ಮಕ್ಕಳ ‌ನೀತಿ ಕಥೆ ಮರ ಮತ್ತು ಮಾಲಿ

ಮಕ್ಕಳ ಕಥೆ ೦೨  ಮರ ಮತ್ತು ಮಾಲಿ

ಒಮ್ಮೆ ಮಾಲಿ ಮರಕಡಿಯಲು ಕಾಡಿಗೆ ಹೋಗಿದ್ದನು. ಆಗ ಒಂದು ಕರಡಿ ಎದುರಿಗೆ ಬಂದು‌ ಮರ ಕಡಿಯಲು ಅಡ್ಡವಾಗಿ ನಿಂತಿತು. "ಏಕೆ ಕರಡಿಯಣ್ಣ, ಏಕೆ ಮರ ಕಡಿಯಲು ಬಿಡುತ್ತಿಲ್ಲ. ಏಳು ಇಲ್ಲಿಂದ.." ಎಂದು ಮಾಲಿ ಹೇಳಿದನು.
ಆಗ ಕರಡಿಯು "ಬೇಡ ಮಾಲಿ, ಮರವನ್ನು ಕಡಿಯದಿರು. ಇದರಲ್ಲಿ ತುಂಬಾ ಹಲಸಿನ ಹಣ್ಣು ಸಿಗುತ್ತದೆ. ಹಾಗೆಯೇ ಜೇನುಗೂಡುಗಳಿವೆ. ನೀನು ಮರ ಕಡಿದರೆ ನನ್ನಂತಹ ಅದೆಷ್ಟೋ ಕರಡಿಗಳಿಗೆ ಆಹಾರ ತಪ್ಪಿಹೋಗುತ್ತದೆ. ಜೇನುಹುಳಗಳಿಗೂ ಬದುಕಲು ತೊಂದರೆಯಾಗುತ್ತದೆ ಎಂದಿತು. ಪಾಪ.. ಎನಿಸಿ ಮಾಲಿ ಮರ ಕಡಿಯುವುದನ್ನು ಬಿಟ್ಟು ಮುಂದಕ್ಕೆ ಹೋದನು‌‌. ಒಂದಷ್ಟು ದೂರ ಹೋದ ಮೇಲೆ ಮತ್ತೊಂದು ಹಳೆಯ ಮರವನ್ನು ನೋಡಿ ಕಡಿಯಲು ಮುಂದಾದನು. ಆಗ ಒಂದಷ್ಟು ಹಕ್ಕಿಗಳ ಹಿಂಡು "ಸರಕ್ಕನೆ" ಅವನ ಹಣೆಗೆ ಚುಚ್ಚಿ ಹಾರಿಹೋದವು. ಕೆಲವು ಕಿರುಚಲು ಶುರುಮಾಡಿದವು. ಆಗ ಮುದಿಹಕ್ಕಿಯೊಂದು ಬಂದು "ಬೇಡ ಮಾಲಿ ಮರವನ್ನು ಕಡಿಯಬೇಡ. ನೀನು ಮರ ಕಡಿದರೆ ನಮ್ಮಂತಹ ಅದೆಷ್ಟೋ ಪಕ್ಷಿಗಳಿಗೆ ವಾಸಿಸಲು ಮನೆಯೇ ಇರದಂತಾಗುತ್ತದೆ. ಹಾಗೆಯೇ ಸೊಪ್ಪುಗಳನ್ನು ತಿನ್ನಲು ಬರುವ ಪ್ರಾಣಿಗಳಿಗೂ ಉಪವಾಸವಿರಬೇಕಾಗುತ್ತದೆ. ನೆರಳು ಬಯಸಿ ಬರುವ ಜನರೂ ನೆರಳಿಲ್ಲದೇ ವಾಪಾಸ್ಸಾಗುವರು, ಮಳೆ -ಬೆಳೆ ಎಲ್ಲವೂ ಕ್ಷೀಣಿಸುತ್ತದೆ." ಎಂದನು. ಆ ಮುದಿಪಕ್ಕಿಯ ಮಾತು ಕೇಳಿ ಮಾಲಿಗೆ ಹೌದೆನಿಸಿ ಮನೆಗೆ ವಾಪಸ್ಸಾದನು.

