ಆಗ ರಾಮುವಿಗೆ " ಹೌದೇ, ನಿಜಕ್ಕೂ ಈ ವಿಷಯ ನನಗೆ ತಿಳಿದಿಲ್ಲ ಬುದ್ಧಿ. ನಾವು ಹಳ್ಳಿಗರು. ನೀವೇ ಒಂದಷ್ಟು ಹಣ ಕೊಟ್ಟು ಮೂರ್ತಿ ತೆಗೆದುಕೊಂಡು ಹೋಗಿ ಎಂದನು. ಆಗ ಸಾವಿರ ರೂಪಾಯಿ ನೀಡಿ ಮೂರ್ತಿಯ ಖರೀದಿಸಿದರು. ಹಾಗೆಯೇ ವಾಪಾಸ್ಸಾಗುವಾಗ ಕಿವಿಮಾತನ್ನು ಹೇಳಿದರು. "ನಿಮ್ಮ ಪಕ್ಕದ ಊರಿನ ಜಾತ್ರೆ ನೋಡಲು ನಮ್ಮಂತೆ ನೂರಾರು ವಿದೇಶಿಗರು ಬರುವವರಿದ್ದಾರೆ. ಎಲ್ಲರೂ ಇದೇ ಮಾರ್ಗದಲ್ಲಿ ಸಾಗಬೇಕು. ಇನ್ನಷ್ಟು ಆಕರ್ಷಕ ಮೂರ್ತಿಗಳನ್ನು ತಯಾರಿಸಿ ಮಾರಲು ಕುಳಿತುಕೋ. ಯಾರು ಕೇಳಿದರೂ ಸಾವಿರ ರೂಪಾಯಿ ಎಂದೇ ಹೇಳು", ಎಂದು ಹೇಳಿ ಹೊರಟುಹೋದರು. ರಾಮುವಿಗೆ ಎಲ್ಲಿಲ್ಲದ ಸಂತಸವಾಯಿತು.
ಸಂಜೆಯಾದ ಕಾರಣ ಮೂರ್ತಿಗಳನ್ನು ಗೋಣಿ ಚೀಲದಲ್ಲಿ ತುಂಬಿಸಿಟ್ಟು ಮರದ ಹಿಂಬದಿಯಲ್ಲೇ ಮುಚ್ಚಿಟ್ಟು ಮನೆ ಕಡೆಗೆ ನಡೆದನು. ತಮ್ಮನಲ್ಲಿ ನಡೆದುದನ್ನು ಹೇಳಿ ಖುಷಿಪಟ್ಟನು. ಅಷ್ಟೊಂದು ಹಣವನ್ನು ಎಂದೂ ನೋಡದ ಅವರು ಕನಸಿನ ಲೋಕದಲ್ಲಿ ತೇಲುತ್ತಿದ್ದರು. ಹಾಗೆಯೇ ವಿದೇಶಿಗನ ಸಲಹೆಯಂತೆ ಒಂದಷ್ಟು ಹೊಸ ಬಗೆಯ ಮೂರ್ತಿಗಳನ್ನು ರಾತ್ರಿಪೂರ ನಿದಿರೆ ಬಿಟ್ಟು ತಯಾರು ಮಾಡಿದರು. ಆದರೆ ಅವನ ಮೂರ್ಖತನದ ನೆನಪೇ ಆಗಲಿಲ್ಲ. ರಾಮು ಮುಂಜಾನೆ ಉಳಿದ ಹೊಸ ಮೂರ್ತಿಗಳ ಹಿಡಿದು ಅದೇ ಮರದ ಕೆಳಗೆ ಬಂದು ನೋಡಿದರೆ ಅಲ್ಲಿ ಮೂರ್ತಿಗಳೇ ಮಾಯವಾಗಿದ್ದವು. ಕಾರಣ ಯಾರೋ ಕದ್ದೊಯ್ದಿದ್ದರು. ರಾಮುವಿಗೆ ಒಮ್ಮೆ ಎದೆ "ದಗ್" ಎಂದಾಯಿತು. "ಅಷ್ಟು ಬೆಲೆಬಾಳುವ ಮೂರ್ತಿಗಳ ಕಳೆದುಕೊಂಡೆವಲ್ಲ, ಏನು ಮಾಡುವುದೀಗ? ಯಾರು ಕದ್ದರು? ನಮ್ಮ ಮೂರ್ತಿಗಳೆಲ್ಲ ಎಲ್ಲಿ ಹೋಯಿತು? ಅಯ್ಯೋ!!" ಎಂದು ಗೋಳಾಡಿದನು. ಚಿಂತಾಕ್ರಾಂತನಾಗಿ ತಲೆಗೆ ಕೈಹೊತ್ತು ಕುಳಿತುಕೊಂಡನು. ನಾನೆಂತ ಮೂರ್ಖ ತಪ್ಪುಮಾಡಿಬಿಟ್ಟೆನಲ್ಲ ಎಂದು ರೋಧಿಸಿದನು. ವ್ಯಾಪಾರ ಮಾಡಲು ಯಾವ ಆಸಕ್ತಿಯೂ ಇರಲಿಲ್ಲ. ಆದರೆ ಆ ದಿನವೂ ಒಬ್ಬ ವಿದೇಶಿಗರು ಬಂದು ಸಾವಿರ ರೂಪಾಯಿ ನೀಡಿ ಮೂರ್ತಿ ಖರೀದಿಸಿದ್ದರು. ಈ ದಿನ ಮತ್ತೆ ತಪ್ಪು ಮಾಡಲು ಹೋಗಲಿಲ್ಲ. ಸಂಜೆಯ ಮೇಲೆ ಉಳಿದ ಮೂರ್ತಿಗಳ ಚೀಲದಲ್ಲಿ ತುಂಬಿಸಿಕೊಂಡು ಮನೆಗೆ ವಾಪಾಸ್ಸಾದನು. ತಮ್ಮನಿಗೆ ನಡೆದ ಘಟನೆಯನ್ನು ವಿವರಿಸಿದನು. ಅವನೂ ಕೂಡ ಅಣ್ಣನಿಗೆ ಸಮಾಧಾನ ಮಾಡಿ ಆ ರಾತ್ರಿಯೂ ನಿದಿರೆ ಮಾಡದೇ ಒಂದಷ್ಟು ಮೂರ್ತಿಗಳ ತಯಾರಿಕೆಯಲ್ಲಿ ತೊಡಗಿಸಿಕೊಂಡರು.ಹೀಗೆ ಕಷ್ಟಪಟ್ಟು ಹಗಲು ರಾತ್ರಿಯೆನ್ನದೇ ಅನೇಕ ಮೂರ್ತಿಗಳ ತಯಾರಿಸಿದರು. ಅಣ್ಣನು ಮಾರಾಟಮಾಡಲು ಹೋಗುತ್ತಿದ್ದ. ತಮ್ಮನು ಮೂರ್ತಿಗಳ ತಯಾರಿಸುತ್ತಿದ್ದನು. ಜಾತ್ರೆಯಿದ್ದ ಕಾರಣ ಬಂದ ವಿದೇಶಿಗರು ಖರೀದಿಸಿದರು. ಜಾತ್ರೆಗೂ ಒಂದಷ್ಟು ಮೂರ್ತಿಗಳ ಕೊಂಡೊಯ್ದು ಮಾರಲು ಆರಂಭಿಸಿದರು. ಹೀಗೆ ಒಂದು ತಿಂಗಳಲ್ಲಿ ಶ್ರೀಮಂತರಾದರು. ಅವರ ಕಷ್ಟಗಳೆಲ್ಲ ಕಳೆಯಿತು.
ಕೊನೆಯ ಬೆಂಚಿನ ಪ್ರತಿಭೆ
ಸೂರ್ಯನಗರದ ಸರ್ಕಾರಿ ಶಾಲೆಯಲ್ಲಿ ಏಳನೇ ತರಗತಿಯಲ್ಲಿ ಓದುತ್ತಿದ್ದ ಆದಿತ್ಯ ಯಾವಾಗಲೂ ಕೊನೆಯ ಬೆಂಚಿನಲ್ಲೇ ಕುಳಿತುಕೊಳ್ಳುತ್ತಿದ್ದ.
