಾಗವಹಿಸಿದರೆ ಸರಿಯಾಗದು ಎಂದು ಹೇಳಿತು‌. ಬಂಟಿಯ ಮಾತಿಗೆ ಒಪ್ಪಿ ಡಿಂಕುವು ಕಾಡಿನ ಎಲ್ಲ  ಪ್ರಾಣಿಗಳನ್ನು ಸಾಕ್ಷಿಗೆ ಕರೆಯಿಸಿದವು. ಮಂಗವು ಒಂದು ಪ್ರಾರಂಭದ ಗೆರೆ ಎಳೆದು ಸೀಟಿ ಊದಿತು‌. ಆಮೆ ನಡೆಯಲು ಪ್ರಾರಂಭಿಸಿತು. ಮೊಲಕ್ಕೆ ನಡೆಯುವುದೆಂದರೆ ಕಷ್ಟವೇ ಸರಿ. ಹಾಗಾಗಿ ಓಡಲು ಶುರುಮಾಡಿತು. ಆಮೆ "ಇದು ಮೋಸ ನೀ‌ನು ನಡೆಯಲೇ ಬೇಕು. ಓಡಬಾರದು" ಎಂದು ಹೇಳಿತು. ಅದಕ್ಕೆ ಮೊಲವು "ನಾನು ಒಂದಷ್ಟು ದೂರ ಓಡಿ ಮರದಡಿಯಲ್ಲಿ ಕುಳಿತಿರುತ್ತೇನೆ. ನೀನು ಬಾ. ಹೇಗೂ ನಾನೇ ಗೆಲ್ಲುವುದು.." ಎಂದು ನಗುತ್ತ ಜಂಭದಿಂದ ಓಡಲು‌ ಪ್ರಾರಂಭಿಸಿತು. ಉಳಿದ ಪ್ರಾಣಿಗಳು "ಇದು ಮೋಸ ಬಂಟಿ ಮೊಲವು ಮೋಸಗಾರ ಎಂದು ಜೋರಾಗಿ ಬೊಬ್ಬೆ ಹಾಕಲು ಪ್ರಾರಂಭಿಸಿದವು.

ಆದರೆ ಇದನ್ನೆಲ್ಲ ಕೇಳಿಸಿಕೊಳ್ಳದೇ ಮೊಲವು ಓಡುತ್ತಲೇ ಇತ್ತು. ಸುಸ್ತಾಗಿ ಒಂದು ದೊಡ್ಡ ಮರದ ಕೆಳಗೆ ಕುಳಿತುಕೊಂಡಿತು. ಆ ಮರದ ಮೇಲೆ ಕಾಡುಬೆಕ್ಕು ತನ್ನ ಅಂದಿನ ಆಹಾರಕ್ಕಾಗಿ ಕಾದು ಕುಳಿತಿತ್ತು. ದಣಿದ ಮೊಲವನ್ನು ನೋಡಿ ಸುತ್ತಮುತ್ತ ಯಾರು ಇಲ್ಲದ್ದನ್ನು ಗಮನಿಸಿತು‌. ಕದಲದೇ ಕುಳಿತಿರುವುದನ್ನು ನೋಡಿ  ಹೊಂಚುಹಾಕಿ ಅದರ ಮೇಲೆ ಎರಗಿ ಕತ್ತಿಗೆ ಬಾಯಿ ಹಾಕಿತು. ಡಿಂಕು ಮೊಲಕ್ಕೆ ಕೂಗಲು ಆದರೆ ಉಸಿರು ಕಟ್ಟಿ ಸತ್ತುಹೋಯಿತು. ಇತ್ತ ಬಂಟಿಆಮೆ ನಿಧಾನವಾಗಿ ನಡೆಯುತ್ತ ಬಂದು ಒಂದೊಂದೇ ಮರದ ಕೆಳಗೆ ನೋಡಿದರೂ ಮೊಲವು ಕಾಣಿಸಲಿಲ್ಲ. ನಂತರ ತನ್ನ ಗುರಿಯತ್ತ ಸಾಗಿ ನೋಡಿದರೂ ಅಲ್ಲಿ ಕೂಡ ಮೊಲವಿರಲಿಲ್ಲ. ಉಳಿದ ಪ್ರಾಣಿಗಳೆಲ್ಲ ಆಮೆಯೇ ವಿಜೇತ ಎಂದು ಸಂತಸದಿಂದ ಕುಣಿದಾಡಿದವು. ಮೊಲವು ಇನ್ನೂ ಬರಲಿಲ್ಲ ಎಂದು ಹೇಳಿ ಹುಡುಕಲು ಶುರುಮಾಡಿದವು.