ಮನೆ ತಲುಪುವಾಗಲೇ ರಾತ್ರಿಯಾದ ಕಾರಣ, ಊಟ ಮಾಡಿ ನಿದಿರೆಗೆ ಜಾರಿದನು. ಆಗ ಒಂದು ಸದ್ದು ಕೇಳಿಸತೊಡಗಿತು. ಕರ್ರ್...ರ್ರ್...ರ್ರ್... ಎಂಬ ಶಬ್ದವು ಮನೆಹೊರಗಿನಿಂದ ಜೋರಾಗಿ ಕೇಳಿಸುತ್ತಲಿತ್ತು. ಆಗ ಹೊರಗೆ ಹೋಗಿ ನೋಡಿದರೆ ಯಾರೂ ಇರಲಿಲ್ಲ‌. ಮತ್ತೆ ಮಲಗಲು ಹೋದನು. ಮತ್ತದೇ ಶಬ್ದ ಕೇಳಿ ಬಂದಾಗ ಮನೆಯ ಹಿತ್ತಲಿನ ಕಡೆಗೆ ಹೋದನು. ಆಗ ಹಿತ್ತಲಿನಲ್ಲೊಬ್ಬ ತನ್ನ ಮನೆಯದೇ ಮರವನ್ನು ಕಡಿಯುತ್ತಾ ಇದ್ದನು. ಅದನ್ನು ನೋಡಿ ಅಚ್ಚರಿಯಾಯಿತು. ಕೋಪಬಂದು ಅವನನ್ನು ಚೆನ್ನಾಗಿ ಹೊಡೆದು ಮರಕ್ಕೆ ಕಟ್ಟಿ ಹಾಕಿದನು. ನಂತರ ಹೇಳು "ಯಾರು ಮರ ಕಡಿಯಲು ಹೇಳಿದ್ದು... ಹ್ಮ.ಬೇಗ ಹೇಳು" ಎಂದು ದಬಾಯಿಸಿದನು. ಆಗ ಮರಕಡಿಯುವವ ಹೆದರಿಕೆಯಿಂದ "ನಾನಲ್ಲ ಬುದ್ಧಿ.. ನಂದೇನು ತಪ್ಪಿಲ್ಲ. ನಿಮ್ಮ ಹೆಂಡತಿಯೇ ಮರಕಡಿಯಲು ಹೇಳಿದ್ದು, ನನ್ನ ಬಿಟ್ಟುಬಿಡಿ ಎಂದು ಗೋಗರೆದನು.
ಮಾಲಿಗೆ ಎಲ್ಲಿಲ್ಲದ ಕೋಪ ಬಂದಿತು. ಹೆಂಡತಿಯ ಕರೆದು ಚೆನ್ನಾಗಿ ಬೈದನು. " ನನ್ನನ್ನು ಕೇಳದೇ ಮರವನ್ನು ಏಕೆ ಕಡಿಯಲು ಹೇಳಿದೆ. ನನ್ನ ತಂದೆಯವರು ನೆಟದಟ ಗಿಡವಿದು‌ ಈಗ ಹೆಮ್ಮರವಾಗಿ ಬೆಳೆದಿದೆ‌. ಈ ಮರದಿಂದ ಎಷ್ಟೆಲ್ಲ ಉಪಯೋಗ ಪಡೆದಿದ್ದೀ ನೀನು. ಈಗೇನು ಸಮಸ್ಯೆ ಎದುರಾಯಿತು‌ ಏಕೆ ಮರ ಕಡಿಯಲು ಹೇಳಿದೆ? ಅದು ನಿನಗೇನು ಮಾಡಿತ್ತು? ಎಂದು ಹೊಡೆಯಲು ಮುಂದಾದನು.
ಆಗ ಹೆಂಡತಿಯು ಹೆದರುತ್ತಾ "ತಪ್ಪಾಯ್ತು ಕ್ಷಮಿಸಿಬಿಡಿ.. ಹಣದ ಆಸೆಗೆ ಮರ ಕಡಿಯಲು ಹೇಳಿದೆ. ನಿಮಗೆ ಗೊತ್ತಾಗ ಬಾರದೆಂದು ರಾತ್ರಿ ಬರಲು ಹೇಳಿದೆ. ಇನ್ನೆಂದೂ ಈ ತಪ್ಪನ್ನು ಮಾಡಲಾರೆ " ಎಂದು ಕೈಮುಗಿದು ಬೇಡಿಕೊಂಡಳು.

ಮರದಿಂದ ನೆರಳು, ಹಣ್ಣು ಹೂವು, ಪಕ್ಷಿಗಳಿಗೆ ಇರಲು ವಾಸಸ್ಥಾನ, ಕಟ್ಟಿಗೆ ಗೊಬ್ಬರಕ್ಕೆ ಸೊಪ್ಪು ಹೀಗೆ ಎಷ್ಟೆಲ್ಲ ಉಪಯೋಗವಿದೆ. ಹಾಗಾಗಿ,ಮಕ್ಕಳೇ ಮರವನ್ನು ಕಡಿಯಲು ಬಿಡಬೇಡಿ. ಗಿಡವನ್ನು ನೆಡಿ.

