ಮಕ್ಕಳ ನೀತಿ ಕಥೆ ತುಂಟ ಆನೆ ಮರಿ

ಮಕ್ಕಳ ಕಥೆ :೦೮ ತುಂಟ ಆನೆಮರಿ

ಒಂದು ಕಾಡಿನಲ್ಲಿ ತುಂಟ ಆನೆ ಮರಿ ಓಡಾಡುತ್ತ ಇತ್ತು. ಅದು ಯಾವಾಗಲೂ ಉಳಿದೆಲ್ಲ ಪ್ರಾಣಿಗಳಿಗೂ ಕೀಟಲೆ ಕೊಡುತ್ತಲೇ ಇರುತ್ತಿತ್ತು. ಯಾವ ಪ್ರಾಣಿಯಾದರೂ ಗದರಿಸಲು ಬಂದರೆ ಅಮ್ಮನ ಹತ್ತಿರ ಹೋಗಿ ದೂರು ನೀಡುತಲಿತ್ತು‌. ಆಗ ಅದರ ಅಮ್ಮ ದೊಡ್ಡ ಆನೆ ಬಂದು ಆ ಪ್ರಾಣಿಗೆ ಹೆದರಿಸಿ ಓಡಿಸಿಬಿಡುತ್ತಾ ಇತ್ತು. ಆ ದೊಡ್ಡ ಆನೆಯ ದೊಡ್ಡದೊಡ್ಡ ಕಾಲ್ಗಳು, ಮೊರದಗಲ ಕಿವಿಯಲ್ಲಿ ಪಟಪಟನೇ ಬೀಸಿದರೆ ಅದರ ಗಾಳಿಗೆ ಚಿಕ್ಕ ಪುಟ್ಟ ಮೊಲ ಹೆಗ್ಗಣಗಳೆಲ್ಲ ಗಾಳಿಯಲ್ಲಿ ತೇಲಿ ಹೋಗುತ್ತಲಿದ್ದವು. ದಪ್ಪ ದಪ್ಪ ಕಂಬದಂತಹ ಕಾಲಿನಿಂದ ತುಳಿದರೆ ಸಾಧಾರಣ ಜಾತಿಯ ಪ್ರಾಣಿಗಳೆಲ್ಲ ಸತ್ತೇ ಹೋಗುತ್ತಿದ್ದವು. ಅದಕ್ಕೆ ಆ ಮರಿಆನೆಗೆ "ನನ್ನ ಅಮ್ಮ ಇದ್ದಾಳೆ.." ಎಂಬ ಧೈರ್ಯವಿತ್ತು. ಅದಕ್ಕಾಗಿಯೇ ತುಂಟತನ ಮಾಡುತ್ತಿತ್ತು. ಎಲ್ಲರನ್ನೂ ಪೇಚಿಗೆ ಸಿಲುಕಿಸುತ್ತಾ ಇತ್ತು.