ಅವನು ತರಗತಿಯಲ್ಲಿ ಹೆಚ್ಚು ಮಾತನಾಡುತ್ತಿರಲಿಲ್ಲ. ಗಣಿತದ ಪಾಠ ಬಂದಾಗ ಅವನಿಗೆ ಸ್ವಲ್ಪ ಕಷ್ಟವಾಗುತ್ತಿತ್ತು. ಇಂಗ್ಲಿಷ್ ಓದುವಾಗಲೂ ಕೆಲವೊಮ್ಮೆ ತಪ್ಪು ಮಾಡುತ್ತಿದ್ದ. ಪರೀಕ್ಷೆಯಲ್ಲೂ ಅವನ ಅಂಕಗಳು ಅಷ್ಟೇನೂ ಚೆನ್ನಾಗಿರಲಿಲ್ಲ.
ಹೀಗಾಗಿ ಕೆಲವು ಮಕ್ಕಳು ಅವನನ್ನು “ಕೊನೆಯ ಬೆಂಚಿನ ಹುಡುಗ” ಎಂದೇ ಕರೆಯುತ್ತಿದ್ದರು.
ಒಂದು ದಿನ ಗಣಿತ ಶಿಕ್ಷಕರು ಪರೀಕ್ಷೆಯ ಅಂಕಗಳನ್ನು ಹಂಚಿದರು.
“ಅತ್ಯುತ್ತಮ ಅಂಕ ಪಡೆದವರು…” ಎಂದು ಶಿಕ್ಷಕರು ಹೆಸರುಗಳನ್ನು ಓದಿದರು.
ಆದಿತ್ಯನ ಹೆಸರು ಇರಲಿಲ್ಲ.
ಮುಂದಿನ ಬೆಂಚಿನಲ್ಲಿದ್ದ ರೋಹನ್ ಹಿಂದಕ್ಕೆ ತಿರುಗಿ,
“ನೀನು ಯಾವಾಗಲೂ ಕೊನೆಯಲ್ಲೇ ಇರುತ್ತೀಯ!” ಎಂದು ನಕ್ಕ.
ಆದಿತ್ಯ ಏನೂ ಹೇಳಲಿಲ್ಲ. ಅವನ ಮನಸ್ಸಿಗೆ ಬೇಸರವಾಯಿತು.
ಮರುದಿನ ಶಾಲೆಯಲ್ಲಿ ವಾರ್ಷಿಕೋತ್ಸವದ ತಯಾರಿ ಆರಂಭವಾಯಿತು. ಪ್ರತಿಯೊಬ್ಬ ವಿದ್ಯಾರ್ಥಿಗೂ ಯಾವುದಾದರೂ ಒಂದು ಕೆಲಸ ನೀಡಬೇಕೆಂದು ಶಿಕ್ಷಕರು ಹೇಳಿದರು.
“ಯಾರಿಗಾದರೂ ಹಾಡಲು ಇಷ್ಟವಿದೆಯಾ?”
ಕೆಲವು ಮಕ್ಕಳು ಕೈ ಎತ್ತಿದರು.
“ನೃತ್ಯ?”
ಮತ್ತಷ್ಟು ಮಕ್ಕಳು ಕೈ ಎತ್ತಿದರು.
“ಚಿತ್ರ ಬಿಡಿಸಲು?”
ಆಗ ಆದಿತ್ಯ ನಿಧಾನವಾಗಿ ಕೈ ಎತ್ತಿದ.
“ನನಗೆ ಚಿತ್ರ ಬಿಡಿಸಲು ಇಷ್ಟ, ಮೇಡಂ.”
ಶಿಕ್ಷಕಿ ಅವನಿಗೆ ಶಾಲೆಯ ವಾರ್ಷಿಕೋತ್ಸವದ ವೇದಿಕೆಯ ಹಿಂಭಾಗಕ್ಕೆ ದೊಡ್ಡ ಚಿತ್ರ ಬಿಡಿಸುವ ಕೆಲಸ ಕೊಟ್ಟರು.
ಆದಿತ್ಯನ ಕಣ್ಣುಗಳಲ್ಲಿ ಸಂತೋಷ ಮೂಡಿತು.