.

.

2.

ಒಂದು ದಿನ ಮೊಬೈಲ್ ಇಲ್ಲದೆ

ವಿಹಾನ್‌ಗೆ ಮೊಬೈಲ್ ಎಂದರೆ ತುಂಬಾ ಇಷ್ಟ. ಬೆಳಿಗ್ಗೆ ಎದ್ದ ತಕ್ಷಣ ಮೊಬೈಲ್. ಶಾಲೆಯಿಂದ ಬಂದ ಮೇಲೆ ಮೊಬೈಲ್. ಊಟ ಮಾಡುವಾಗಲೂ ಮೊಬೈಲ್. ಮಲಗುವ ಮುಂಚೆಯೂ ಮೊಬೈಲ್.

ಅಮ್ಮ ಎಷ್ಟೇ ಬಾರಿ,

“ವಿಹಾನ್, ಸ್ವಲ್ಪ ಮೊಬೈಲ್ ಬಿಟ್ಟು ನಮ್ಮ ಜೊತೆ ಮಾತನಾಡು,”

ಎಂದರೂ ಅವನು,

“ಒಂದು ನಿಮಿಷ ಅಮ್ಮಾ... ಈ ಆಟ ಮುಗಿಯಲಿ,”

ಎಂದು ಹೇಳುತ್ತಿದ್ದ.

ಆ ಒಂದು ನಿಮಿಷ ಯಾವಾಗಲೂ ಅರ್ಧ ಗಂಟೆಯಾಗುತ್ತಿತ್ತು.

ವಿಹಾನ್‌ನ ಅಜ್ಜ ಪ್ರತಿದಿನ ಸಂಜೆ ಅವನ ಜೊತೆ ಕುಳಿತು ಕಥೆ ಹೇಳಲು ಕಾಯುತ್ತಿದ್ದರು. ಆದರೆ ಮೊಮ್ಮಗನ ಕಣ್ಣು ಮಾತ್ರ ಮೊಬೈಲ್‌ನ ಪರದೆಯ ಮೇಲಿರುತ್ತಿತ್ತು.

ಒಂದು ಭಾನುವಾರ ಬೆಳಿಗ್ಗೆ ಮನೆಯಲ್ಲಿ ವಿದ್ಯುತ್ ಹೋಗಿತ್ತು. ಮೊಬೈಲ್‌ನ ಬ್ಯಾಟರಿಯೂ ರಾತ್ರಿ ಪೂರ್ತಿ ಚಾರ್ಜ್ ಆಗಿರಲಿಲ್ಲ.

ವಿಹಾನ್ ಮೊಬೈಲ್ ಆನ್ ಮಾಡಲು ಪ್ರಯತ್ನಿಸಿದ.

“ಅಯ್ಯೋ! ಚಾರ್ಜ್ ಇಲ್ಲ!”

ಅವನು ಬೇಸರದಿಂದ ಸೋಫಾದ ಮೇಲೆ ಕುಳಿತ.

“ಇಂದು ಏನು ಮಾಡಲಿ?” ಎಂದು ಗೊಣಗಿದ.

ಅಜ್ಜ ನಗುತ್ತಾ,

“ನಮ್ಮ ಜೊತೆ ಮಾತನಾಡಬಹುದು. ಅದಕ್ಕೂ ಚಾರ್ಜ್ ಬೇಕಾಗಿಲ್ಲ!” ಎಂದರು.

ವಿಹಾನ್‌ಗೆ ನಗು ಬಂತು.

“ಹಾಗಾದರೆ ಏನು ಮಾಡೋಣ?” ಎಂದು ಕೇಳಿದ.

ಅಜ್ಜ ಅವನನ್ನು ಮನೆಯ ಹಿತ್ತಲಿಗೆ ಕರೆದುಕೊಂಡು ಹೋದರು.

ಅಲ್ಲಿ ಮಾವಿನ ಮರದ ಕೆಳಗೆ ಹಳೆಯ ಮರದ ಪೆಟ್ಟಿಗೆಯೊಂದಿತ್ತು.

“ಇದರಲ್ಲಿ ಏನಿದೆ ಗೊತ್ತಾ?” ಎಂದು ಅಜ್ಜ ಕೇಳಿದರು.

ವಿಹಾನ್ ತಲೆ ಅಲ್ಲಾಡಿಸಿದ.