ಇದರಿಂದ ಬೇಸತ್ತ ಉಳಿದ ಪ್ರಾಣಿಗಳು ಆ ಮರಿಆನೆಗೆ ತಕ್ಕ ಪಾಠ ಕಲಿಸಬೇಕು ಎಂದು ಎಲ್ಲರೂ ಸಭೆ ಸೇರಿದರು. ಆಗ ಚಾಣಾಕ್ಷ ನರಿಯು ಒಂದು ಉಪಾಯ ನೀಡಿತು. "ತಿನ್ನುವುದರಲ್ಲಿ ತುಂಬಾ ಇಷ್ಟವಿರುವ ಆನೆಮರಿಗೆ ಅದರಿಂದಲೇ ಪಾಠ ಕಲಿಸುವ.." ಎಂದಿತು. ಉಳಿದೆಲ್ಲ ಪ್ರಾಣಿಗಳು ಆಯಿತು ಎಂದು ಒಪ್ಪಿಕೊ‌ಡವು. "ಆನೆಮರಿಯನ್ನು ಖೆಡ್ಡದಲ್ಲಿ ಬೀಳಿಸಲು ಯಾರು ಮುಂದೆ ಬರುತ್ತೀರಿ?"  ಎಂದು ಕೇಳಿತು‌ .ಆಗ "ಮೊಲವು ನಾನು... ಆ ಕೆಲಸ ಮಾಡುವೆ.." ಎಂದು ಒಪ್ಪಿಕೊಂಡಿತು. ಇನ್ನೊಮ್ಮೆ ನರಿ ಕೇಳಿತು "ಖೆಡ್ಡ ತೋಡಲು ಯಾರು ಮುಂದೆ ಬರುವಿರಿ..?" ಎಂದು. ಆಗ ಹೆಗ್ಗಣಗಳ ತಂಡವು ಮುಂದೆ ಬಂದು "ನಾವು ರೆಡಿ.." ಎಂದವು.
ರಾತ್ರಿಯಾಗುತ್ತಿದ್ದಂತೆಯೇ  ಹೆಗ್ಗಣಗಳ ತಂಡಕ್ಕೆ ಹೇಳಿ ದೊಡ್ಡ ಗುಂಡಿ ತೋಡಿಸಿದವು. ಅದರ ಮೇಲೆ ಸೊಪ್ಪು ಮುಚ್ಚಿ ಯಾರಿಗೂ ಕಾಣದಂತೆ ಮಾಡಿದವು.  ಎಲ್ಲವೂ ತಮ್ ತಮ್ಮ ಗೂಡಿಗೆ ವಾಪಾಸ್ಸಾದವು. ಬೆಳಿಗ್ಗೆ ಆಗುತ್ತಿದ್ದಂತೆ ಮರಿಆನೆ ಎಂದಿನಂತೆ  ಚೇಷ್ಟೆ ಮಾಡಿ, ಬೇರೆ ಪ್ರಾಣಿಗಳನ್ನು ಇಕ್ಕಟ್ಟಿಗೆ ಸಿಲುಕಿಸಿ ಖುಷಿ ಪಡೆಯಲು ಬಂದಿತ್ತು. ಕುಣಿಯುತ್ತ ಬರುತ್ತಿರುವ ಆನೆಮರಿಯನ್ನು ತಡೆದು ಚಾಣಾಕ್ಷ ಮೊಲವು "ಆನೆಮರಿ ಆನೆಮರಿ , ನಿನಗೆ ಸೊಪ್ಪು ಹಣ್ಣುಹಂಪಲು ಎಂದರೆ ತುಂಬಾ ಇಷ್ಟ ತಾನೆ.? ನಾವೆಲ್ಲರೂ ಸ್ನೇಹಿತರಲ್ಲವೇ.. ಹಾಗಾಗಿ ನಿನಗೆ ರಾಶಿರಾಶಿ ಹಣ್ಣು ಸೊಪ್ಪು ಕೊಡಬೇಕೆಂದುಕೊಂಡಿದ್ದೇವೆ. ನೀನು‌ ಬರಲೇಬೇಕು ಎಂದಿತು. ಆಗ ತಿನ್ನುವ ಆಸೆಗೆ ಬಿದ್ದು ಆನೆಮರಿ ಒಪ್ಪಿಕೊಂಡಿತು‌. ಕಾಡಿನಿಂದ ಬಹುದೂರವಿರುವ ಆ ಖೆಡ್ಡಾದ ಹತ್ತಿರ ಮೊಲವು ಕರೆದುಕೊಂಡು ಹೋಯಿತು. ಸ್ವಲ್ಪ ದೂರದಲ್ಲಿ ಇರುವಾಗಲೇ ಮೊಲವು ಆನೆಮರಿಗೆ ಹೇಳಿತು. "ಅಗೋ ನೋಡು ನಿನಗೆ ಬೇಕಾದ ಸೊಪ್ಪು ಹಣ್ಣುಹಂಪಲುಗಳಿವೆ. ಓಡಿಹೋಗಿ ತಿನ್ನು .." ಎಂದು.
ಇವರ ಮೋಸವರಿಯದ ಆನೆಮರಿ ಬಾಯಲ್ಲಿ ನೀರು ಸುರಿಸುತ್ತಾ ಓಡಿಓಡಿ ಸೊಪ್ಪು ತಿನ್ನಲು ಮುಂದಾಯಿತು. ಹಾಗೆ ತಿನ್ನುತ್ತಾ ತಿನ್ನುತ್ತಾ ಖೆಡ್ಡದೊಳಗೆ ದುಪಕ್ಕನೆ ಬಿದ್ದಿತು. ಉಳಿದ ಎಲ್ಲ ಪ್ರಾಣಿಗಳು "ಗೊಳ್" ಎಂದು ನಕ್ಕವು.