ಅವನು ಬಣ್ಣದ ಪೆನ್ಸಿಲ್ಗಳು ಮತ್ತು ಬಣ್ಣಗಳನ್ನು ತೆಗೆದುಕೊಂಡು ಕೆಲಸ ಆರಂಭಿಸಿದ.
ಮೊದಲ ದಿನ ಒಂದು ಮರ ಬಿಡಿಸಿದ.
ಎರಡನೇ ದಿನ ಅದರ ಕೆಳಗೆ ಮಕ್ಕಳು ಆಟವಾಡುತ್ತಿರುವ ದೃಶ್ಯ ಬಿಡಿಸಿದ.
ಮೂರನೇ ದಿನ ಹಕ್ಕಿಗಳು, ಬೆಟ್ಟಗಳು, ಸೂರ್ಯ, ನದಿ—ಹೀಗೆ ಚಿತ್ರಕ್ಕೆ ಒಂದೊಂದಾಗಿ ಜೀವ ತುಂಬಿದ.
ಆದರೆ ಚಿತ್ರ ಮುಗಿಯುವ ಮುನ್ನವೇ ಕೆಲವು ಮಕ್ಕಳು ಅದನ್ನು ನೋಡಿ ನಕ್ಕರು.
“ಇದು ನಿಜವಾಗಿಯೂ ವೇದಿಕೆಗೆ ಹಾಕಬಹುದಾ?”
ಆದಿತ್ಯನಿಗೆ ಮತ್ತೆ ಬೇಸರವಾಯಿತು.
ಆದರೆ ಅವನು ತನ್ನ ಚಿತ್ರವನ್ನು ನಿಲ್ಲಿಸಲಿಲ್ಲ.
ವಾರ್ಷಿಕೋತ್ಸವದ ದಿನ ಎಲ್ಲರೂ ವೇದಿಕೆಯತ್ತ ಬಂದರು.
ಪರದೆ ತೆರೆಯುತ್ತಿದ್ದಂತೆ, ವೇದಿಕೆಯ ಹಿಂಭಾಗದಲ್ಲಿದ್ದ ದೊಡ್ಡ ಚಿತ್ರ ಎಲ್ಲರ ಕಣ್ಣಿಗೂ ಬಿತ್ತು.
ಅದು ಸುಂದರವಾದ ಪ್ರಕೃತಿ ದೃಶ್ಯವಾಗಿತ್ತು. ಹಸಿರು ಬೆಟ್ಟಗಳು, ಹರಿಯುವ ನದಿ, ಮರದ ಮೇಲೆ ಕುಳಿತ ಹಕ್ಕಿಗಳು, ನಗುತ್ತಿರುವ ಮಕ್ಕಳು—ಎಲ್ಲವೂ ತುಂಬಾ ಜೀವಂತವಾಗಿತ್ತು.
ಎಲ್ಲರೂ ಚಪ್ಪಾಳೆ ತಟ್ಟಿದರು.
ಶಿಕ್ಷಕರು ಆದಿತ್ಯನನ್ನು ವೇದಿಕೆಗೆ ಕರೆಸಿದರು.
“ಈ ಚಿತ್ರವನ್ನು ಬಿಡಿಸಿದವನು ನಮ್ಮ ತರಗತಿಯ ಆದಿತ್ಯ,” ಎಂದರು.
ಎಲ್ಲ ಮಕ್ಕಳು ಅವನತ್ತ ನೋಡಿದರು.
ರೋಹನ್ ಕೂಡ ಅವನ ಬಳಿಗೆ ಬಂದು,
“ನಾನು ನಿನ್ನನ್ನು ಅಂಕಗಳಿಂದ ಮಾತ್ರ ಅಳೆಯುತ್ತಿದ್ದೆ. ನಿನ್ನೊಳಗೆ ಇಷ್ಟು ದೊಡ್ಡ ಪ್ರತಿಭೆ ಇದೆ ಎಂದು ನನಗೆ ಗೊತ್ತಿರಲಿಲ್ಲ. ಕ್ಷಮಿಸು,” ಎಂದ.