ಕೊನೆಗೆ ರಕ್ತಸಿಕ್ತ ಮೊಲವನ್ನು ಕಾಡುಬೆಕ್ಕು ತಿನ್ನುತ್ತಿರುವುದು ಕಾಣಿಸಿತು‌. ಉಳಿದ ಪ್ರಾಣಿಗಳು ಬಂದುದನ್ನು ನೋಡಿ ಹೆದರಿ ಸತ್ತ ಮೊಲವನ್ನು ಅಲ್ಲೇ ಬಿಟ್ಟು ಓಡಿ ಹೋಯಿತು. "ನಾನೇ ಶ್ರೇಷ್ಠ" ಎಂದು ಜಂಭ ಪಡಬಾರದು‌.‌ ಅಲ್ಲದೇ ಅವಸರವೇ ಅಪಾಯಕ್ಕೆ ಕಾರಣವಾಗಿ ಮೊಲದ ಜೀವವೇ ಹೋಯಿತು.

.

.

2.

ಖಾಲಿ ಪೆಟ್ಟಿಗೆಯಲ್ಲಿದ್ದ ಉಡುಗೊರೆ

ಒಂದು ಚಿಕ್ಕ ಪಟ್ಟಣದಲ್ಲಿ ಅನಯಾ ಎಂಬ ಹುಡುಗಿ ವಾಸಿಸುತ್ತಿದ್ದಳು. ಅವಳಿಗೆ ಹುಟ್ಟುಹಬ್ಬ ಎಂದರೆ ತುಂಬಾ ಇಷ್ಟ. ಏಕೆಂದರೆ ಆ ದಿನ ಸ್ನೇಹಿತರು ಮತ್ತು ಸಂಬಂಧಿಕರು ಅವಳಿಗೆ ಸುಂದರವಾದ ಉಡುಗೊರೆಗಳನ್ನು ಕೊಡುತ್ತಿದ್ದರು.

ಅನಯಾಳ ಹುಟ್ಟುಹಬ್ಬದ ದಿನ ಬೆಳಿಗ್ಗೆ ಅವಳ ಅಜ್ಜಿ ಒಂದು ಸುಂದರವಾದ ಪೆಟ್ಟಿಗೆಯನ್ನು ತಂದುಕೊಟ್ಟರು.

ಪೆಟ್ಟಿಗೆಯನ್ನು ಬಣ್ಣಬಣ್ಣದ ಕಾಗದದಿಂದ ಸಿಂಗರಿಸಲಾಗಿತ್ತು. ಅದರ ಮೇಲೆ ಒಂದು ಚಿಕ್ಕ ಹೂವನ್ನೂ ಇಡಲಾಗಿತ್ತು.

ಅನಯಾ ಕುತೂಹಲದಿಂದ ಪೆಟ್ಟಿಗೆಯನ್ನು ತೆರೆದಳು.

ಆದರೆ ಒಳಗೆ ಏನೂ ಇರಲಿಲ್ಲ!

“ಅಜ್ಜಿ! ಪೆಟ್ಟಿಗೆ ಖಾಲಿಯಾಗಿದೆ!” ಎಂದು ಅನಯಾ ಬೇಸರದಿಂದ ಹೇಳಿದಳು.

ಅಜ್ಜಿ ನಗುತ್ತಾ,
“ಹೌದಾ? ನಿನಗೆ ಹಾಗೆ ಕಾಣಿಸುತ್ತಿದೆಯಾ?” ಎಂದು ಕೇಳಿದರು.