ನೀತಿ: ಇನ್ನೊಬ್ಬರನ್ನು ಪೇಚಿಗೆ ಸಿಲುಕಿಸಿ ಸಂತೋಷ ಪಡಬಾರದು. ಇಂದು ಅವರದಾದರೆ ನಾಳೆ ನಮ್ಮ ಸರದಿ ಬರುತ್ತದೆ.

.

.

2.

ಬಣ್ಣ ಕಳೆದುಕೊಂಡ ಚಿಟ್ಟೆ

ಒಂದು ಸುಂದರವಾದ ತೋಟದಲ್ಲಿ ಬಣ್ಣಬಣ್ಣದ ಚಿಟ್ಟೆಗಳು ವಾಸಿಸುತ್ತಿದ್ದವು. ಕೆಂಪು, ಹಳದಿ, ನೀಲಿ, ನೇರಳೆ—ಪ್ರತಿಯೊಂದು ಚಿಟ್ಟೆಯ ರೆಕ್ಕೆಗಳೂ ವಿಭಿನ್ನ ಬಣ್ಣಗಳಿಂದ ಕಂಗೊಳಿಸುತ್ತಿದ್ದವು.

ಅದೇ ತೋಟದಲ್ಲಿ ಮಿಂಚು ಎಂಬ ಚಿಟ್ಟೆಯೂ ಇತ್ತು.

ಒಮ್ಮೆ ಅದು ತುಂಬಾ ಸುಂದರವಾಗಿತ್ತು. ಆದರೆ ಒಂದು ದಿನ ಬಲವಾದ ಗಾಳಿ ಬೀಸಿದಾಗ ಅದು ಮರದ ಕೊಂಬೆಗೆ ಸಿಕ್ಕಿಕೊಂಡಿತು. ಅದರ ರೆಕ್ಕೆಗಳಿಗೆ ಸ್ವಲ್ಪ ಹಾನಿಯಾಯಿತು. ಕೆಲವು ದಿನಗಳಲ್ಲಿ ಅದರ ರೆಕ್ಕೆಗಳ ಬಣ್ಣ ಮಾಸಿಹೋಯಿತು.

ಮಿಂಚು ಈಗ ಬಣ್ಣವಿಲ್ಲದ, ಸರಳವಾದ ಚಿಟ್ಟೆಯಂತೆ ಕಾಣುತ್ತಿತ್ತು.

ಇತರ ಚಿಟ್ಟೆಗಳು ಅದನ್ನು ನೋಡಿ ಮಾತನಾಡಿಕೊಳ್ಳುತ್ತಿದ್ದವು.

“ಮೊದಲು ಎಷ್ಟು ಸುಂದರವಾಗಿತ್ತು! ಈಗ ನೋಡು…”

“ಇದನ್ನು ಯಾರು ಗಮನಿಸುತ್ತಾರೆ?”

ಮಿಂಚಿಗೆ ಆ ಮಾತುಗಳು ತುಂಬಾ ನೋವುಂಟುಮಾಡಿದವು.

ಅದು ಪ್ರತಿದಿನ ತೋಟದ ಒಂದು ಮೂಲೆಯಲ್ಲಿ ಕುಳಿತುಕೊಳ್ಳಲು ಆರಂಭಿಸಿತು.

ಒಂದು ದಿನ ತೋಟಕ್ಕೆ ಹೊಸದಾಗಿ ಬಂದ ಚಿಕ್ಕ ಚಿಟ್ಟೆ ಪಿಂಕಿ ದಾರಿ ತಪ್ಪಿ ಬಂದು, ಒಂದು ಹೂವಿನ ಮೇಲೆ ಸಿಲುಕಿಕೊಂಡಿತು. ಅದಕ್ಕೆ ತೋಟದ ದಾರಿ ಗೊತ್ತಿರಲಿಲ್ಲ.