ಆದಿತ್ಯ ನಗುತ್ತಾ,
“ಪರವಾಗಿಲ್ಲ. ನನಗೂ ನನ್ನ ಪ್ರತಿಭೆಯ ಬಗ್ಗೆ ಇಷ್ಟು ಆತ್ಮವಿಶ್ವಾಸ ಇರಲಿಲ್ಲ,” ಎಂದ.
ಆ ದಿನ ಶಿಕ್ಷಕರು ಮಕ್ಕಳಿಗೆ ಹೇಳಿದರು,
“ಮಕ್ಕಳೇ, ಎಲ್ಲರೂ ಒಂದೇ ರೀತಿಯಲ್ಲಿ ಪ್ರತಿಭಾವಂತರಾಗಿರುವುದಿಲ್ಲ. ಯಾರಿಗಾದರೂ ಗಣಿತ ಚೆನ್ನಾಗಿ ಬರಬಹುದು. ಮತ್ತೊಬ್ಬರಿಗೆ ಹಾಡು, ನೃತ್ಯ, ಚಿತ್ರಕಲೆ, ಕ್ರೀಡೆ, ಕಥೆ ಹೇಳುವುದು ಅಥವಾ ಇತರರಿಗೆ ಸಹಾಯ ಮಾಡುವ ಗುಣ ಇರಬಹುದು.
ಆದ್ದರಿಂದ ಯಾರನ್ನೂ ಅಂಕಗಳಿಂದ ಮಾತ್ರ ಅಳೆಯಬೇಡಿ. ಪ್ರತಿಯೊಬ್ಬರೊಳಗೂ ಯಾವುದೋ ಒಂದು ವಿಶೇಷ ಸಾಮರ್ಥ್ಯ ಇರುತ್ತದೆ. ಅದನ್ನು ಗುರುತಿಸಲು ಅವಕಾಶ ಮತ್ತು ಪ್ರೋತ್ಸಾಹ ಬೇಕು.”
ಆ ದಿನದಿಂದ ಆದಿತ್ಯ ಕೊನೆಯ ಬೆಂಚಿನಲ್ಲಿ ಕುಳಿತರೂ, ಅವನಿಗೆ ತನ್ನ ಬಗ್ಗೆ ಕೀಳರಿಮೆ ಇರಲಿಲ್ಲ.
ಅವನು ತನ್ನ ಪ್ರತಿಭೆಯನ್ನು ಬೆಳೆಸಲು ಪ್ರತಿದಿನ ಚಿತ್ರ ಬಿಡಿಸಲು ಪ್ರಾರಂಭಿಸಿದ.
ಕೆಲವು ವರ್ಷಗಳ ನಂತರ ಅವನು ಒಬ್ಬ ಉತ್ತಮ ಕಲಾವಿದನಾದ.
ಒಮ್ಮೆ ಅವನು ತನ್ನ ಹಳೆಯ ಶಾಲೆಗೆ ಭೇಟಿ ನೀಡಿದಾಗ, ಅದೇ ಕೊನೆಯ ಬೆಂಚನ್ನು ನೋಡಿ ಮುಗುಳ್ನಕ್ಕ.
“ನನ್ನ ಪ್ರತಿಭೆಯನ್ನು ಕಂಡುಕೊಂಡದ್ದು ಇದೇ ತರಗತಿಯಲ್ಲಿ,” ಎಂದು ಅವನು ನೆನಪಿಸಿಕೊಂಡ.
ನೀತಿ:
ಅಂಕಗಳು ಮಾತ್ರ ಪ್ರತಿಭೆಯ ಅಳತೆ ಅಲ್ಲ. ಪ್ರತಿಯೊಬ್ಬರಲ್ಲೂ ಒಂದೊಂದು ವಿಶೇಷ ಪ್ರತಿಭೆ ಇರುತ್ತದೆ. ಅದನ್ನು ಗುರುತಿಸಿ, ಪ್ರೋತ್ಸಾಹಿಸಿ, ನಿರಂತರವಾಗಿ ಅಭ್ಯಾಸ ಮಾಡಿದರೆ ಆ ಪ್ರತಿಭೆಯೇ ಒಂದು ದಿನ ಯಶಸ್ಸಿನ ದಾರಿಯಾಗಬಹುದು.
No comments:
Post a Comment