ಅಜ್ಜ ಪೆಟ್ಟಿಗೆಯನ್ನು ತೆರೆದರು. ಅದರೊಳಗೆ ಹಳೆಯ ಛಾಯಾಚಿತ್ರಗಳು, ಪತ್ರಗಳು ಮತ್ತು ಕೆಲವು ಆಟಿಕೆಗಳಿದ್ದವು.

ಒಂದು ಚಿತ್ರದಲ್ಲಿ ಅಜ್ಜ ಚಿಕ್ಕ ಹುಡುಗನಾಗಿದ್ದರು.

“ಇದು ಯಾವಾಗ ತೆಗೆದದ್ದು?” ಎಂದು ವಿಹಾನ್ ಆಶ್ಚರ್ಯದಿಂದ ಕೇಳಿದ.

“ನಾನು ನಿನ್ನ ವಯಸ್ಸಿನವನಾಗಿದ್ದಾಗ,” ಎಂದರು ಅಜ್ಜ.

ನಂತರ ಅಜ್ಜ ತಮ್ಮ ಬಾಲ್ಯದ ಕಥೆಗಳನ್ನು ಹೇಳಲು ಪ್ರಾರಂಭಿಸಿದರು.

ಅವರು ಸ್ನೇಹಿತರ ಜೊತೆ ನದಿಯ ಬಳಿ ಆಟವಾಡಿದ್ದು, ಮರ ಹತ್ತಿದ್ದು, ಮಳೆ ಬಂದಾಗ ಕಾಗದದ ದೋಣಿ ಮಾಡಿದ್ದು—ಎಲ್ಲವನ್ನೂ ವಿವರಿಸಿದರು.

ವಿಹಾನ್ ಕಥೆ ಕೇಳುತ್ತಾ ನಕ್ಕ.

ಅಷ್ಟರಲ್ಲಿ ಅಮ್ಮ ಕರೆದರು,

“ಎಲ್ಲರೂ ಬನ್ನಿ. ತಿಂಡಿ ಸಿದ್ಧವಾಗಿದೆ!”

ಎಲ್ಲರೂ ಒಟ್ಟಿಗೆ ಕುಳಿತು ತಿಂಡಿ ತಿಂದರು.

ತಿಂಡಿ ತಿನ್ನುತ್ತಾ ಅಮ್ಮ ತಮ್ಮ ಬಾಲ್ಯದ ಒಂದು ಮೋಜಿನ ಘಟನೆ ಹೇಳಿದರು. ಅಪ್ಪ ಕೂಡ ತಮ್ಮ ಶಾಲೆಯ ದಿನಗಳ ಕಥೆ ಹೇಳಿದರು.

ವಿಹಾನ್ ಆಶ್ಚರ್ಯಪಟ್ಟ.

“ನಮ್ಮ ಮನೆಯಲ್ಲಿ ಇಷ್ಟೊಂದು ಕಥೆಗಳಿವೆಯೇ? ನನಗೆ ಇವು ಯಾವುದೂ ಗೊತ್ತಿರಲಿಲ್ಲ!”

ಅಜ್ಜ ನಗುತ್ತಾ,

“ನೀನು ಯಾವಾಗಲೂ ಪರದೆಯನ್ನು ನೋಡುತ್ತಿದ್ದೆ. ನಮ್ಮ ಮುಖಗಳನ್ನು ನೋಡಲು ಸಮಯವೇ ಇರಲಿಲ್ಲ,” ಎಂದರು.

ಮಧ್ಯಾಹ್ನ ಎಲ್ಲರೂ ಸೇರಿ ಕ್ಯಾರಂ ಆಡಿದರು. ನಂತರ ಅಪ್ಪ ವಿಹಾನ್‌ಗೆ ಸೈಕಲ್ ಓಡಿಸಲು ಕಲಿಸಿದರು. ಸಂಜೆ ಅಜ್ಜ ಅವನಿಗೆ ಗಾಳಿಪಟ ಹಾರಿಸುವುದನ್ನು ಕಲಿಸಿದರು.

ಸೂರ್ಯ ಮುಳುಗುವ ಹೊತ್ತಿಗೆ ವಿಹಾನ್ ಮರದ ಕೆಳಗೆ ಕುಳಿತಿದ್ದ.

ಅವನಿಗೆ ಆ ದಿನ ತುಂಬಾ ಸಂತೋಷವಾಗಿತ್ತು.

ಆಗ ವಿದ್ಯುತ್ ಬಂತು.