ಮಿಂಚು ಅದನ್ನು ಗಮನಿಸಿತು.

“ನಿನಗೆ ಏನಾಯಿತು?” ಎಂದು ಕೇಳಿತು.

“ನಾನು ನನ್ನ ಗುಂಪಿನಿಂದ ದೂರವಾಗಿದ್ದೇನೆ. ನನ್ನ ಸ್ನೇಹಿತರನ್ನು ಹುಡುಕಲಾಗುತ್ತಿಲ್ಲ,” ಎಂದು ಪಿಂಕಿ ಅಳತೊಡಗಿತು.

ಮಿಂಚು ಅದನ್ನು ಸಮಾಧಾನಪಡಿಸಿತು.

“ಅಳಬೇಡ. ನಾನು ನಿನ್ನನ್ನು ನಿನ್ನ ಸ್ನೇಹಿತರ ಬಳಿಗೆ ಕರೆದುಕೊಂಡು ಹೋಗುತ್ತೇನೆ.”

ಮಿಂಚು ಪಿಂಕಿಯೊಂದಿಗೆ ತೋಟದ ಪ್ರತಿಯೊಂದು ಭಾಗವನ್ನು ಹುಡುಕಿತು. ಕೊನೆಗೆ ದೊಡ್ಡ ಗುಲಾಬಿ ಗಿಡದ ಹತ್ತಿರ ಪಿಂಕಿಯ ಸ್ನೇಹಿತರು ಸಿಕ್ಕಿದರು.

“ಪಿಂಕಿ! ನೀನು ಎಲ್ಲಿ ಹೋಗಿದ್ದೆ?” ಎಂದು ಅವರೆಲ್ಲರೂ ಸಂತೋಷದಿಂದ ಕೇಳಿದರು.

“ನಾನು ದಾರಿ ತಪ್ಪಿದ್ದೆ. ಈ ಮಿಂಚು ನನಗೆ ಸಹಾಯ ಮಾಡಿತು,” ಎಂದು ಪಿಂಕಿ ಹೇಳಿತು.

ಅಷ್ಟರಲ್ಲಿ ಹತ್ತಿರದಲ್ಲಿದ್ದ ಕೆಲವು ಚಿಟ್ಟೆಗಳು ಮಿಂಚಿನತ್ತ ನೋಡಿದವು.

“ನಾವು ಮಿಂಚನ್ನು ಅದರ ಬಣ್ಣ ನೋಡಿ ಮಾತ್ರ ಅಂದಾಜು ಮಾಡುತ್ತಿದ್ದೆವು. ಆದರೆ ಅದು ಎಷ್ಟು ಒಳ್ಳೆಯ ಹೃದಯ ಹೊಂದಿದೆ!” ಎಂದು ಒಂದು ಚಿಟ್ಟೆ ಹೇಳಿತು.

ಮಿಂಚು ಏನೂ ಮಾತನಾಡಲಿಲ್ಲ. ಸಣ್ಣ ನಗು ಬೀರಿತು.

ಕೆಲವು ದಿನಗಳ ನಂತರ ತೋಟದಲ್ಲಿ ಭಾರಿ ಮಳೆ ಬಂತು. ಗಾಳಿಯ ವೇಗವೂ ಹೆಚ್ಚಾಯಿತು.

ತೋಟದಲ್ಲಿದ್ದ ಚಿಕ್ಕ ಹಕ್ಕಿಯ ಗೂಡು ಮರದಿಂದ ಕೆಳಗೆ ಬೀಳುವ ಸ್ಥಿತಿಯಲ್ಲಿತ್ತು. ಗೂಡಿನಲ್ಲಿದ್ದ ಪುಟ್ಟ ಹಕ್ಕಿಮರಿಗಳು ಭಯದಿಂದ ಚೀರಾಡುತ್ತಿದ್ದವು.