“ಹೌದು. ಇದರಲ್ಲಿ ಏನೂ ಇಲ್ಲ. ನೀವು ನನಗೆ ಉಡುಗೊರೆ ಕೊಡಲೇ ಇಲ್ಲ!” ಎಂದು ಅನಯಾ ಮುಖ ಸಿಂಡರಿಸಿದಳು.

ಅಜ್ಜಿ ಅವಳ ಪಕ್ಕದಲ್ಲಿ ಕುಳಿತು ಪೆಟ್ಟಿಗೆಯ ಮುಚ್ಚಳವನ್ನು ನಿಧಾನವಾಗಿ ತೆರೆದರು.

“ಇದು ಖಾಲಿ ಪೆಟ್ಟಿಗೆಯಲ್ಲ, ಅನಯಾ. ಇದರಲ್ಲಿ ನನ್ನ ಪ್ರೀತಿ ಇದೆ. ನಿನ್ನನ್ನು ನೆನೆದು ನಾನು ಈ ಪೆಟ್ಟಿಗೆಯನ್ನು ಅಲಂಕರಿಸಿದ್ದೇನೆ. ನಿನ್ನ ಜೊತೆ ಕಳೆಯುವ ಪ್ರತಿಯೊಂದು ಕ್ಷಣವೂ ನನಗೆ ಉಡುಗೊರೆಯೇ.”

ಅನಯಾ ಏನೂ ಮಾತನಾಡಲಿಲ್ಲ.

ಅಜ್ಜಿ ಮುಂದುವರಿಸಿದರು,

“ಉಡುಗೊರೆ ದೊಡ್ಡದಾಗಿರಬೇಕೆಂದಿಲ್ಲ. ಯಾರಾದರೂ ನಮ್ಮನ್ನು ಪ್ರೀತಿಯಿಂದ ನೆನಪಿಸಿಕೊಂಡು ಕೊಡುವ ಒಂದು ಹೂವು, ಒಂದು ಪತ್ರ, ಒಂದು ಅಪ್ಪುಗೆ ಕೂಡ ಅಮೂಲ್ಯ.”

ಅನಯಾ ಪೆಟ್ಟಿಗೆಯನ್ನು ಮತ್ತೆ ನೋಡಿದಳು.

ಈ ಬಾರಿ ಅದು ಅವಳಿಗೆ ಖಾಲಿಯಾಗಿ ಕಾಣಿಸಲಿಲ್ಲ.

ಅವಳು ಅಜ್ಜಿಯನ್ನು ಗಟ್ಟಿಯಾಗಿ ಅಪ್ಪಿಕೊಂಡು,

“ಅಜ್ಜಿ, ನನಗೆ ಸಿಕ್ಕ ಅತ್ಯಂತ ಸುಂದರವಾದ ಉಡುಗೊರೆ ಇದೇ!” ಎಂದಳು.

ಅಜ್ಜಿ ನಗುತ್ತಾ ಅವಳ ತಲೆಯನ್ನು ಸವರಿದರು.

ಆ ದಿನದಿಂದ ಅನಯಾ ಉಡುಗೊರೆಯ ಬೆಲೆಯನ್ನು ನೋಡುವುದನ್ನು ಬಿಟ್ಟು, ಅದರ ಹಿಂದೆ ಇರುವ ಪ್ರೀತಿ ಮತ್ತು ಭಾವನೆಯನ್ನು ಗಮನಿಸಲು ಕಲಿತಳು.

ನೀತಿ:
ಉಡುಗೊರೆಯ ಬೆಲೆ ಅದರ ವಸ್ತುವಿನಲ್ಲಿ ಅಲ್ಲ; ಅದನ್ನು ಕೊಡುವವರ ಪ್ರೀತಿ ಮತ್ತು ಭಾವನೆಯಲ್ಲಿ ಇರುತ್ತದೆ.

ಕಥೆಗಾರ್ತಿ :- ಸಿಂಧು ಭಾರ್ಗವ್ ‌.ಬೆಂಗಳೂರು-೨೧