ಅಮ್ಮ,

“ವಿಹಾನ್, ನಿನ್ನ ಮೊಬೈಲ್ ಈಗ ಚಾರ್ಜ್ ಮಾಡಬಹುದು,” ಎಂದರು.

ವಿಹಾನ್ ಮೊಬೈಲ್‌ನ್ನು ಕೈಗೆತ್ತಿಕೊಂಡ. ಪರದೆಯಲ್ಲಿ ಹಲವಾರು ಸಂದೇಶಗಳು, ಆಟದ ಸೂಚನೆಗಳು ಮತ್ತು ವಿಡಿಯೋಗಳು ಕಾಣಿಸುತ್ತಿದ್ದವು.

ಆದರೆ ಈ ಬಾರಿ ಅವನಿಗೆ ಅವುಗಳ ಬಗ್ಗೆ ಅಷ್ಟೊಂದು ಆಸಕ್ತಿ ಮೂಡಲಿಲ್ಲ.

ಅವನು ಮೊಬೈಲ್‌ನ್ನು ಬದಿಗಿಟ್ಟು,

“ಅಮ್ಮಾ, ಇವತ್ತು ಮೊಬೈಲ್ ಇಲ್ಲದ ದಿನ ತುಂಬಾ ಚೆನ್ನಾಗಿತ್ತು,” ಎಂದನು.

ಅಜ್ಜ ಆಶ್ಚರ್ಯದಿಂದ,

“ನಿಜವಾ?” ಎಂದು ಕೇಳಿದರು.

“ಹೌದು ಅಜ್ಜ. ಮೊಬೈಲ್ ನನಗೆ ಆಟ, ವಿಡಿಯೋ ಮತ್ತು ಮಾಹಿತಿ ಕೊಡುತ್ತದೆ. ಆದರೆ ನಿಮ್ಮ ಕಥೆ, ಅಮ್ಮನ ನಗು, ಅಪ್ಪನ ಜೊತೆ ಸೈಕಲ್ ಸವಾರಿ—ಇವುಗಳನ್ನು ಮೊಬೈಲ್ ಕೊಡಲು ಸಾಧ್ಯವಿಲ್ಲ,” ಎಂದನು.

ಅಜ್ಜ ಅವನನ್ನು ಪ್ರೀತಿಯಿಂದ ಅಪ್ಪಿಕೊಂಡರು.

ಆ ದಿನದಿಂದ ವಿಹಾನ್ ಮೊಬೈಲ್ ಬಳಸುವುದನ್ನು ಸಂಪೂರ್ಣವಾಗಿ ಬಿಟ್ಟಿಲ್ಲ. ಆದರೆ ಅದಕ್ಕೆ ಸಮಯದ ಮಿತಿ ಇಟ್ಟುಕೊಂಡ.

ಪ್ರತಿದಿನ ಸಂಜೆ ಒಂದು ಗಂಟೆ ಕುಟುಂಬದವರ ಜೊತೆ ಮಾತನಾಡುವುದು, ಆಟವಾಡುವುದು ಅಥವಾ ಪುಸ್ತಕ ಓದುವುದು ಅವನ ಹೊಸ ಅಭ್ಯಾಸವಾಯಿತು.

ಮೊಬೈಲ್ ಅವನ ಜೀವನದ ಒಂದು ಭಾಗವಾಗಿತ್ತು.

ಆದರೆ ಅವನ ಜೀವನವನ್ನೇ ಮೊಬೈಲ್ ಆಗಲು ಅವನು ಬಿಡಲಿಲ್ಲ.

ನೀತಿ:

ತಂತ್ರಜ್ಞಾನ ನಮ್ಮ ಜೀವನವನ್ನು ಸುಲಭಗೊಳಿಸುತ್ತದೆ. ಆದರೆ ಪ್ರೀತಿ, ಸ್ನೇಹ, ಕುಟುಂಬದ ಮಾತುಕತೆ ಮತ್ತು ಒಟ್ಟಿಗೆ ಕಳೆಯುವ ಸಮಯವನ್ನು ಯಾವುದೇ ಮೊಬೈಲ್ ಬದಲಾಯಿಸಲು ಸಾಧ್ಯವಿಲ್ಲ. ತಂತ್ರಜ್ಞಾನವನ್ನು ಬಳಸೋಣ; ಆದರೆ ಸಂಬಂಧಗಳನ್ನು ಮರೆಯದಿರೋಣ.

ಕಥೆಗಾರ್ತಿ : ಸಿಂಧು ಭಾರ್ಗವ್. ಬೆಂಗಳೂರು-೨೧