ಚಿಟ್ಟೆಗಳು ಗಾಬರಿಗೊಂಡವು.

ಆಗ ಮಿಂಚು ತಕ್ಷಣ ಹತ್ತಿರದ ಬಲವಾದ ಬಳ್ಳಿಯನ್ನು ಗಮನಿಸಿತು.

“ನಾವೆಲ್ಲರೂ ಸೇರಿ ಈ ಬಳ್ಳಿಯನ್ನು ಗೂಡಿನ ಸುತ್ತ ಕಟ್ಟೋಣ. ಗೂಡು ಕೆಳಗೆ ಬೀಳದಂತೆ ಹಿಡಿದುಕೊಳ್ಳಬಹುದು,” ಎಂದಿತು.

ಎಲ್ಲ ಚಿಟ್ಟೆಗಳು ಮಿಂಚಿನ ಮಾತಿನಂತೆ ಕೆಲಸ ಮಾಡಿದವು.

ಸ್ವಲ್ಪ ಸಮಯದಲ್ಲೇ ಗೂಡು ಸುರಕ್ಷಿತವಾಯಿತು.

ಹಕ್ಕಿಯ ತಾಯಿ ತನ್ನ ಮರಿಗಳನ್ನು ನೋಡಿ ಸಂತೋಷಪಟ್ಟಿತು.

ಆ ದಿನ ತೋಟದ ಎಲ್ಲಾ ಚಿಟ್ಟೆಗಳಿಗೂ ಒಂದು ಸತ್ಯ ಅರ್ಥವಾಯಿತು.

ಸುಂದರವಾದ ಬಣ್ಣಗಳು ಕಣ್ಣಿಗೆ ಮಾತ್ರ ಕಾಣುತ್ತವೆ. ಆದರೆ ಒಳ್ಳೆಯ ಮನಸ್ಸು, ಸಹಾಯ ಮಾಡುವ ಗುಣ ಮತ್ತು ಧೈರ್ಯ ಹೃದಯಕ್ಕೆ ಕಾಣಿಸುತ್ತವೆ.

ಒಂದು ಚಿಟ್ಟೆ ಮಿಂಚಿನ ಬಳಿ ಬಂದು,

“ನಿನ್ನ ರೆಕ್ಕೆಗಳಿಗೆ ಬಣ್ಣವಿಲ್ಲದಿರಬಹುದು. ಆದರೆ ನಿನ್ನ ಹೃದಯದಲ್ಲಿ ತುಂಬಾ ಸುಂದರವಾದ ಬಣ್ಣಗಳಿವೆ,” ಎಂದಿತು.

ಮಿಂಚಿನ ಕಣ್ಣುಗಳಲ್ಲಿ ಸಂತೋಷದ ಕಣ್ಣೀರು ತುಂಬಿತು.

ಆ ದಿನದಿಂದ ಯಾರೂ ಅದರ ಬಣ್ಣವನ್ನು ನೋಡಿ ಮಾತನಾಡಲಿಲ್ಲ.

ಅದರ ಒಳ್ಳೆಯ ಗುಣಗಳನ್ನು ನೋಡಿ ಎಲ್ಲರೂ ಅದನ್ನು ಗೌರವಿಸಲು ಆರಂಭಿಸಿದರು.

ನೀತಿ:

ಹೊರಗಿನ ಸೌಂದರ್ಯ ಶಾಶ್ವತವಲ್ಲ. ಆದರೆ ಒಳ್ಳೆಯ ಗುಣ, ಪ್ರೀತಿ, ಸಹಾಯ ಮಾಡುವ ಮನಸ್ಸು ಮತ್ತು ಮಾನವೀಯತೆ ಸದಾ ಸುಂದರವಾಗಿರುತ್ತವೆ. ವ್ಯಕ್ತಿಯನ್ನು ಅವನ ರೂಪದಿಂದಲ್ಲ, ಗುಣದಿಂದ ಅಳೆಯಬೇಕು.

ಕಥೆಗಾರ್ತಿ -ಸಿಂಧು ಭಾರ್ಗವ್ . ಬೆಂಗಳೂರು-೨೧